مَرحم

ماییمٌ‌سکوت،‌حرفای‌شمایل…🫀

رسیده روز چهلم چه ماتمی چه غمی غمت بُوَد ابدی پس ، الی‌الابد مددی

به‌راستی‌که‌کار‌از‌جنون‌هم‌گذشته…

تنها‌کربلا‌وطن‌است؛‌باقی‌زمین‌وحشت‌قبر‌است…

به‌حال‌زار‌خود‌امشب‌عجب‌مستانه‌می‌گریم

“به‌تو‌مایلم‌خدای‌نجف”

خونه‌بابا‌علی(جل‌جلال)🫀

فی‌طریق‌النجف🫀

همیشه مارو مشغول به خودت کن اباعبدلله🫀

و چه فیض‌ها که نبردیم ز آشنایی با تو…

همه‌آباد‌نشینان‌ز‌خرابی‌ترسند‌ من‌خراب‌تو‌شدم‌از‌همه‌آباد‌ترم

منت گذاشتین سر ما ابی‌عبدالله🫀

طلبیدن‌برای‌خوبان‌است ما‌به‌پابوس‌می‌شویم‌احضار

بدايةُ‌رحلةِ‌العشقِ…🫀

و‌من‌هنوز متواری‌از‌اسارتِ‌خاطراتِ‌توام؛ بی‌خبر‌از‌آن‌که هر‌گریختن شکل‌‌دیگری‌از‌بازگشتن‌به‌توست…