‍ 𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌

𝖳𝗁𝖾 𝗍𝗋𝗎𝗍𝗁 𝗂𝗌, 𝖨 𝗁𝖺𝖽 𝖺 𝗆𝗈𝗋𝖾 𝗂𝗆𝗉𝗈𝗋𝗍𝖺𝗇𝗍 𝗋𝖾𝖺𝗌𝗈𝗇 𝖿𝗈𝗋 𝗌𝗍𝖺𝗒𝗂𝗇𝗀 𝗎𝗉 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗅𝖺𝗍𝖾.

یك خبر خوب بدم: من این پست رو داخل تیك تاك گذاشتم و یه نفر کامنت گذاشت که گویا اکس ساغر هستش، گفت حالش خوبه هنوز در لیست بازرسیه اما حکم اعدام ندادن؛ ولي در مورد شروین باقریان، دیدم هم میگن اعدام شده و هم میگن نه زندست.

شاید هم بعدش زندگیم روي قشنگیشو نشون داد.

اگه جنگ شه و نت قطع شه بهتره راه هاي دیگه اي براي سرگرم شدن پیدا کنم تا خودمو هم از دست این گوشي نجات بدم هم از Depression.

*نه پول دارم Vpn بخرم نه دیگه فیلم/سریالي هست که ببین‍–

𝖳𝖺𝗉 𝗍𝗈 𝗏𝗂𝖾𝗐 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝗈𝗌𝗍.

𝖨𝖿 𝖨 𝗐𝖾𝗋𝖾 𝗂𝗇 𝖶𝗂𝗅𝗅'𝗌 𝗉𝗅𝖺𝖼𝖾 𝖺𝗇𝖽 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗈𝗇𝖾 𝗅𝗂𝗄𝖾 𝖧𝖺𝗇𝗇𝗂𝖻𝖺𝗅 𝗅𝗈𝗈𝗄𝖾𝖽 𝖺𝗍 𝗆𝖾 𝖺𝗇𝖽 𝗌𝖺𝗂𝖽, "𝖶𝖾 𝖼𝗈𝗎𝗅𝖽 𝖽𝗂𝗌𝖺𝗉𝗉𝖾𝖺𝗋 𝗇𝗈𝗐" 𝖨 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽𝗇'𝗍 𝗁𝖾𝗌𝗂𝗍𝖺𝗍𝖾 𝖿𝗈𝗋 𝖾𝗏𝖾𝗇 𝖺 𝗌𝖾𝖼𝗈𝗇𝖽. 𝖨 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽 𝗀𝗈. 𝖨 𝖽𝗈𝗇'𝗍 𝖼𝖺𝗋𝖾 𝗐𝗁𝖾𝗋𝖾. 𝖨 𝖽𝗈𝗇'𝗍 𝖼𝖺𝗋𝖾 𝗐𝗁𝖺𝗍 𝖨 𝗁𝖺𝗏𝖾 𝗍𝗈 𝗅𝖾𝖺𝗏𝖾 𝖻𝖾𝗁𝗂𝗇𝖽 𝗈𝗋 𝗁𝗈𝗐 𝗆𝗎𝖼𝗁 𝗂𝗍 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽 𝖼𝗈𝗌𝗍 𝗆𝖾. 𝖨 𝗃𝗎𝗌𝗍 𝖼𝖺𝗇'𝗍 𝗌𝗍𝖺𝗒 𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖺𝗇𝗒𝗆𝗈𝗋𝖾. 𝖤𝗏𝖾𝗋𝗒 𝖽𝖺𝗒 𝖿𝖾𝖾𝗅𝗌 𝗁𝖾𝖺𝗏𝗂𝖾𝗋 𝗍𝗁𝖺𝗇 𝗍𝗁𝖾 𝗅𝖺𝗌𝗍, 𝖺𝗇𝖽 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗉𝗅𝖺𝖼𝖾 𝗇𝗈 𝗅𝗈𝗇𝗀𝖾𝗋 𝖿𝖾𝖾𝗅𝗌 𝗅𝗂𝗄𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾. 𝖲𝗈𝗆𝖾𝗍𝗂𝗆𝖾𝗌 𝖺𝗅𝗅 𝖨 𝗐𝖺𝗇𝗍 𝗂𝗌 𝗍𝗈 𝗐𝖺𝗅𝗄 𝖺𝗐𝖺𝗒 𝗐𝗂𝗍𝗁𝗈𝗎𝗍 𝗅𝗈𝗈𝗄𝗂𝗇𝗀 𝖻𝖺𝖼𝗄, 𝗍𝗈 𝖻𝗋𝖾𝖺𝗍𝗁𝖾 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗐𝗁𝖾𝗋𝖾 𝗇𝗈 𝗈𝗇𝖾 𝗄𝗇𝗈𝗐𝗌 𝗆𝗒 𝗇𝖺𝗆𝖾, 𝖺𝗇𝖽 𝗍𝗈 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝗋𝖾𝗍𝗎𝗋𝗇. 𝖬𝖺𝗒𝖻𝖾 𝗋𝗎𝗇𝗇𝗂𝗇𝗀 𝖺𝗐𝖺𝗒 𝗂𝗌𝗇'𝗍 𝗍𝗁𝖾 𝖻𝗋𝖺𝗏𝖾𝗌𝗍 𝖼𝗁𝗈𝗂𝖼𝖾, 𝖻𝗎𝗍 𝗌𝗍𝖺𝗒𝗂𝗇𝗀 𝗐𝗁𝖾𝗇 𝖾𝗏𝖾𝗋𝗒 𝗉𝖺𝗋𝗍 𝗈𝖿 𝗒𝗈𝗎 𝗂𝗌 𝖺𝗅𝗋𝖾𝖺𝖽𝗒 𝗀𝗈𝗇𝖾 𝖿𝖾𝖾𝗅𝗌 𝖾𝗏𝖾𝗇 𝗐𝗈𝗋𝗌𝖾.

𝖳𝖺𝗉 𝗍𝗈 𝗏𝗂𝖾𝗐 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝗈𝗌𝗍.

𝖳𝖺𝗉 𝗍𝗈 𝗐𝖺𝗍𝖼𝗁 𝗍𝗁𝖾 𝗏𝗂𝖽𝖾𝗈.

برای جهان، X یك شبکهٔ اجتماعیه؛ اما براي ایران، آرشیويي از حقیقت‌هاییه که هیچ‌وقت اجازهٔ موندن در خبرها رو پیدا نکردن، و نام‌هایي که پیش از فراموش شدن، فقط اونجا فریاد زده میشن.