سایت عکاسی

این نوشته از تحسین گسترده‌ی مجموعه‌ی «به روایت یک شاهد عینی» آزاده اخلاقی آغاز می‌کند، اما موضوعش مچ‌گیری از یک بازسازی تاریخی یا انکار ارزش صحنه‌پردازی نیست. پرسش اصلی بنده اینجاست: یک عکس صحنه‌پردازی ‌شده، وقتی به جای واقعه‌ای تاریخی می‌نشیند که خودِ دوربین در آن حضور نداشته، چه نوع دانشی تولید می‌کند؟ مقاله ابتدا استقبالِ رسانه‌ای و نهادی در گاردین، هاروارد و موزه‌ی پیبادی را بررسی می‌کند و آن را در نسبت با نقدِ ابژه‌سازی و شرق‌شناسیِ تازه در نمایش هنر ایران می‌سنجد. سپس با رجوع به جف وال و گرگوری کرودسُن، میان صحنه‌پردازی به‌ منزله‌ی پرسشی درباره‌ی خودِ مدیوم و صحنه‌پردازی همچون یک الگوی بصری تمایز می‌گذارد. بخش مرکزی متن به مسئله‌ی نمایه‌مندی، بازاجرا، شهادت، تناقض منابع و «ظاهرِ دانستن» می‌پردازد. مورد سهراب شهیدثالث نیز به‌عنوان آزمونی برای همین مسئله خوانده می‌شود: تصویر ناچار است در جاهایی تصمیم بگیرد که تاریخ هنوز الکن، ناقص یا چندپاره است. از این منظر، پرسش از عنوان «به روایت یک شاهد عینی» دشوارترین پرسش خود مجموعه است.

بخشی از مقاله به روایت کدام شاهد عینی؟ ...| نویسنده: علی جمشیدی 📌 متن کامل در وب‌سایت عکاسی: https://www.akkasee.com/s5x9 📍کانال تلگرام وب‌سایت عکاسی ⭐️ کانال تلگرام تصویر و زندگی #مقاله