بسیج دانشگاه تهران

🔸"الله مولانا و لا مولا لکم": بازیچه‌ های لایعقلِ میدان طاغوت! شما خیال می‌کنید می‌جنگید؟! گمان می‌کنید این هیاهو که در صحن دانشگاه به‌ پا کرده‌اید، «قیام» است؟ نه! این تنها دست‌ و پا زدن در مرداب وهم شماست؛ وهمی که قربان و قربانی آفرید. شما برای آزادی نمی‌جنگید.. برای تحقق رویای دور و دیر قاتلانتان می‌جنگید. شما بازیگران صحنه گردانانی هستید که فرسنگ‌ها دورتر از این خاک، در حالی که جام‌های شراب تسلط و غلبه را به هم می‌زنند، برای «خون‌هایِ ریخته‌شده‌ی شما» قیمت تعیین می‌کنند و برنامه می‌ریزند! در دانشگاه جمهوری اسلامی ایران تحصیل می‌کنید و پرچمش را می‌سوزانید؟! این تناقض را کجای وجدانتان پنهان کرده‌اید؟ خیال کرده‌اید با سوختن پرچم، آرمان یک ملت خاکستر می‌شود؟ این پرچم، پیش از آنکه بر فراز این خاک برافراشته شود، در لایه‌های عمیق فطرت فرزندان خمینی ریشه دوانده. آتش بر ایمان و معنا اثر می‌کند؟! این پرچم، از خونِ جوانانی رنگ گرفته که در میقاتِ عشق، سر دادند تا «سروریِ الله» بر زمین بماند. سوختن این علم، نشانه‌ی قدرتِ شما نیست. گواهی بر تهی‌بودن دست‌هایتان از منطق و کلمه و فهم است. دانشگاهی که باید نهاد علم و عقلانیت باشد، برای شما شده است میدانِ «هل من مبارز» علیه ارزش‌ها؟! این‌جا دانشجوی مکتبی با فریادِ «الله مولانا و لا مولا لکم» در برابر دشنام‌هایتان می‌ایستد، شما با «فحش» می‌جنگید و او با «ذکر».ببینید که چگونه تفاوت میان «بنده‌ی حق» و «برده‌ی غیر» آشکار می‌شود. او که به درگاه خدا زانو زده است، هرگز در برابرِ هتاکی شما سر خم نمی‌کند.. اما بدانید؛ این میدان با هیاهو فتح نمی‌شود. تاریخ، نه فریادهای بی‌ریشه را به خاطر می‌سپارد و نه آتش بی‌معنا را. آن چه می‌ماند، قامت‌هایی است که به قوت ایمان ایستاده‌اند. @sepidar_ut @basijut_ir