𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌
前往频道在 Telegram
𝖤𝗅𝗅𝖾 é𝗍𝖺𝗂𝗍 𝗆𝗈𝗇 𝐆𝐨𝐥𝐝𝐞𝐧 𝐁𝐫𝐨𝐰𝐧. › 𝖳𝗂𝗄𝖳𝗈𝗄 : @glass.reflections › 𝖨𝗇𝗌𝗍𝖺𝗀𝗋𝖺𝗆: @gl4ssreflections._ ♍ . 𝖲𝗁𝖾/𝖧𝖾𝗋 . 𝖨𝖭𝖥𝖩-𝖠 . 𝖧𝗎𝗆𝖺𝗇𝗂𝗍𝗂𝖾𝗌
显示更多未指定国家未指定类别
300
订阅者
无数据24 小时
+837 天
+8030 天
帖子存档
𝖯𝗈𝗎𝗋 𝗅’𝖺𝗆𝗈𝗎𝗋, 𝗉𝗈𝗎𝗋 𝖼𝖾𝗍𝗍𝖾 𝖼𝗁𝗈𝗌𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝗃𝖾 𝖼𝗈𝗇𝗌𝗂𝖽é𝗋𝖺𝗂𝗌 𝖼𝗈𝗆𝗆𝖾 𝗌𝖺𝖼𝗋é𝖾, 𝗃’𝖺𝗂 𝗌𝖺𝖼𝗋𝗂𝖿𝗂é 𝖽𝖾𝗌 𝗆𝗈𝗋𝖼𝖾𝖺𝗎𝗑 𝖽𝖾 𝗆𝗈𝗂 𝗊𝗎𝖾 𝗃𝖾 𝗇𝖾 𝗋𝖾𝗍𝗋𝗈𝗎𝗏𝖾𝗋𝖺𝗂 𝗉𝖾𝗎𝗍-ê𝗍𝗋𝖾 𝗃𝖺𝗆𝖺𝗂𝗌. 𝖩’𝖺𝗂 𝖽𝗈𝗇𝗇é 𝗍𝖾𝗅𝗅𝖾𝗆𝖾𝗇𝗍, 𝗃’𝖺𝗂 𝗉𝖺𝗋𝖽𝗈𝗇𝗇é 𝗍𝖾𝗅𝗅𝖾𝗆𝖾𝗇𝗍, 𝗃’𝖺𝗂 𝖾𝗌𝗌𝖺𝗒é 𝖽𝖾 𝗋𝖾𝗌𝗍𝖾𝗋 𝖼𝖾𝗍𝗍𝖾 𝗉𝖾𝗋𝗌𝗈𝗇𝗇𝖾 𝖽𝗈𝗎𝖼𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝗍𝗈𝗎𝗍 𝗅𝖾 𝗆𝗈𝗇𝖽𝖾 𝖼𝗋𝗈𝗒𝖺𝗂𝗍 𝖼𝗈𝗇𝗇𝖺î𝗍𝗋𝖾. 𝖩𝖾 𝗉𝖾𝗇𝗌𝖺𝗂𝗌 𝗊𝗎’𝖾𝗇 𝖺𝗂𝗆𝖺𝗇𝗍 𝖺𝗌𝗌𝖾𝗓 𝖿𝗈𝗋𝗍, 𝗃𝖾 𝗉𝗈𝗎𝗋𝗋𝖺𝗂𝗌 𝗌𝖺𝗎𝗏𝖾𝗋 𝗊𝗎𝖾𝗅𝗊𝗎𝖾 𝖼𝗁𝗈𝗌𝖾, 𝗋é𝗉𝖺𝗋𝖾𝗋 𝗊𝗎𝖾𝗅𝗊𝗎𝖾 𝖼𝗁𝗈𝗌𝖾, 𝖾𝗆𝗉ê𝖼𝗁𝖾𝗋 𝗊𝗎𝖾𝗅𝗊𝗎𝖾 𝖼𝗁𝗈𝗌𝖾 𝖽𝖾 𝗌𝖾 𝖻𝗋𝗂𝗌𝖾𝗋. 𝖬𝖺𝗂𝗌 𝗊𝗎𝖾𝗅𝗅𝖾 𝗂𝗋𝗈𝗇𝗂𝖾… à 𝖿𝗈𝗋𝖼𝖾 𝖽’𝖾𝗌𝗌𝖺𝗒𝖾𝗋 𝖽𝖾 𝗉𝗋𝗈𝗍é𝗀𝖾𝗋 𝖼𝖾 𝗊𝗎𝗂 𝖼𝗈𝗆𝗉𝗍𝖺𝗂𝗍 𝗅𝖾 𝗉𝗅𝗎𝗌 𝗉𝗈𝗎𝗋 𝗆𝗈𝗂, 𝖼’𝖾𝗌𝗍 𝗆𝗈𝗂-𝗆ê𝗆𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝗃’𝖺𝗂 𝖿𝗂𝗇𝗂 𝗉𝖺𝗋 𝖽é𝗍𝗋𝗎𝗂𝗋𝖾. 𝖤𝗍 𝗆𝖺𝗂𝗇𝗍𝖾𝗇𝖺𝗇𝗍, 𝗃𝖾 𝗌𝗎𝗂𝗌 𝖽𝖾𝗏𝖾𝗇𝗎𝖾 𝖾𝗑𝖺𝖼𝗍𝖾𝗆𝖾𝗇𝗍 𝖼𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝗃𝖾 𝖼𝗋𝖺𝗂𝗀𝗇𝖺𝗂𝗌 𝖽𝖾 𝖽𝖾𝗏𝖾𝗇𝗂𝗋. 𝖢𝖾𝗍𝗍𝖾 𝗏𝖾𝗋𝗌𝗂𝗈𝗇 𝖽𝖾 𝗆𝗈𝗂 𝗊𝗎𝖾 𝗃𝖾 𝗋𝖾𝗀𝖺𝗋𝖽𝖺𝗂𝗌 𝖺𝗎𝗍𝗋𝖾𝖿𝗈𝗂𝗌 𝖺𝗏𝖾𝖼 𝗉𝖾𝗎𝗋, 𝖼𝖾𝗅𝗅𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝗃𝖾 𝗃𝗎𝗋𝖺𝗂𝗌 𝖽𝖾 𝗇𝖾 𝗃𝖺𝗆𝖺𝗂𝗌 𝗅𝖺𝗂𝗌𝗌𝖾𝗋 𝖾𝗑𝗂𝗌𝗍𝖾𝗋. 𝖩𝖾 𝗇𝖾 𝗋𝖾𝖼𝗈𝗇𝗇𝖺𝗂𝗌 𝗉𝗅𝗎𝗌 𝗅𝖺 𝗉𝖾𝗋𝗌𝗈𝗇𝗇𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝗃𝖾 𝗌𝗎𝗂𝗌 𝖽𝖾𝗏𝖾𝗇𝗎𝖾. 𝖨𝗅 𝗒 𝖺 𝗊𝗎𝖾𝗅𝗊𝗎𝖾 𝖼𝗁𝗈𝗌𝖾 𝖽𝖾 𝖿𝗋𝗈𝗂𝖽 𝖾𝗇 𝗆𝗈𝗂 𝗆𝖺𝗂𝗇𝗍𝖾𝗇𝖺𝗇𝗍, 𝗊𝗎𝖾𝗅𝗊𝗎𝖾 𝖼𝗁𝗈𝗌𝖾 𝗊𝗎𝗂 𝗌’𝖾𝗌𝗍 é𝗍𝖾𝗂𝗇𝗍 𝗅𝖾𝗇𝗍𝖾𝗆𝖾𝗇𝗍, 𝗌𝖺𝗇𝗌 𝖻𝗋𝗎𝗂𝗍, 𝗉𝖾𝗇𝖽𝖺𝗇𝗍 𝗊𝗎𝖾 𝗃𝖾 𝖿𝖺𝗂𝗌𝖺𝗂𝗌 𝗌𝖾𝗆𝖻𝗅𝖺𝗇𝗍 𝖽’𝖺𝗅𝗅𝖾𝗋 𝖻𝗂𝖾𝗇. 𝖩𝖾 𝗇𝖾 𝗌𝖾𝗋𝖺𝗂 𝗉𝗅𝗎𝗌 𝗃𝖺𝗆𝖺𝗂𝗌 𝖼𝖾𝗅𝗅𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝗍𝗈𝗎𝗍 𝗅𝖾 𝗆𝗈𝗇𝖽𝖾 𝗉𝖾𝗇𝗌𝖺𝗂𝗍 ê𝗍𝗋𝖾. 𝖫𝖺 𝗉𝖾𝗋𝗌𝗈𝗇𝗇𝖾 𝖼𝗈𝗆𝗉𝗋é𝗁𝖾𝗇𝗌𝗂𝗏𝖾, 𝗉𝖺𝗍𝗂𝖾𝗇𝗍𝖾, 𝖼𝖾𝗅𝗅𝖾 𝗊𝗎𝗂 𝗍𝗋𝗈𝗎𝗏𝖺𝗂𝗍 𝗍𝗈𝗎𝗃𝗈𝗎𝗋𝗌 𝗎𝗇𝖾 𝖾𝗑𝖼𝗎𝗌𝖾 𝗉𝗈𝗎𝗋 𝗅𝖾𝗌 𝖺𝗎𝗍𝗋𝖾𝗌, 𝖼𝖾𝗅𝗅𝖾 𝗊𝗎𝗂 𝖺𝗂𝗆𝖺𝗂𝗍 𝗌𝖺𝗇𝗌 𝖼𝗈𝗆𝗉𝗍𝖾𝗋. 𝖯𝖾𝗎𝗍-ê𝗍𝗋𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝖼𝖾𝗍𝗍𝖾 𝗉𝖾𝗋𝗌𝗈𝗇𝗇𝖾 𝖾𝗑𝗂𝗌𝗍𝖾 𝖾𝗇𝖼𝗈𝗋𝖾 𝗊𝗎𝖾𝗅𝗊𝗎𝖾 𝗉𝖺𝗋𝗍, 𝗆𝖺𝗂𝗌 𝖾𝗅𝗅𝖾 𝖾𝗌𝗍 𝗍𝗋𝗈𝗉 𝗅𝗈𝗂𝗇 𝗆𝖺𝗂𝗇𝗍𝖾𝗇𝖺𝗇𝗍. 𝖳𝗋𝗈𝗉 𝖿𝖺𝗍𝗂𝗀𝗎é𝖾 𝗉𝗈𝗎𝗋 𝗋𝖾𝗏𝖾𝗇𝗂𝗋. 𝖳𝗋𝗈𝗉 𝖻𝗅𝖾𝗌𝗌é𝖾 𝗉𝗈𝗎𝗋 𝖼𝗈𝗇𝗍𝗂𝗇𝗎𝖾𝗋 à 𝗌𝗈𝗎𝗋𝗂𝗋𝖾 𝖼𝗈𝗆𝗆𝖾 𝗌𝗂 𝗋𝗂𝖾𝗇 𝗇𝖾 𝗌’é𝗍𝖺𝗂𝗍 𝗉𝖺𝗌𝗌é. 𝖩𝖾 𝗏𝗈𝗎𝗅𝖺𝗂𝗌 𝗈𝖿𝖿𝗋𝗂𝗋 𝗆𝗈𝗇 𝖼œ𝗎𝗋 𝖼𝗈𝗆𝗆𝖾 𝗎𝗇𝖾 𝗉𝗋𝖾𝗎𝗏𝖾 𝖽’𝖺𝗆𝗈𝗎𝗋, 𝗆𝖺𝗂𝗌 𝗃’𝖺𝗂 𝗈𝗎𝖻𝗅𝗂é 𝗊𝗎’𝗎𝗇 𝖼œ𝗎𝗋 𝗉𝖾𝗎𝗍 𝖺𝗎𝗌𝗌𝗂 𝗌𝖾 𝖻𝗋𝗂𝗌𝖾𝗋 𝖾𝗇𝗍𝗋𝖾 𝗌𝖾𝗌 𝗉𝗋𝗈𝗉𝗋𝖾𝗌 𝗆𝖺𝗂𝗇𝗌. 𝖩’𝖺𝗂 𝗏𝗈𝗎𝗅𝗎 ê𝗍𝗋𝖾 𝗎𝗇 𝗋𝖾𝖿𝗎𝗀𝖾 𝗉𝗈𝗎𝗋 𝗊𝗎𝖾𝗅𝗊𝗎’𝗎𝗇, 𝖾𝗍 𝖿𝗂𝗇𝖺𝗅𝖾𝗆𝖾𝗇𝗍 𝗃𝖾 𝗌𝗎𝗂𝗌 𝖽𝖾𝗏𝖾𝗇𝗎𝖾 𝗎𝗇 𝖾𝗇𝖽𝗋𝗈𝗂𝗍 𝗈ù 𝗆ê𝗆𝖾 𝗆𝗈𝗂, 𝗃𝖾 𝗇’𝖺𝗋𝗋𝗂𝗏𝖾 𝗉𝗅𝗎𝗌 à 𝗍𝗋𝗈𝗎𝗏𝖾𝗋 𝗅𝖺 𝗉𝖺𝗂𝗑. 𝖰𝗎𝖾𝗅𝗅𝖾 𝗍𝗋𝗂𝗌𝗍𝖾 𝗉𝗅𝖺𝗂𝗌𝖺𝗇𝗍𝖾𝗋𝗂𝖾 : 𝗃’𝖺𝗂 𝗉𝖺𝗌𝗌é 𝗍𝖾𝗅𝗅𝖾𝗆𝖾𝗇𝗍 𝖽𝖾 𝗍𝖾𝗆𝗉𝗌 à 𝖺𝗏𝗈𝗂𝗋 𝗉𝖾𝗎𝗋 𝖽𝖾 𝖽𝖾𝗏𝖾𝗇𝗂𝗋 𝗎𝗇 𝗆𝗈𝗇𝗌𝗍𝗋𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝗃𝖾 𝗇’𝖺𝗂 𝗉𝖺𝗌 𝗋𝖾𝗆𝖺𝗋𝗊𝗎é 𝗊𝗎𝖾 𝗃’é𝗍𝖺𝗂𝗌 𝖽é𝗃à 𝖾𝗇 𝗍𝗋𝖺𝗂𝗇 𝖽𝖾 𝗆𝖾 𝗉𝖾𝗋𝖽𝗋𝖾 𝖾𝗇 𝖾𝗌𝗌𝖺𝗒𝖺𝗇𝗍 𝖽𝖾 𝗋𝖾𝗌𝗍𝖾𝗋 𝗁𝗎𝗆𝖺𝗂𝗇𝖾. 𝖠𝗅𝗈𝗋𝗌 𝗇𝗈𝗇, 𝗃𝖾 𝗇𝖾 𝗉𝗋𝗈𝗆𝖾𝗍𝗌 𝗉𝗅𝗎𝗌 𝖽’ê𝗍𝗋𝖾 𝗅𝖺 𝗆ê𝗆𝖾. 𝖩𝖾 𝗇𝖾 𝗉𝗋𝗈𝗆𝖾𝗍𝗌 𝗉𝗅𝗎𝗌 𝖽’ê𝗍𝗋𝖾 𝗍𝗈𝗎𝗃𝗈𝗎𝗋𝗌 𝖻𝗈𝗇𝗇𝖾, 𝗍𝗈𝗎𝗃𝗈𝗎𝗋𝗌 𝖼𝖺𝗅𝗆𝖾, 𝗍𝗈𝗎𝗃𝗈𝗎𝗋𝗌 𝗉𝗋ê𝗍𝖾 à 𝖼𝗈𝗆𝗉𝗋𝖾𝗇𝖽𝗋𝖾. 𝖯𝖺𝗋𝖼𝖾 𝗊𝗎’à 𝗎𝗇 𝗆𝗈𝗆𝖾𝗇𝗍, 𝗆ê𝗆𝖾 𝗅𝖾𝗌 𝖼𝗁𝗈𝗌𝖾𝗌 𝗅𝖾𝗌 𝗉𝗅𝗎𝗌 𝗉𝗎𝗋𝖾𝗌 𝖿𝗂𝗇𝗂𝗌𝗌𝖾𝗇𝗍 𝗉𝖺𝗋 𝗌𝖾 𝖿𝗂𝗌𝗌𝗎𝗋𝖾𝗋 𝗊𝗎𝖺𝗇𝖽 𝗈𝗇 𝗅𝖾𝗎𝗋 𝖽𝖾𝗆𝖺𝗇𝖽𝖾 𝖽𝖾 𝗌𝗎𝗉𝗉𝗈𝗋𝗍𝖾𝗋 𝗍𝗋𝗈𝗉 𝖽𝖾 𝗉𝗈𝗂𝖽𝗌. 𝖤𝗍 𝗉𝖾𝗎𝗍-ê𝗍𝗋𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝖼’𝖾𝗌𝗍 ç𝖺, 𝗆𝖺 𝗏𝗋𝖺𝗂𝖾 𝗉𝖾𝗋𝗍𝖾 : 𝖼𝖾 𝗇’𝖾𝗌𝗍 𝗉𝖺𝗌 𝖽’𝖺𝗏𝗈𝗂𝗋 𝗉𝖾𝗋𝖽𝗎 𝗊𝗎𝖾𝗅𝗊𝗎’𝗎𝗇, 𝖼’𝖾𝗌𝗍 𝖽’𝖺𝗏𝗈𝗂𝗋 𝗉𝖾𝗋𝖽𝗎 𝗅𝖺 𝗉𝖾𝗋𝗌𝗈𝗇𝗇𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝗃’é𝗍𝖺𝗂𝗌 𝖺𝗏𝖺𝗇𝗍 𝖽𝖾 𝗍𝗈𝗎𝗍 𝗌𝖺𝖼𝗋𝗂𝖿𝗂𝖾𝗋 𝗉𝗈𝗎𝗋 𝖺𝗂𝗆𝖾𝗋.
بدي را نبین، بدي را نشنو، بدي را نگو.سه جملهٔ ساده، با صورتي معصومانه؛ انگار ميشه با بستن چشم‌ها، گرفتن گوش‌ها و قفل‌کردن دهن، جهان رو از شرّش پاك کرد. مزخرفه. مسئله هیچ‌وقت ندیدن و نشنیدن نبوده؛ مسئله این بوده که آدم بدونه چه چیزي ارزش دیدن داره، چه صدایي ارزش شنیده‌شدن و چه حقیقتي ارزش به زبون اومدن. چون بعضي‌ها چشم‌هاشونو مي‌بندن نه براي پاك‌موندن، براي اینکه چیزي نبینن که مجبورشون کنه موضع بگیرن. گوش‌هاشونو میگیرن نه از سر آرامش، از ترس شنیدن چیزي که وجدانشونو بیدار کنه. و سکوت میکنن نه چون حرفي ندارن، چون حقیقت براشون گرون‌تر از سکوت تموم میشه. شاید سه میمون معروف، برخلاف چیزي که به نظر میرسه، فقط دربارهٔ فضیلت سکوت نیستن؛ دربارهٔ انتخاب‌ان. انتخاب میون بي‌خبري و آگاهي، میون چشم‌بستن و چشم‌پوشي، میون سکوتي که آدم رو حفظ میکنه و سکوتي که آدم رو شریك میکنه. چون بدترین شکلِ "بدي را نبین" اینه که ببیني و خودتو به ندیدن بزني؛ بدترین شکلِ "بدي را نشنو" اینه که صداي حقیقتو بشنوي و وانمود کني چیزي نشنیدي؛ و بدترینِ همه، "بدي را نگو" باشه وقتي حقیقتيه که اگر گفته نشه، یك نفر دیگه باید بهاي سکوتت رو بپردازه.
