Matt.

نه خب اکسیژن که مارو نمیکشه، اون رادیکال‌های ازادی که بعدش تولید میشن مشکل سازن، ما باید با رعایت یه سری چیزا دوز تولید رادیکال ازاد کنترل کنیم ، قبلش باید بدونیم چی رادیکال های آزاد رو بیشتر میکنه : سیگار، دود محیط، دخانیات آلودگی هوا، فست‌فود غذاهای سرخ کردنی یا سوخته، استرس روانی،کم خوابی یا خواب بی کیفیت، نور شدید خورشید بدون محافظ، ورزش های خیلی سنگین بدون ریکاوری مناسب بدن- اینا همه باهم یک بمب غنی از استرس اکسیداتیو می‌سازن که اروم اروم سلول هارو از کار میندازه.

حالا که فهمیدیم چقدر مسخره میتونیم رسما با اکسیژن کشته بشیم؟ چه کاری ازمون بر میاد؟ دیگه نفس نکشیم؟

سرطان هم اینجاست، بخاطر همین استرس اکسیداتیو. وقتی DNA زیر فشار اکسیداتیو مدام اسیب میبینه و ترمیم نمیشه احتمال جهش های سرطانی خیلی بالا میره یعنی استرس اکسیداتیو مزمن مثل یک محیط ناامن برای ژن هاست ، مدام بهشون حمله میکنه و اگه سیستم ترمیم به هر دلیلی ضعیف باشه سلول سرطانی شانس بیشتری برای شکل گرفتن پیدا میکنه.

آسیب اکسیداتیو اول به مغز و قلب میرسه که اینگار توی خط مقدم هستن، توی مغز با آلزایمر و پارکینسون گره خورده، چون نورون ها مصرف زیادی از اکسیژن دارن و بینهایت حساسند، توی قلب و عروق هم همین اسیب به دیواره رگ ها به فشار خون و آترواسکلروز و در نهایت سکته قلبی و مغزی بدل میشه.

این واقعا رو پارادوکس اکسیژن داریم- هم زندگی هم فرسودگی. اکسیژنی که باعث میشه ما بتونیم زنده بمونیم درواقع داره همزمان با تولید رادیکال های آزادی که به مرور زمان تجمع پیدا میکنن به ما آسیب میزنه

بدن ما برای تولید انرژی مدام از اکسیژن استفاده میکنه، و همزمان با مصرف اکسیژن تو بدن چیزی به اسم رادیکال ازاد تولید میشه. که در حالت معمول بدن این رادیکال هارو خنثی میکنه اما وقتی دیگه نتونه اینکارو انجام بده این رادیکال های آزاد به pr ها ، DNA ، چربی های سلول حمله میکنن و مثل زنگ زدگی اهن سلول رو فرسوده میکنن.

هر نفسی که میکشیم، هم زنده نگهمون می‌داره هم آروم اروم در خفا استرسش سلول هامون رو میکشه. معنای ساده ی استرس اکسیداتیو سلول یعنی همین.

جالب ترینشون‌، استرس اکسیداتیو که حتی نمیتونین فکرش رو بکنین چقدر جالب و مسخرست‌ همزمان! حالا اصلا استرس اکسیداتیو یعنی چی؟

یعنی سلول وارد فشار و شرایط تهدید میشه شروع می‌کنه به واکنش های جبرانی دادن ، این شاید به ظاهر بامزه بیاد ولی اونقدرا نیست حقیقتا همین استرس سلول پایه خیلی از بیماری هایی مثل سرطان آلزایمر دیابت بیماری قلبی و حتی‌ پیری زودرس علاوه بر اینا اثر منفی میزاره رو یه سری عملکرد های بدن مثل سیستم ایمنی ، ترمیم بافت تکامل سلولی و و و ،، حالا ما چندین نوع استرس سلولی داریم، استرس پروتئینی/DNA/غذایی/اسمزی/حرارتی/اکسیداتیو.

همونطور که بدن ما وقتی استرس میگیره تپش قلبمون بالا میره حالمون بد میشه دستامون میلرزه (بهش میگن پاسخ بدن به استرس مسلما) سلول هم چیزی شبیه به این داره که باعث میشه در ازای استرس و شوکی که بهش وارد شده بیاد و یه سری مسیر های دفاعی/مولکولی فعال کنه

اما خب ازونجایی که رفتار های سلول شبیه به استرس انسانی میشه اسمش گذاشتن استرس سلولی - ببینین مثلا سلول رو یک اتاق کار در نظر بگیریم همه یک وظیفه ای دارن که باید انجامش بدن و بر طبق نظم خاصی هیچکس اونجا بیکار‌نمیمونه و درحال تاثیر گذاریه حالا هر چیزی که باعث بهم خوردن این نظم بشه نوعی استرس و تهدید محسوب میشه برای سلول

البته نه اون استرسی که فکر میکنین، منظورم جنبه احساسی نیست قطعا😂 اما یک سری واکنشا از خودشون نشون میدن‌ که چون از حالت متعادل خارجه بهش میگن cellular stress

میدونستید که سلول ها (مثلا سلول های بدنمون) و باکتری ها استرس میگیرن؟

☘

✉️