𝑆𝑎𝑐𝑟𝑖𝑓𝑖𝑐𝑒 (🔒)/ برمیگردیم

من از چنل‌تون ی چیز بد بگم ، و آقای احمدی ازتون ی چیز خوب بگه و جفت‌مون ازتون ی پست فور بزنیم

سال‌ها بود که با خودش عهد کرده بود دیگر هیچ‌کس را باور نکند. هر بار که کسی دستش را به سمتش دراز می‌کرد، عقب می‌کشید. هر بار که صدایی می‌گفت من اینجام، در ذهنش همان جمله‌ی قدیمی تکرار می‌شد: هیچ‌کس نمی‌آید نجاتت بدهد. پس خودش را تغییر داد. خشم را یاد گرفت. بی‌رحمی را تمرین کرد. درد را آن‌قدر در خودش نگه داشت تا دیگر چیزی از آن باقی نماند جز یک آدم سرد که بلد بود چطور لبخند بزند و وانمود کند هیچ‌چیز برایش مهم نیست. و عجیب‌تر از همه این بود که یک نفر را برای تمام این رنج‌ها مقصر کرده بود. کسی که فکر می‌کرد او را رها کرده. کسی که باور داشت باعث تمام زخم‌هایش بوده. کسی که قرار بود روزی پیدایش کند و تاوان همه‌چیز را بدهد. سال‌ها صرف ساختن هیولایی از خودش کرده بود تا کسی را مجازات کند که در واقع سعی کرده بود نجاتش دهد. حقیقت، درست وقتی به سراغش آمد که دیگر چیزی برای نجات دادن باقی نمانده بود. آن شب، میان وسایلی کهنه و نامه‌ای که هیچ‌وقت به دستش نرسیده بود، فهمید تمام آن سال‌ها با یک دروغ جنگیده است. آن آدم دشمنش نبود. فقط آخرین نفری بود که تلاش کرده بود دستش را بگیرد. و حالا، هیولایی که ساخته بود، درست همان چیزی شده بود که روزی از آن می‌ترسید. نه چون دنیا او را به این شکل درآورده بود. بلکه چون خودش، برای انتقام از یک حقیقت اشتباه، هر روز کمی بیشتر آن را ساخته بود.