کانون شعر وادب دانشگاه تبریز

صوفی بیا که آیِنِه، صافی‌ست جام را تا بِنگَری صَفایِ مِیِ لَعل‌فام را رازِ درونِ پَردِه زِ رِندانِ مَست پُرس کاین حال نیست زاهِدِ عالی‌مَقام را عَنقا، شِکارِ کَس نَشَوَد، دام بازچین کآنجا، همیشه، باد به دست است، دام را دَر بَزمِ دُور، یک‌دو قدح دَرکَش و برو یَعنی طَمَع مَدار وِصالِ مُدام را ای دل! شَباب رَفت و نَچیدی گُلی زِ عِیش پیرانه‌‌سر مَکُن هُنَری نَنگ و نام را در عِیشِ نَقد کوش که چون آبخَور نَمانْد آدَم بِهِشت، روضِهٔ دارُالسَّلام را ما را بَر آستانِ تو، بس حَقِّ خِدمَت است ای خواجه! بازبین به تَرَحُّم غلام را «حافظ» مُریدِ جامِ مِی است، ای صبا! برو! وز بنده بندگی بِرَسان شِیخِ جام را!

به مُلازِمانِ سلطان، که رساند این دعا را؟ که به شُکرِ پادشاهی، زِ نظر مَران گدا را ز رقیبِ دیوسیرت، به خدای خود پناهم مَگَر آن شهابِ ثاقِب مددی دهد، خدا را! مُژِه‌یِ سیاهت اَرْ کرد به خونِ ما اشارت ز فریبِ او بیندیش و غلط مکن، نگارا دلِ عالمی بِسوزی چُو عِذار بَرفُروزی تو از این چه سود داری، که نمی‌کنی مدارا؟ همه‌شب در این اُمیدم که نسیمِ صبحگاهی به پیام آشنایان، بنوازد آشنا را چه قیامت است جانا، که به عاشقان نمودی؟ دل و جان فدای رویت، بِنَما عِذار ما را به خدا، که جرعه‌ای دِه تو به حافظِ سحرخیز که دعایِ صبحگاهی، اثری کند شما را