3AM

گوه میخوری نظر هم میپرسی مثلا میپرسی که چی؟

من گوه بخورم ای کار کنم صرفا میخام نظر بپرسم 🙂

چی؟؟؟؟؟

بچه ها بنظرتون بهش برگردم؟

عجیب است دریا همین که غرق میشوی پس می‌زدند تو را.

همیشه دوست داشتم بزرگ شم برم سرکار الان به گوه خوردن افتادم 🥰

دیگه وقت فروپاشی روانی هم ندارم

انتخاب من فردیه که خودش بهم توجه کنه، خودش منو بذاره اولویت، خودش بدونه که یسری کارارو نباید انجام بده و یسری جاها نباید بره، خودش منو بلد باشه، خودش بخواد تایمشو با من بگذرونه، خودش دلش بخواد به ردفلگای من احترام بذاره. رفتار درست از سمت اون برای من زمانی قشنگ و با ارزشه که از سمت خودش باشه نه با یاداوری ها، دعواها و خط و نشون کشیدن های‌ مکرر من.

بله، هیکل و قیافه‌ خوب خیلی قشنگه، ولی نه با یه شخصیت داغون.

واقعی بودن دوست داشتن رو میشه از ترس از دست دادن فهمید.

آدمای نادرست باعث میشن به نقطه ای برسی که دیگه نتونی کسیو جدی بگیری.

گاهی چیزی را نمی‌بخشی، نه چون هنوز درد دارد؛ چون فهمیده‌ای اگر ببخشی، معنای تمام رنجت را انکار کرده‌ای.

و شاید تراژدیِ انسان همین باشد؛ آن‌قدر می‌فهمد که دیگر نمی‌تواند مثل گذشته ناآگاهانه خوشحال باشد.

ما همیشه از دست دادنِ آدم‌ها نمی‌ترسیم؛ گاهی از لحظه‌ای می‌ترسیم که می‌فهمیم هیچ‌وقت واقعاً آن‌ها را نداشتیم.

میو

من از «دیر انجام دادن و کمک خواستن و بیان کردن یک خواسته» متنفرم، اگه میگم اینکارو برام بکن لطفا زود انجامش بده قبل ازینکه تایمری که بابتش روشن کردم تو مغزم منفجر بشه.

آدمی که دوستت دارد، لزوماً نمی‌گوید «دوستت دارم»؛ گاهی فقط چیزهایی را درباره‌ات می‌بیند که هیچ‌کس نمی‌بیند، یادش می‌ماند چه چیزهایی خوشحالت می‌کند و حتی تغییرات کوچکت از چشمش دور نمی‌ماند. بعضی احساسات را نمی‌شود از حرف‌ها فهمید؛ باید دید یک نفر چقدر با جزئیاتِ تو زندگی می‌کند.

زندگی همیشه میان تاریکی و روشنایی در رفت‌وآمد است؛

آدم‌ها می‌آیند و می‌روند، عشق‌ها تمام می‌شوند و بعضی رویاها شکل دیگری می‌گیرند. اما هیچ شبی ابدی نیست. شاید امید یعنی با وجود تمام چیزهایی که از دست داده‌ای، هنوز برای فردا جایی در قلبت نگه داشته باشی؛ چون تا وقتی فردایی هست، هیچ‌چیز واقعاً تمام نشده است.