تصدّقت

و راستش من در عمق تاریکی پیدا شدم. آقا امام حسین پیدام کرد. چه چیزی در من دید رو نمی‌دونم چون من نمی‌فهمم من پیدا نمی‌کنم، من نمی‌دونم چی می‌شه یهو آدم عنایت می‌شه بهش، وسط مشکلات و پشت درهای بسته به جای مشکلاتش به رنج امام حسین فکر می‌کنه به تنهایی حضرت زینب فکرش رو درگیر می‌کنه..‌ قربونت برم یا اباعبداللّه..

بنظرم تنها چیزی که باید آدمیزاد تو زندگیش سفت بچسبه از دستشون نده همین اهل بیتن. همین سینه زدن و اشتیاق برای قدم گذاشتن در مسیرشونه.. حتی توی شرایط سخت زندگی که واقعا عقاید گرون پای آدم تموم می‌شن، واقعا پوست آدم رو می‌کنه، دشمن می‌تراشه براش دردسر می‌شه براش. آدم باید برای همچین دردسری سر و دست بشکونه. چوب بخوره برای اهل بیت، فحش بخوره برای شیعه بودن.

من معتقدم عشق به اهل بیت توفیقه. اما اشک ریختن براشون به مراتب توفیق بیشتری می‌طلبه و همینطوری الی آخر.. واقعا بزرگترین لطف خدا در حق من شناختن این خانواده بود. اصلا یک چیز عجیبیه این عشق. این حُب..

یچیزی تو مایه‌های روضه‌های بازه. اصلا یادش می‌ره آدم باید سینه بزنه؛ تنها کاری که ازش برمیاد سلول به سلول درد و شکستگیه.

کلا خاقانی سیستمش عجیبه. واقعا روضه‌هاش منو زمین‌گیر می‌کنه.

جز معدود مداحی‌هاییه که توصیه می‌کنم دنبال معنیش نرید اگر عربی بلد نیستید. احتمالا بدون معنی هم گریبانتون رو بگیره و اشک‌آلودتون کنه.

گر بمانیم زنده بر دوزیم جامه‌ای کز فراق چاک شده ور نمانیم، عذر ما بپذیر ای بسا آرزو که خاک شده. -شیخ بهایی.

جانا ز فراق تو این محنت جان تا کی؟ دل در غم عشق تو رسوای جهان تا کی؟

جلل خالق.

معلومه که منو دوستم تفاهم‌های زیادی داریم تفاهم‌هامون:

دانلود دوستی که بشینیم باهم اخراجی‌ها ببینیم.

یا فاطمه زهرا، مادری کن در حقم؛ من به سایه‌ی چادر شما نیاز دارم‌‌...

چیزی که دوست دارم بشنوم یچیزی تو مایه‌های شعر گرمابی‌ه... می‌گه که: مثل یک معجزه ای، علت ایمان منی؛ همه هان و بله هستند، شما جان منی.

وای. کاش زمین دهن باز کنه توش دفن بشم.

گند زدم.

شاید اگه رفیقی توی زندگیم داشتم که می‌تونستم نصف شب بهش زنگ بزنم و بزنم زیرگریه بدون هیچ‌حرفی؛ نمی‌دونم چی ولی یچیزی بهتر بود..

جدیدا سریع ناراحت می‌شم. مثلا الان واقعا ناراحت هستم و بنظرم دیگه هیچ‌وقت باهاتون حرف نمی‌زنم.