تصدّقت

اینقدر مونده این برنامه لعنتی رو پاک کنم🤌

شلوغ‌کاری‌های منو امشب تحمل کنید لطفا. حوصلم سررفته.

حالا من اینو کجای دلم بذارم، خانمه رفته برای آقایی پلیسش دابسمش می‌ره ازش فیلم می‌گیره.☺️

یا مثلا آقا آخونده عمامه‌ش رو درمیاره یهو وزنه می‌زنه ملق می‌زنه بازوهاشم نشون می‌ده. سبحان الله.

یا مثلا یک‌هو یک نظامی تصمیم می‌گیره بگه بریم باهم تتو بزنیم، بعد یه گربه می‌ذاره می‌گه اجازه ندادن بهش.

مثلا یک‌هو یک ریلزی میاد می‌گه شب که شما خوابید آقا پلیسه بیداره بعد آقا نظامیه عکسشو گذاشته پشت بند عکسش یه سکانس از فلان فیلم میاد که نصف شب ساعت سه دنبال متهمه.

واقعا از من توقع دارید من باور کنم و بدتر از اون هضم کنم که نظامیا و آخوندا رفتن اینستاگرام بلاگر شدن؟ محاله.

من درحالی که دارم حساب می‌کنم یک ماه سی روزه و روزی یک میلیارد چقدر می‌شه:

می‌خواست بچه گول بزنه، با یک میلیارد. برو بابا.

خدایا درسته حسابم خالیه نمی‌تونم خوراکی بخرم، ولی راضی نیستم از این پیاما دریافت کنم.🦦

می‌تونم بگم هیچی بدتر از این نیست که با خودت بابت قدم برداشتن برای حرف زدن بجنگی و بعد از اندکی پیشبرد صحبت ازش پشیمون بشی. حسی بگیری مثل اینکه با حرفات گند زدی، خودت رو اذیت کردی، بقیه رو اذیت کردی. هرچیزی از این قبیل. یکی از دلایلی که من هیچ‌وقت نتونستم بعد از یک تایمی«دوست صمیمی» داشته باشم و چندسالیه این‌ جای خالی خودش رو بهم نشون می‌ده؛ همینه. چون من همیشه شخصیت واقعیم رو پشت خروارها شوخی و اصطلاح تکراری قایم می‌کنم. و ته همه‌چیز به این می‌رسم که آدم ارتباطات نیستم.

من همیشه یه«کاش حرف نمی‌زدی و بروز نمی‌دادی» خیلی خیلی بزرگم.

همه اگر گویند محال است؛ دل خوشم من به محالات حضرت‌رضا(ع)

با هیچ‌کس سرِ ماندن ندارم؛ ولی برای تو، رفتن هم به دلم نمی‌آید.

قوایِ روزهای سختِ مایی؛ حضرت‌آقا.

مثل آن جسم که از روح جدا می‌ماند از منِ بعد تو یک مرده بجا می‌ماند. -جواد ‌منفرد‌.