سن‌پترزبورگ؛

صبر کن ای دل پر غصّه در این فتنه و شور گرچه از قصّه‌ی ما می‌ترکد سنگِ صبور از جهان هیچ ندیدم و عبث عمر گذشت ای دریغا! که ز گهواره رسیدیم به گور تو عجب تنگه‌ی عابرکُشی ای معبر عشق که به جز کشته‌ی عاشق نکند از تو عبور در فرو بند بر این معرکه کان طبل تُهی گوش گیتی همه کر کرد ز غوغای غُرور تیز برخیز از این مجلس و بگریز چو باد تا غباری ننشیند به تو از اهل قبور مرگ می‌بارد از این دایره‌ی عجز و عزا شو به میخانه که آنجا همه سور است و سرور شعله‌ای برکش و برخیز ز خاکستر خویش زآن که تا پاک نسوزی نرسی سایه به نور -هوشنگ ابتهاج