انجمن شاعران ولگرد

يك روز كه از همه چیز دست كشيدم تا براى تو خانه اى باشم، پشت در ماندم. قلبى اگر داشتى، براى اين جمله ساعت ها گریه مى كردى...

بازیو ببین

سیکتیر

ad to ad @amirvisca

خوب بودی مهربان بودی ولی فرقی نداشت خوبی ات نسبت به من با خوبی ات بادیگران.

به من بگو؛ میانِ آن همه سیگار، نَخی هم به یاد من سوخت؟

کمال‌گرایی، تلاشی مذبوحانه برای نجات اُبژه محبوبی است که در فانتزیِ فرد متلاشی شده است.

فاصله‌ها فرسنگ‌ها کیلومترها جدای‌مان کرده‌اند تا هر یک در گوشه‌یی سر در لاکِ خود بریم.

صبر پرید از دلم، عقل گریخت از سرم تا به کجا کشد مرا مستی بی‌ امانِ تو.

بگذار آنان كه عشق حقيقى را نیافته اند بگویند هرگز چنین چیزی وجود ندارد. چنین باورى مرَگ و زندگی را برايشان آسوده تر خواهد كرد...

نه چندان دلخوری از من نه چندان دوستم داری مرا تا چند می‌خواهی بلاتکلیف بگذاری؟

جایی باقی نمانده در خیابانِ شب که نگشته باشم... چشمان‌ات تمامِ گستره‌ی شب را  از آنِ خود کرده است...

گریز از تو بی‌فایده است؛ تو در من ریشه دوانده‌ای مثل اندوه در خاورمیانه...

اما نمیشود ؛ که تا ابد فقط بنشینیم و به زخم هایمان خیره شویم...

بی‌تاب‌شدن، دم‌نزدن، عادتم این است با خون جگر ساخته‌ام، قسمتم این است .

دور گردون،گر دو روزی بر مراد ما نرفت ، عمر ما رفت و دو روز حسرتش بر ما گذشت؛ هر چه گشتیم و دویدیم ، جز رَه تاریک نرفت هر چه حاصل شد ز عمر ، غصه‌ای بر باد رفت...