715
订阅者
无数据24 小时
-227 天
+1130 天
帖子存档
تو بدترین و سیاه‌ترین نقطه‌ی زندگیم بودم، جایی که حتی خودمم از خودم بدم می‌اومد. جایی که انگار هیچ راه نجاتی نبود. همون‌جا بود که تو اومدی.
یهو.
مثل یه نور وسط یه دنیای تاریک.
مثل یه چیزی که نه می‌تونستم باورش کنم، نه می‌تونستم انکارش کنم.
اما میدونی چیه؟
می‌ترسم.
می‌ترسم بهت نزدیک بشم، چون هروقت چیزی رو دوست داشتم، همون چیز ضربه‌م زده.
می‌ترسم این نورِ قشنگی که آوردی، بشه بزرگ‌ترین دلیل سقوط دوباره‌م.
می‌ترسم دوباره پرت شم تو همون تاریکی، همون جایی که هیچ‌کس نبود، حتی خودم.
ولی لعنتی، هر چی می‌ترسم، نمی‌تونم ازت دور شم.
یه چیزی تو نگاهت، تو حرفات، تو بودن‌ت هست که یه‌جورایی انگار صدای اون بخشِ زنده‌م رو بیدار می‌کنه. همونی که مدت‌ها بود مُرده بود.
و همین، بیشتر دیوونه‌م می‌کنه. بیشتر خشمم می‌گیره. از خودم، از گذشته‌م، حتی شاید یه‌ذره از تو. چون نمی‌دونم با این حس چیکار کنم.
می‌خوامت. ولی از خواستنت می‌ترسم.
دوستت دارم. ولی از دوست داشتن می‌ترسم.
اخرشم همونی شد که احمد کایکا میخوند؛
به آغاز اعتماد نکن، حقیقت در آخرین لحظه گفته می‌شود.
دلم می‌خواد بریم یجای دور از آدما شب باشه، بارون بیاد ، بغلت کنم، سیگار بکشیم و تا خود صبح حرف بزنیم.
