3AM

بخش زیادی از روزمو دارم صرف ساختن آینده ای میکنم که حتی نمیدونم میتونم داشته باشمش یا نه.

تنها چیزی که اگه رهاش کنی ضرر میکنی ورزشه نه ادما

فکر منو نکن هر جوری شده دارم به شلوغی های زندگی میرسم.

شبا با تو میرقصم با اینکه نیستی

حذفت کردم چون حوصله نداشتم رفتار درست رو یادت بدم، اون کار خانوادت بود.

‏زندگیم هر روز داره “تازه کجاشو دیدی، این که چیزی نیست” تر میشه.

یه اخلاقی دارم، وقتی یه بار دلم ازت بگیره، دیگه صاف کردنش با خودته. من می‌تونم به روت نیارم، باهات بخندم، حتی مثل همیشه باهات حرف بزنم، ولی اون صمیمیت قبلی رو از کجا بیارم وقتی خودت خرابش کردی؟

فعلا تنها چیزی که داره میس میره آینده‌ی جوون ایرانیه

همه تقصیر هارو چه گردن بگیری چه نگیری فقط حذفشون کن تمام

از ی جایی به بعد ترجیح میدم تنها باشم تا رفتار درست رو به خیلیا یاد بدم.

من هرگز آدم ها را از زندگیم حذف نکردم همه ی آن ها در حادثه ای به نام بیشعوری مردند.

همه ی بی احترامی هارو تحمل کردم فقط چون قلب مهربونی دارم.

وقتی خدا رنگ واقعی یک نفر رو نشون میده بهت سعی نکن دوباره رنگش کنی

هیچیو نمیتونی از من پنهون کنی؛ یا حسش میکنم، یا خوابشو میبینم، یا میبینمش، یا بالاخره پیداش میکنم، باور کن من همیشه میفهمم.

میو

سرشار از احساساتم و آدم‌ها بسیار بی لیاقت.

‏من خیلی آدم «بهت نمیگم خودت باید شعور انجامشو داشته باشی اگه بگم دیگه ارزشی برام نداره» ای هستم.

😶😶‌

دقیقا