Stolen Stars

ای اُمیـد ای نامِ فریب‌خورده‌یِ رهـایی هیـچ دروغـی به پاکـیِ تـو مــا را چنیـن به مَسلَخِ فـردا نکشـاند...

ایستاده‌ام و کسی هم نمی‌داند این بنایِ به ظاهر محکم چقدر در آستانه‌یِ فرو ریختن است:)

نمی‌دانم چرا این‌گونه شده‌ام. وقتی در خانه می‌مانم، دلم هوای بیرون را می‌کند؛ و وقتی بیرون می‌روم، حس می‌کنم ماندن در خانه بهتر بود. وقتی با کسی حرف نمی‌زنم، دلتنگ می‌شوم؛ و وقتی هم‌صحبتِ کسی می‌شوم، گاهی از آن پشیمان می‌شوم. انگار هیچ‌جا دقیقاً جایِ من نیست و هیچ انتخابی کاملاً درست به نظر نمیرسد. گاهی با خودم فکر می‌کنم: آیا فقط من این‌گونه‌ام؟ یا آدم‌های زیادی هستند که لبخند می‌زنند، زندگی می‌کنند و در عینِ حال با همین سردرگمی‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند؟

می‌دانم که می‌گذرد و تمام می‌شود اما نمی‌دانم که در پسِ این گــذر از من چه باقی خواهد ماند. :)

دردِ یک سرزمین، فقط خرابیِ دیوارهایش نیست؛ خستگیِ مردمانی‌ست که دیگر به چیزی اُمید ندارنـ:)‌ـد.

‏زندگی تو ایران بهم یاد داد «اتفاقا بدتر از اینم میتونه بشه و میشه».

مبارک باشهه❤️❤️✨

تولدت کلییی مبارک به ارزوهات برسیی✨🤍

آره خیلی شکاکم؛ چون طاقت شکسته شدن دوباره‌ی قلبمو ندارم.