3AM

انتظار داشتن از ادمارو از زندگیم حذف کردم الان راحت ترم

‏بنده خصومت شخصی با کسی ندارم، از همه به یه اندازه بدم میاد.

عاشق ترک کردن اون دسته از آدماییم که فکر میکنن من همیشه هستم و این باعث میشه هرطور دلشون می‌خواد باهام رفتار کنن.

‏به مو رسیده بود؛ پاره‌اش کردم.

به نقطه ای رسیدم که دیگه کنار نمیام از کنار میرم و برنمیگردم.

دوست داشتن رو دوست ندارم، نه کسی دوسم داشته باشه نه کسی رو دوست داشته باشم.

جدیدا دیگه عصبی نمیشم کامل رد میدم

همه چیز بهم ریخته است، اتاقم، ذهنم، زندگیم.

آدم درست پیدا میشه ولی اینسری آدم اشتباه منم.

t.me/HidenChat_Bot?start=8166651189 صحبت کنیممم👀

تو بچگی تصورم از بزرگ شدن اصلا این کثافتی که الان توشم نبود.

من بلد نیستم کمک بخوام؛ غیب میشم، حالم بهتر بشه برمیگردم.

کاش یکی بغلم می‌کرد و بهم میگفت انقدر نگران اتفاقایی که هنوز نیفتادن نباش.

من همونی ام که دلم نمیاد کسی ازم دلخور باشه و بخوابه، ولی خودم هر شب با هزار تا فکر و ناراحتی خوابم میبره.

من همیشه جوری بودم که هیچکس نتونسته فراموشم کنه، حتی کسی که دوستم نداشته.

بعد یه تایمی یاد می‌گیرید که غرورتونو واسه هیچ کس کنار نزارید.

اولین واکنشم نسبت به ناراحت شدن، کم حرف شدنه.