کشوردوست
前往频道在 Telegram
رسانه «کشوردوست»؛ راوی آنچه در رواق «کشوردوست»، گذرگاهی به مشهد آقای شهید ایران می‌گذرد... ارسال روایت‌ها و تولیدات: @khamenei_contact_ir
显示更多未指定国家未指定类别
6 186
订阅者
-224 小时
+1257 天
-30 21930 天
帖子存档
6 185
Repost from رسانه رهبر انقلاب اسلامی
+8
📷 هم‌اکنون، شروع مراسم تجلیل از مدال‌آوران علمی و ورزشی در رویداد «مدال‌آوران کشوردوست»
🗓 ۴/آبان/۱۴۰۵
▪️#گزارش_تصویری
💻 Rahbar.ir | 📲 @Rahbar_ir
6 185
💗 قلبم نیاز به آنژیو ندارد
🖼 مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
✏️ موسیقی بی‌کلام «باید برخاست» طنین انداخته. پیرزن روی زمین نشسته و تمام شعر را همراه موسیقی از بر زمزمه می‌کند. به در و دیوار نگاه می‌کند، بغض می‌کند و تسبیحش را بین انگشت‌های باریک و ظریفش می‌گرداند. انگار منتظر است کسی بپرسد: «تا به‌حال آمده بودید؟» و بغضش بترکد؛ آن‌قدر بلند که همه سرها برگردد به طرفش. می‌گوید: «حتماً لایق دیدار نبودم.» دلداری‌اش می‌دهم و اویس قرنی را یادش می‌آورم که بی‌دیدار پیامبر برگشت به دیارش، اما پیامبر تمجیدش کرد. صلواتی می‌فرستد و اشاره می‌کند به بنر سیاه‌رنگی که از ساختمان نیمه‌مخروبه آویزان شده و تصویر رهبر شهید رویش نقش بسته: «ان‌شاءالله ما رو شفاعت کنه. چطور دلشون اومد؟ باز هم خدا همه خوب‌ها رو برای ما نگه داره. الحمدلله کما هو اهله.»
✏️ دخترش با شنیدن خبر شهادت رهبر بیمار شده: «می‌دونم اگه بیاد و اینجا رو ببینه، باز باید ببرمش بیمارستان.» و بعد می‌گوید: «عکس‌شونو همه‌جا زدم؛ به در کمد، اتاق‌ها، روی یخچال... هر بار که رد می‌شم، دست‌شونو می‌بوسم و یک صلوات می‌فرستم. من هنوز هم باورم نمی‌شه.» و بعد به عکس رهبر جوان نگاه می‌کند و قربان‌صدقه‌اش می‌رود.
✏️ صدای سلام رهبر شهید که طنین می‌اندازد، ناخودآگاه از جایش بلند می‌شود، از صف‌ها می‌گذرد و می‌رود و میان جمعیت، روبه‌روی جایگاه می‌ایستد؛ دستش را روی سینه می‌گذارد و سلام می‌دهد. برای تصویر رهبر شهید که بالای جایگاه نصب شده، دست تکان می‌دهد و برای خودش روضه می‌خواند: «آقاجان ما رو هم با خودت ببر. مگه نمی‌گفتی من همه شما رو دوست دارم؟» و به جایگاه اشاره می‌کند: «می‌دونم اگه برم جلو، دست به اون پرده بکشم، قلبم دیگه نیاز به آنژیو نداره؛ می‌دونم!»
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۲۸
🖥 @Keshvardust_ir
6 185
Repost from رسانه رهبر انقلاب اسلامی
📢 پیام رهبر معظم انقلاب خطاب به نخبگان و مدال‌آوران علمی و ورزشی تا ساعاتی دیگر، همزمان با قرائت در رویداد «مدال‌آوران کشوردوست»، منتشر خواهد شد.
#️⃣ #خیزش_نخبگان
💻 Rahbar.ir | 📲 @Rahbar_ir
6 185
💗 دو نماز، یک خانه
🖼 مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
✏️ چهارده‌ساله که بودم، برای نماز ظهر با مدرسه آمدیم بیت. ماه رمضان بود. طبقه‌ی پایین پُر شده بود و به‌اجبار آمدیم طبقه‌ی بالا. آقا قامت بستند و ما پشت سرشان تکبیر گفتیم. اولین‌بار بود که آقا را می‌دیدم. از شوق خواندن نماز پشت امام امت، افتادم به گریه. شنیده بودم گریه، نماز را باطل می‌کند و نمی‌دانستم گریه از شوق دیدن آقا هم نماز را باطل می‌کند؟
✏️ حالا هم ایستاده بودم در صف نماز؛ در خیابانی که می‌رسید به خانه‌ی آقا. آن‌قدر فضا سنگین بود که تا الله‌اکبر را گفتم، زدم زیر گریه. بغض‌ها تلنبار شده بود روی هم و دوام نیاوردم. باید شاهد خانه‌هایی می‌بودم که دیگر آقا را نداشتند. آن‌موقع از حضور آقا به گریه افتادم و حالا از نبود آقا. به رکوع که رفتم، بغل‌دستی‌ام هم صدای نفس‌هاش تند شد و فهمیدم بغض او هم رها شده.
✏️ وقتی سر به مُهر گذاشتم و صورتم به قدم‌گاه شهدا رسید، صدای گریه‌ی زن‌ها پیچید توی گوشم. حالا خاک اینجا را سُرمه‌ی چشم‌ها کردم تا دیدار بعدی؛ دیداری که دلگرم شوم به زیارت امام جدید. کسی که تنها عکسی از ایشان بر سینه‌ی دیوار بود و جای خالی‌شان، بیشتر از هر چیزی به چشم می‌آمد.
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۲۷
🖥 @Keshvardust_ir
6 185
🖤 اشک گرم
📝 مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
📝 از ورودی که رد شدم، چشمم کشیده شد سمت میلگردها. طوری تاب برداشته و آویزان بودند که انگار رشته‌های کاموایی بودند. باد می‌افتاد زیر پرچم نیم‌سوخته‌ی اباعبدالله و بلندش می‌کرد. کسی انگار دست انداخته بود توی قفسه سینه و قلبم را فشار می‌داد. نفسم تنگ شده بود. دنبال کلمه می‌گشتم تا حالم را توصیف کنم. پیدا نمی‌کردم.
📝 سر حرف را با خانم شصت‌وخرده‌ای‌ساله باز کردم و از احوالاتم گفتم. او هم قلبش مثل من سنگین بود. گفت حالش مثل شب اول محرم است.
📝 اشک گرم از گوشه چشمم راه گرفت. جنس اشکم مثل اشک روضه بود. کرختی و خمودگی نداشت. قلب را می‌شست و جلا می‌داد. چقدر همه چیز آقا شبیه اربابش بود.
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۲۶
🖥 @Keshvardust_ir
6 185
🖤 هدیه سالگرد ازدواج
📝 مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
📝 چادر توری مشکی‌اش را روی سرش جابه‌جا می‌کند و کنار همسرش، مقابل زخم‌های تن بیت می‌ایستد و اشک از چشمهایش سرازیر می‌شود. از آنهایی است که تجمع شبانه‌اش قضاء نمی‌شود. سر حرف را که باز می‌کنیم، می‌گوید: «توی همه‌ی این سال‌ها هیچ‌وقت نشده بود سالگرد عقدمون رو فراموش کنم، اما امسال فراموش کردم. دیشب که توی تجمع یه آقای جوونی کارت دعوت مراسم رو بهم داد، به همسرم گفتم این هدیه‌ی آقاس.»
📝 نگاهش عکس‌های آقا و دانش‌آموزان میناب را دنبال می‌کند. شتاب اشک‌هایش بیشتر می‌شود و ادامه می‌دهد: «با اینکه خیلی آقا رو دوس داشتم، نمی‌دونم چرا هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم باید بیام ببینمشون. اشکای من برای آقا تمومی نداره.» بعد انگار که بخواهد به خودش امید بدهد، می‌گوید: «ولی برای دیدن آقا مجتبی حتماً میام، حتماً.»
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۲۵
🖥 @Keshvardust_ir
6 185
🖤 سنگری که هنوز پابرجاست
📝مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
📝 مهمان پناهگاه آقا بودم؛ همان خانه‌ای که می‌گفتند از آن‌جا فرار کرده بودند. مجری برنامه برایمان از ساختمان‌هایی گفت که پیش رویمان بود؛ ساختمان وجوهات و استفتائات. ساختمان وجوهات بیشتر آسیب دیده بود. قاب پنجره‌ای از درختی آویزان بود. زن کناری‌ام هر بار می‌پرسید: «یعنی چند نفر توی این ساختمونا شهید شدن؟»
📝 پشت سرمان پارکینگی بود که هر سال مراسم دهه‌ی محرم آن‌جا برگزار می‌شد. حالا ماشینی چپه شده بود پایین و دیوار پارکینگ ریخته بود؛ ماشین‌ها زیر فشار مصالح مچاله شده بودند. تن شهرم زخمی شده بود و جسم و روحم را خراش می‌داد. کوچه‌ها را اگر نگاه می‌کردی، تا انتها چیزی جز خرابی نمی‌دیدی؛ خانه‌هایی که اهالی‌شان سی‌وشش سال در همسایگی آقا بودند. همین باعث شده بود در بیت، بخشی را به نام امور همسایگان راه بیندازند.
📝 اینجا فقط یک ساختمان را نزده بودند. تن یک محله را زخمی کرده بودند؛ اما هنوز اهالی محل، سر خیابان کشوردوست ایستاده بودند و الله‌اکبر می‌گفتند. سنگرشان هنوز همین خیابان است؛ خیابانی که هرچقدر زخمی‌اش کنند، رهایش نمی‌کنند.
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۲۴
🖥 @Keshvardust_ir
6 185
🖤 بزرگ‌مرد کوچک
📝 مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
📝 نه ساله است. سید صدایش می‌کنند. با همان قدوقواره‌ی کوچک، بلوز و شلوار سبز تن کرده و چوب‌پر خادمی دست گرفته است. ازش می‌پرسم: «وظیفه‌ت اینجا چیه؟» دستش را روی چوب‌پر می‌کشد و بادی توی غبغب می‌اندازد: «نمی‌ذارم کسی از اینجا رد شه، خطرناکه، آوار می‌ریزه رو سرشون.»
📝 از اینکه آن‌قدر توی کارش جدی است، قند توی دلم آب می‌شود. ازش می‌پرسم: «دوست داری بزرگ شدی چه کاری انجام بدی تا آقا را خوشحال کنی؟» به عکس بچه‌های میناب اشاره می‌کند: «بزرگ شدم می‌خوام موشک بسازم، انتقام این بچه‌ها رو بگیرم.»
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۲۳
🖥 @Keshvardust_ir
6 185
🖤 ما زنده ماندیم
📝 مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
📝 همین که از ورودی وارد می‌شود، اشک‌هاش بی‌وقفه می‌بارند. زیر لب مدام می‌گوید: «خدا نابودتون کنه، خدا ذلیلتون کنه.» کنارش می‌نشینم و شانه‌هایش را می‌مالم تا آرام بگیرد.
📝 دست روی قلبش می‌گذارد و صلوات می‌فرستد. حالش که کمی جا می‌آید، ازش می‌پرسم: «آقا رو دیده بودی؟» دوباره اشکش روان می‌شود. لابه‌لای هق‌هقش می‌گوید: «فقط چندباری پشت سرشون نماز خونده بودم.» با دستمال توی دستش ور می‌رود، خودش ادامه می‌دهد: «چند روز پیش به شوهرم می‌گفتم کاش هرطور شده بود یه کارت جور می‌کردیم، می‌رفتیم دیدار.»
📝 اشک چشمش را پاک می‌کند: «فکر می‌کردم حالا حالاها آقا هست، چه می‌دونستم قراره زنده باشم و این روزا رو ببینم.»
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۲۲
🖥 @Keshvardust_ir
6 185
🖤 فکر می‌کردم جایشان امن است
📝 مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
📝 همین که از ورودی وارد می‌شود، اشک‌هاش بی‌وقفه می‌بارند. زیر لب مدام می‌گوید: «خدا نابودتون کنه، خدا ذلیلتون کنه.» کنارش می‌نشینم و شانه‌هایش را می‌مالم تا آرام بگیرد.
📝 دست روی قلبش می‌گذارد و صلوات می‌فرستد. حالش که کمی جا می‌آید، ازش می‌پرسم: «آقا رو دیده بودی؟» دوباره اشکش روان می‌شود. لابه‌لای هق‌هقش می‌گوید: «فقط چندباری پشت سرشون نماز خونده بودم.» با دستمال توی دستش ور می‌رود، خودش ادامه می‌دهد: «چند روز پیش به شوهرم می‌گفتم کاش هرطور شده بود یه کارت جور می‌کردیم، می‌رفتیم دیدار.»
📝 اشک چشمش را پاک می‌کند: «فکر می‌کردم حالا حالاها آقا هست، چه می‌دونستم قراره زنده باشم و این روزا رو ببینم.»
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۲۲
🖥 @Keshvardust_ir
6 185
🖤 فکر می‌کردم جایشان امن است
📝 مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
📝 دخترش را به شکم خوابانده روی زیرانداز. کنارش می‌نشینم و خداقوت می‌گویم. شادی، ساکن اطراف خیابان کشوردوست است؛ می‌گوید: «قرار بود یک روز بعد از شهادت آقا بیایم به دیدارشون، اما نشد؛ هفت‌ماهه باردار بودم و همسرم برای اینکه خبر شهادت ایشونو نشنوم، حتی برای نماز بیدارم نکرد. ۳۵ روز بعد از شهادت آقا، برادرم هم با خانواده چهار نفره‌ش شهید شد و ما تازه فهمیدیم نظامیه؛ تازه فهمیدیم سرداره!
📝 خونه ما همین نزدیکاست؛ بارها بچه‌ها رو آورده بودم بوستانی که همین‌جا بود تا بازی کنند. من دود و آتشو می‌دیدم، اما خیالم راحت بود که آقا زنده است، جاش امنه، اینجا نیست.»
📝 نمی‌دانم چرا؛ اما همه ما اشتباه می‌کردیم. تبلیغ‌ها روی ما هم اثر کرده بود انگار. فکر می‌کردیم که جایی است دور از دسترس؛ اما جای آقا همان‌جا توی بیت بود؛ میان مردم.
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۲۱
🖥 @Keshvardust_ir
6 185
🖤 خوش‌به‌حالش
📝 مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
📝 سلام نماز مغرب را که می‌دهم، بند انگشت‌هایم می‌شود تسبیح. نور سرخ از پنجره‌های عریان ساختمان‌ها می‌تابد توی خیابان، روی موکت‌های قرمز و فضای غریبی را نقاشی می‌کند. صدای زن جوانی که پشت سرم نشسته را می‌شنوم: «حداقل آقا رفت مشهد، کنار امام رضا(علیه السلام). خوش‌به‌حالش. ما اینجا یتیم ماندیم. چه غربتی دارد اینجا.»
📝 برمی‌گردم و نگاهش می‌کنم. زن همان‌طور که سرش را رو به آسمان گرفته، با دستمال کاغذی اشک‌هایش را پاک می‌کند و من سرم را می‌گردانم رو به سرو سبز بلندی که از ترکش موشک‌ها جان سالم به در برده.
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۲۰
🖥 @Keshvardust_ir
6 185
🖤 خواهران تجمعاتی
📝 مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
📝 روی چفیه‌ی فلسطینی‌اش که حکم روسری‌اش را داشت، یک سربند یالثارات الحسین بسته بود و توی صف نماز جماعت منتظر شنیدن صدای اذان بود. از منطقه ۲۲ آمده بود و توی تجمع کارت دعوت به دستش رسیده بود. طرز صحبت کردنش با بغل‌دستی‌اش صمیمی بود، آن‌قدر که پرسیدم: «خواهرین؟» لبخند صورتش را مهربان‌تر کرد و گفت: «خواهر تجمعاتی هستیم.»
📝 اولین بار فاطمیه دو سال قبل آمده بود بیت. نگاهش روی عکس آقا که بالای رواق زده‌اند، ثابت ماند و ادامه داد: «دفعه قبل از سر خیابون تا اینجا اشک شوق ریختم، حالا اشک غم.» صدایش به گریه نشست: «چرا ما هستیم ولی آقا نیست، چرا ما فدای رهبر نشدیم. جگرم آتیش گرفته.»
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۱۹
🖥 @Keshvardust_ir
6 185
🖤 دار و ندار
📝 مجموعه‌روایت #از_قلب_کشوردوست
📝 حاج حسین یکتا شب آخر از سبک زندگی آقا گفت: «یه بار برای آقا یه دبه‌ی بزرگ عقیق یمنی هدیه آوردن. پسرشون گفتن بعد مدتی دیدیم نیست. یکی‌شونم برای خودشون نگه نداشتن. همه رو بخشیدن به مردم. یک‌بار دیگه هم عبای قیمتی هدیه آوردن. آقا عبا رو دادن بفروشن و چند عبای ارزان‌تر تهیه کردن و هدیه دادن به مردم.»
📝 انگار چیزی از این دنیا برای خودش نگه نمی‌داشت. هرچه به دستش می‌رسید، راهی برای بخشیدن پیدا می‌کرد. برای او ارزش هدیه به قیمتش نبود؛ به این بود که کجا خرج شود و به دست چه کسی برسد.
📝 حاج حسین یکتا ادامه داد: «آقا هدیه‌های نفیسی که بهشون می‌رسید، اهدا می‌کردن به آستان قدس. این، حکایت ماست. ما هم همه‌ی دار و ندارمون رو گذاشتیم پیش امام رضا(ع).»
📩 روایت‌های رسانه ریحانه از رواق کشوردوست، شماره ۱۱۸
🖥 @Keshvardust_ir
