تصدّقت

به فاصله ۴۰ ساعت قبل از عملیات ساعت ۸ صبح روز ۲۹ اسفند ۱۳۶۰ حاج احمد تمامی فرماندهان گردان های تیپ ۲۷ محمد رسول الله (ص) را جهت شرکت در جلسه اضطراری به قرارگاه فرعی نصر ۴ فراخواند؛ بر اساس توجیه مانور از سوی حاج احمد گردان‌های حبیب ابن مظاهر، سلمان، و حمزه می‌بایست پس از ۸ کیلومتر پیشروی به موازات سنگرهای کمین و دیگر استحکامات دشمن در ارتفاعات شاوریه دست به کار اجرای ماموریت اصلی خویش می‌شدند. ماموریت اصلی این گردان‌ها عبارت بود از: پیشروی در عمق ۱۲ کیلومتری مواضع اشغالی دشمن، ضربه وارد آوردن از پهلوی خصم و تصرف مقر توپخانه سپاه چهارم ارتش عراق. حاج احمد متوسلیان بر ضرورت اجرای اصل غافلگیری تاکید زیادی داشت، او در این جلسه گفت: " ..این گردان ها قبل از رسیدن به تپه های کناره جاده عین خوش- اندیمشک، یعنی توی این دشت باز ۸ کیلومتری درگیر بشوند، احتمال اینکه حتی ۳۰ درصد نیروهای آنها هم بتوانند به جاده برسند ضعیف است. حتی بعد از رسیدن آنها به جاده هم، درگیری ۵۰ درصد از گردان ها تلفات می گیرد. به خاطر همین مسائل اصل غافلگیری باید صد در صد اجرا شود.."

کردستان نقطه عطف زندگی نظامی آقای متوسلیان بود؛ در کنار محمد بروجردی و دیگر فرماندهان سپاه که اسامی‌شون به گوشمون آشناست. ایشون در عملیات‌های مربوط به پاوه، مریوان و مناطق اطرافش حضور داشتن. توی پاوه حاج احمد مسئولیت فرماندهی سپاه رو برعهده داشتن و در ادامه به مریوان رفتن. مریوان برای حاج احمد مجموعه‌ای از تجربه‌های فرماندهی، شناسایی، سازماندهی نیروهای بومی و مدیریت مناطق پرتنش رو رقم زد. ایشون در عملیات‌هایی مثل فتح دزلی حضور داشتن. ایشون ارتباط خوبی با نیروهاشون داشتن و روی زیاده‌روی در ماموریت بودنشون حساس بودن. بعدها حاج احمد فرمانده‌ی تیپ ۲۷ محمد رسول‌الله شدن. اواخر سال ۱۳۶٠،بعد از شکل‌گیری تیپ ۲۷ محمد رسول‌الله، حاج متوسلیان نیروهاشون رو از کردستان به جنوب بردن. اولین عملیات این تیپ، عملیاتِ فتح‌المبین بود که از سال ۱۳۶۱ شروع شد و چندهفته بعد وارد عملیات بیت‌المقدس شدن که در سوم خرداد ۶۱ به آزادی خرمشهر منجر شد. ایشون در زمان آزادی خرمشهر فقط ۲۹ سالشون بود... عمده‌ی مسیر نظامی‌شون رو سه ساله طی کردن... عزم راسخ که می‌گن همینه:)) لیک چندهفته بعد از این امر، بعد از حمله اسرائیل به لبنان، یه گروه از ایران برای بررسی وضعیت منطقه و کمک به سازماندهی مقاومت توی سوریه و لبنان اعزام شدن که یکی از اونها حاج احمد قصه‌ی ما بود... ایشون درنهایت ۱۴ تیر ۱۳۶۱، به همراه سیدمحسن موسوی، تقی رستگار مقدم و کاظم اخوان توی مسیر حرکت لبنان، توی ایست بازرسی متوقف شدن و ربوده شدن:) توسط فالانژها دزدیده شدن و به اسرائیل تحویل داده شدن. فروردین سال ۱۴٠۲، سرلشکر حسین سلامی، در دیدار با خانواده‌ی متوسلیان، ایشون رو «شهید» خوندن:) حاج احمد به جاویدالاثر بودن معروفن. فلذا ایشون شهید جاویدالاثر حاج احمد متوسلیان هستن.

یه خانواده‌ی معمولی-مذهبی که هیچ‌کس فکر نمی‌کرد یه روز پسرشون کلی حماسه خلق کنه، توی خرمشهر و کردستان و لبنان... حاج احمد پونزدهم فروردین بدنیا اومدن، پدرشون قناد بودن. حاج احمد هم علاوه بر درس‌هاش به پدرش کمک می‌کرد. حاج احمد بعد از دوره ابتدایی رفتن هنرستان صنعتی اخباریون و برق صنعتی خوندن. سال ۵۱ هم دیپلم گرفتن و رفتن سرکار. ایشون توی سن بیست و یک سالگی فعالیت‌های مذهبی-سیاسی خودشون رو شروع کردن و اعلامیه‌های امام رو پخش می‌کردن. سال ۵۵ ایشون توسط ساواک دستگیر می‌شن و فرستاده می‌شن به زندان فلک‌الافلاک خرم آباد. یه خاطره از مادرشون هست از این ماجرا، می‌گن احمد با دو نفر دیگه دستگیر شده بود، اون دونفر از قضا متاهل بودن. حاج احمد هم توی بازجویی‌ها مسئولیت بیشتری رو گردن می‌گیرن که اتفاقی برای اون دونفر نیوفته... زندونی شدن، شکنجه شدن ولی اطلاعاتی که ازشون می‌خواستن رو نتونستن بدست بیارن. تا اینکه سال ۵۷، با بالا گرفتن انقلاب و آزادی زندانی‌های سیاسی، حاج احمد هم آزاد شد و بعدشم که انقلاب شد. بعد از انقلاب حاج احمد وارد سپاه شد. اولین میدان جدی‌شون گنبد و بعد کردستان بود. توی کردستان علاوه بر جنگیدن، باید اعتماد مردم رو هم نگه می‌داشتن.(براش مستند می‌ذارم.)

شیعه کسی است که از دل یک شکست تاکتیکی، بزرگترین پیروزی‌های استراتژیکی را بیرون می‌کشد. شیعه نه از مشاهده نقاط قوت خودش دچار غرور می‌شود و نه با دیدن نقاط ضعف خودش، دستخوش یأس و وادادگی می شود. اولیای ما می‌گویند: "اشجع الناس من غلب هواه؛ شجاع ترین انسان‌ها کسانی هستند که به هوای نفس خودشان غالب باشند." باید خودمان را از یاد ببریم. باید به امام حسین (ع) اقتدا کنیم.