دیارِ یار | شعر و ادبیات فارسی

سلام بر آنانی که در خفا نجیب‌اند..

لاادری | دیارِ یار

‌‌‌‌‌‌‌ سلامٌ الأرضٍ خُلقت للسلام و ما رأت یوماً سلاما... سلام بر زمینی که برای صلح آفریده شد و هیچ روزی رویِ صلح ندید...

محمود درویش | دیارِ یار

- می خواهم حُکم کنم سرت را ببُرند؛ چه وصیت داری؟ + هیچ - کسانت اینجا هستند؛ پسرت را می خواهی ببینی؟ + نه! - زنت را چه؟ + نه! - مادرت؟ + نه! - چرا ؟ قلب در سینه نداری؟ گُل محمد لبخندی زد. - از چه می خندی؟ گُل محمد پلکها فروبست و گفت: + از پا افتادنِ مرد... دیدنی نیست!

محمود دولت‌آبادی | دیارِ یار

‌‌‌ ای شب! به من بگو اکنون ستاره‌ها، نجواگران مرثیه‌ی عشقِ کیستند؟ وگاهِ عصر بر سر دیوار باغ ما باز آن دو مرغ خسته چرا می‌گریستند؟

منوچهر آتشی | دیارِ یار

‌‌‌ نیم ساعت پیش خدا را دیدم! قوز‌کرده با پالتوی مشکی بلندش سرفه‌کنان در حیاط از کنار دو سرو سیاه گذشت و روبه‌روی ایوانی که من ایستاده بودم آمد آواز که خواند تازه فهمیدم پدرم را با او اشتباه گرفته‌ام! حسین پناهی | دیارِ یار

‌‌ من آن مرغم که افکندم به دامِ صد بلا خود را به یک پرواز بی هنگام کردم مبتلا خود را نه دستی داشتم بر سر نه پایی داشتم در گِل به دست خویش کردم این چنین بی دست و پا خود را

وحشی بافقی | دیارِ یار

‌‌‌ به تو سلام می‌کنم کنار تو می‌نشینم و در خلوتِ تو شهرِ بزرگ من بنا می‌شود..

احمد شاملو | دیارِ یار

رفتم و زحمتِ بیگانگی از کوی تو بُردم..!

هوشنگ ابتهاج | دیارِ یار

شب سردی‌ست و من با دل سرد به خودم می‌گویم: خبری نیست، بخواب! باز هم خواب محبت دیدی!

حمید مصدق | دیارِ یار

به شب سلام که بی تو رفیقِ راه من است سیاه چادرش امشب، پناهگاه من است

حسین منزوی | دیارِ یار

‌‌ سلام ماهی‌ها.. سلام ماهی‌ها سلام قرمزها، سبزها، طلایی‌ها! به من بگویید، آیا در آن اتاق بلور که مثل مردمکِ چشم مُرده‌ها سرد است و مثل آخر شب‌های شهر، بسته و خلوت صدای نی‌لبکی را شنيده‌ايد، که از ديارِ پری‌های ترس و تنهایی، به سوی اعتماد آجری خوابگاه‌ها و لای‌لای کوکی ساعت‌ها و هسته‌های شيشه‌ای نور، پيش می‌آيد؟ و همچنان که پيش می‌آید ستاره‌های اکليلی، از آسمان به خاک می افتند و قلب های کوچک بازيگوش از حس گریه می ترکند..

فروغ فرخزاد | دیارِ یار

تو چه دانی كه پسِ هر نگه ساده‌ی من چه سكوتی چه نيازی چه غمی‌ست..

اخوان ثالث | دیارِ یار

‌‌ ما در چه شُماریم، که خورشید جهان‌تاب گردن به تماشای تو از صبح کشیده‌ است

صائب تبریزی | دیارِ یار

‌درود، صبح بخیر

‌‌ من در این تاریکی، فکرِ یک برّه ی روشن هستم که بیاید علفِ خستگی‌ام را بِچرد.. سهراب سپهری | دیارِ یار

‌‌ به خانه می‌رفت با کیف و با کُلاهی که بر هوا بود. چیزی دزدیدی؟ مادرش پرسید. دعوا کردی باز؟ پدرش گفت. و برادرش کیفش را زیر و رو می کرد به دنبال آن چیز، که در دل پنهان کرده بود.. تنها مادربزرگش دید، گُل سرخی را در دست فشُرده کتاب هندسه‌اش و خندیده بود.. حسین پناهی | دیارِ یار

میشه بر آنم که دل کسی را نشکنم اما وقتی به خودم نگاه می‌کنم تکه تکه‌ام.. ایلهان برک | دیارِ یار

به یک پلک تو می‌بخشم تمام روز و شب‌ها را که تسکین می‌دهد چشمت غم جانسوز تب‌ها را بخوان! با لهجه‌ات حسی عجیب و مشترک دارم فضا را یک‌ نفس پُر کن به هم نگذار لب‌ها را به دست آور دل من را چه کارت با دلِ مردم! تو واجب را به جا آور، رها کن مستحب‌ها را دلیلِ دل‌خوشی‌هایم! چه بُغرنج است دنیایم! چرا باید چنین باشد؟.. نمی‌فهمم سبب‌ها را بیا این‌بار شعرم را به آداب تو می‌گویم که دارم یاد می‌گیرم زبان با ادب‌ها را غروب سردِ بعد از تو چه دلگیر است ای عابر برای هر قدم یک دم نگاهی کن عقب‌ها را   نجمه زارع | دیارِ یار

‌‌ مرا عُمری به دنبالت کِشاندی سرانجامم به خاکستر نِشاندی ربودی دفترِ دل را و افسوس که سطری هم از این دفتر نخواندی گرفتم؛ عاقبت دل بر مَنَت سوخت پس از مرگم سِرشکی هم فشاندی گُذشت از من ولی آخر نگفتی که بعد از من به امید که ماندی.. فریدون مشیری | دیارِ یار

چه کرد‌ه‌ام؟ که به هجرانِ تو سزاورم.. سعدی | دیارِ یار

‌‌‌ چشم‌هایت سحرگاه را به پرندگانِ صبح ابرهای باران‌زده را به رنگین‌کمان ماه را به عشق‌ بازانِ ساکت وطن را ؛ به من نشان می‌دهد ..! غاده السمان | دیارِ یار