『آوای دریا』

آدمیزاد بنده‌‌ی عادته؛ به هر چیزی عادت میکنه، همه چیز واسش عادی میشه، زمان میبره، یهو به خودت میای میبینی ماجرایی که قبلا گلوت رو فشار میداده الان فقط یه تصویر محو ازش داری بدون جزئیات.

نجات دهنده واقعی و اونایی که هرجور بودی دوست داشتن پدر مادرت بودن. بقیه آدم‌ها فقط می‌خوان تو رو شکلی که دوست دارن دربیارن.

‏تو نمی‌دونی یه ادم تا چه حد اسیب دیده و زخم خورده است تا موقعی که سعی میکنی دوسش داشته باشی.

هر وقت که ناراحت شدی به یاد بیار که منو داری باشه؟ شاید کافی نباشم ولی همیشه کنارت میمونم🩵

حقیقتا آدمیزاد گاهی از قوی‌بودن خسته میشه. دلش میخواد با خیال راحت آسیب پذیر و ضعیف و طفلکی باشه و بدونه یه نفر هست که مراقبشه .

‏تا وقتی درموردش حرف نزنی اصلا متوجه نمیشی که چقد سرسخت بودی تا تونستی دووم بیاری.

ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﯿﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﻣﯽکنم؛ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﺪﺍرد ﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﯾﮏ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ. ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍهم ﺍﯾﻦ است ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﮑﻨﻢ.

ﻧﯿﮑﻮﺱ ﮐﺎﺯﺍﻧﺘﺰﺍکیس

چشم، دروغ نمی‌گوید. چشم، آنجاست که حقیقت لانه کرده است. وقتی دلتنگی، تمام شب در دلت هیاهو می‌کند، و زبانت از گفتن باز می‌ماند،این چشم‌ها هستند که به جای تو حرف می‌زنند. نه گریه، نه خنده، فقط نگاه... نگاهی که یک عمر سکوت را فریاد می‌زند.

به‌نظر من تنها راه چاره برای شاد بودن اینه که سر خودتو کلاه بذاری، اگر بخوای رک‌وراست باشی زندگی کوفتت می‌شه و نمی‌تونی تحملش کنی.

بوی پیراهنی ای یار! بیاور، ورنه غم یوسف بکشد، عاشقِ کنعانی را…

اونیو انتخاب کن که با رفتارش نشون میده چقد دوستت داره، خوشحالت میکنه، واسه با تو بودن بهونه نمیاره، وقتی حوصله نداری یا ناراحتی پیشت میمونه و حالتو خوب میکنه، وگرنه حرف زدنو که همه بلدن.

اگر به این باور برسی که خیلی از آدمایی که میان تو زندگیت فقط یه تجربه جدیدن برات، هیچوقت دلت نميشکنه؛

و شب بخیر به تو که نوری برای کسی شدی، حتی وقتی تاریک تاریک بودی…