𝙋𝘼𝙕𝙀𝙇

حق با ریاضی بود، تا ثابت نکرده باورش نکن.

Pov:

‏فاصلم از "خدایا منو بکش" تا "چه زندگی قشنگی" فقط نوتیف توئه.

کسی که دوستت داشته باشه پیش میاد ناراحتت کنه ولی شعورش هم میرسه از دلت در بیاره.

آدما میان ذوق و شوقت رو کور ‌میکنن بعد میگن : ( چرا ‌عوض ‌شدی ؟ ) نمیدونم، حتما مریضم .

یکم که پخته تر بشی میفهمی که هرچقدرم خوب باشی تهش آدم بده داستان خودت میشی.

ولی حرفایی که زده نمیشه ادمو خفه میکنه

بگاییش اینجاس که حتی مرگم خوبم نمیکنه

من آدم شکاکی نیستم فقط مشکلم اینه که هیچوقت شک هام اشتباه از آب در نیومد

سازگاری بیش از حد عزیزت نمیکنه، بی ارزشت میکنه.

دلم میخواد بهش بگم تو یهو از کجا پیدات شد که همه‌ی فکر و حواس منو درگیر خودت کردی.

چهل و شش سال از درگذشت پدرم می‌گذرد، اما او امروز زنده‌ترین چهره سیاسی در پیشگاه تاریخ و دل ایرانیان است. شعله عشق ملت ایران به او روز به روز بلندتر و فروزان‌تر می‌شود. همان‌طور که جاویدنام مجیدرضا رهنورد به نیابت از میلیون‌ها جوان ایرانی نوشت: «نسلی عاشقت شد، که تو را هرگز ندید». پدرم با تمام وجود، عاشقِ ایران بود. قلب او با طبیعت این خاک می‌تپید و باریدن باران بر دشت‌های ایران، برایش بهترین و زیباترین خبر بود. او در ۲۲ سالگی، کشور را در شرایط دشوار اشغال متفقین تحویل گرفت و با تکیه بر میهن‌پرستی، ایران را به سوی دروازه‌های تمدن بزرگ هدایت کرد. اگر فاجعه ۵۷، مسیر تاریخ ما را منحرف نمی‌کرد، ایران امروز یکی از درخشان‌ترین قطب‌های رفاه و توسعه در جهان بود. هم‌میهنانم، اگر به راه او باور داریم، مسئولیت بزرگی بر دوش ماست. برای وفاداری به نگاه او، ما باید ایران را از این فرقه تبهکار پس بگیریم و آن را دوباره بسازیم. پاینده ایران

“مرا در شخص دیگری جستجو خواهی کرد، ولی نخواهی یافت؛ نه به این خاطر که دیگران بد هستند، یا من بی‌نقص بودم بلکه چون هر قلبی فقط یک‌بار خانه‌ی واقعی‌اش را پیدا می‌کند. تو می‌گردی میان نگاه‌ها، لبخندها، حتی بوسه‌ها دنبال چیزی می‌گردی که فقط در من بود، آن درک بی‌قید و شرط، آن صبوریِ خسته، آن عشقی که خودم را در آن فراموش کرده بودم. و روزی، وسط یک گفت‌وگوی بی‌اهمیت با کسی دیگر، ناگهان سکوت می‌کنی و یادم می‌افتی. نه با نفرت، نه با خشم. با حسرتی عمیق که فقط کسانی می‌فهمندش، که عشق واقعی را از دست داده‌اند، و دیگر هیچ‌وقت شبیه آن را پیدا نکرده‌اند.“