گـل و سنـگ
关闭频道
بنرها همه واقعی و از پارت های رمان هستن☑️
显示更多未指定国家未指定类别
📈 Telegram 频道 گـل و سنـگ 的分析概览
频道 گـل و سنـگ 是活跃参与者。目前社区聚集了 28 004 名订阅者，在 其他 类别中位列第 。
📊 受众指标与增长动态
自 невідомо 创建以来，项目保持高速增长，吸引了 28 004 名订阅者。
根据 11 十一月, 2026 的最新数据，频道保持稳定运转。过去 30 天订阅人数变化为 10 239，过去 24 小时变化为 482，整体触达仍然可观。
- 认证状态： 未认证
- 互动率 (ER)： 平均受众互动率为 2.93%。内容发布后 24 小时内通常能获得 12.45% 的反应，占订阅者总量。
- 帖子覆盖： 每篇帖子平均可获得 822 次浏览，首日通常累积 3 494 次浏览。
- 互动与反馈： 受众积极参与，单帖平均反应数为 0。
📝 描述与内容策略
作者将该频道定位为表达主观观点的平台：
“بنرها همه واقعی و از پارت های رمان هستن☑️”
凭借高频更新（最新数据采集于 12 十一月, 2026），频道始终保持新鲜度与高覆盖。分析显示受众积极互动，使其成为 其他 类别中的关键影响点。
28 004
订阅者
+48224 小时
+7497 天
+10 23930 天
帖子存档
28 004
Repost from N/a
-خودت‌و عین یه هرزه بکنم یا این زن‌و بکشم؟!
اسلحه رو روی سر اون زن فاحشه گرفت و جیغ بلندش کل انباری تاریک رو پر کرد.
صدای فریاد بلندش کل محوطه‌ی اطراف رو پر کرد و حتی مردها هم وحشت‌زده عقب رفتند.
-بکنمت یا کشتن این زن؟!
انتخاب کن جاسوس کوچولو...
از ترس قالب تهی کردم و با بدنی نیمه‌برهنه و لرزون یه قدم سمتش برداشتم.
-نزن... نکش اریک...
پوزخند آتشینش، وحشتم‌و هزار برابر کرد.
این مرد قاتل بود، یه جانی آدمکش که تو خونسردترین حالت ممکن گلوله‌هاش‌و تو سر هرکی خلاف میلش عمل میکرد، خالی میکرد.
-نکشمش یعنی تو و اون ست سبز توری که نیپلات‌و به رخ کشیده، قراره با میل خودت رو تن و بدنم سواری کنی؟!
از همه‌ی کلماتش حرص و شهوت و خشم می‌بارید و من چطور می‌تونستم بین دوتا قتل فجیع، یکی رو انتخاب کنم؟!
خوابیدن با این مرد وحشی، کم از مرگ نداشت.
-فقط سی ثانیه فرصت داری...
تو می‌خواستی منو... اریک کِی رو لو بدی؟!
اولین شلیک گلوله به سقف انبار، صدای مهیبی تولید کرد و زن از وحشت خودش‌و رو زمین پرت کرد.
جیغ میزد و عین ماهی زخمی بالا و پایین می‌پرید.
-عوضی... داری قبض روحش می‌کنی، ولش کن اون گناهی نداره.
نگاه وحشتناکش ته دلم‌و خالی میکرد. به چه جراتی با همدستی پلیس‌ها پا تو چنین راهی گذاشته بودم؟!
خیال می‌کردم یه آهو، توان شکار گرگی مثل اریک رو داشت؟!
-بذار بمونه... لطفا ولش کن.
-پس انتخابت‌و کردی؟!
پوزخند زد و یه قدم جلو اومد. از ترس زانوهام لرزید و دندونام به هم برخورد کرد.
فریاد بلندش شیشه‌های شکسته و تشکسته‌ی انبار رو لرزوند.
-ببریدش... مهمون شب شما لاشخورا...
حالا من می‌مونم و دختری که تصمیم گرفته خودش از من کام بگیره.
موهام تو مشتش فشرده شد و کشون کشون منو سمت ماشین انتهای انبار برد. ماشین گرون‌قیمتی که عین وصله‌ی ناجور بود.
تو کابینش پرتم کرد و با اسلحه سمتم اومد.
-ار... اریک... ل لطفا نکن.
-تازه قراره بکنم، تازه قراره تو بکنی... مثلا...
لوله‌ی سیاه و سرد اسلحه که شدیدا بوی باروت می‌داد، رو خط وسط سینه‌م کشید که نفسم بند رفت.
-قراره خیلی کارا با این پوست صافت کنم.
زود باش شروع کن.
سرم‌و سمت خودش کشید و پنجه‌هاش گوشت رونم‌و چنگ زد.
-همینجا... با من بخواب و خودت و اون دختره‌ی فاحشه... باهم از اینجا برید.
وقتی بیهوش بودی، تونستم بوی باکرگیت‌و حس کنم.
وحشتم‌و که دید، بلند خندید و من از وحشتش خودم‌و منقبض کردم.
-پس درست حدس زدم، حداقل ناکام نمی‌میری.
تو خون خودت غلت میزنی... تا یاد بگیری اریک کسی نیست که با یه دختر بچه فریب بخوره
سوتینم‌و باز کرد و دستش با حرص بین رونم فشرده شد و...
https://t.me/+ZM814dQai9kzZDM0
https://t.me/+ZM814dQai9kzZDM0
https://t.me/+ZM814dQai9kzZDM0
"اریک"
اون یه حرومزاده‌ی ایرانی تباره که همه بهش میگن key چون اون کلید هر راه‌حلیه...
یه بانکدار لعنتی که اسمش تو همه‌ی باندهای مافیایی به نام ماشین قتل شناخته شده.
اون رحم نداره...
نه پدر داره نه مادر و تاحالا حتی عاشق نشده.
هیچی نیست که بتونه اریک رو شکست بده جز یه دختر!
یه دختر چشم آبی با موهای بلند و سیاه که یه شب سر راه اریک قرار میگیره.
اریک‌ی که تو یه چمدون بزرگ دنبال بارِ کوکایین‌ش می‌گرده ولی اون دختر برهنه رو تو چمدون پیدا می‌کنه درحالی که...
https://t.me/+ZM814dQai9kzZDM0
https://t.me/+ZM814dQai9kzZDM0
https://t.me/+ZM814dQai9kzZDM0
28 004
Repost from N/a
- کل خانوادت شب عید رو رفتن خونه عزیزجونت بعد تو رو نبردن دخترجون؟
از پرسش زن همسایه سر پایین می اندازد و به دروغ جواب میدهد
- من ..دارم واسه کنکور میخونم محبوبه خانم واسه همین نرفتم
دروغ میگفت
اصلا پدرش او را نبرده بود...
هرسال تمام خانواده
عمه و عموهایش خانه عزیز جمع میشدند و اما فقط او اضافی بود ...
چون پدرش معتقد بود خنگ است
آبرو بر است ...
خواهر و برادرهایش پزشکی میخواندند و او چون شاگرد زرنگ نبود مایه ننگ خانواده شایگان به حساب می آمد ..
هیچکس آدم حسابش نمیکرد...
محبوبه با مهربانی می گوید
- خیله خب ، بیا بریم خونه ما دخترم ، امشب شب عیده خوبیت نداره تنها بمونی...جز من و بچه ام دیاکو کسی نیست ...
اخ از دیاکو...
بهار میمرد برای آن مرد ...
مدتها بود دل در گرو پسر همسایه داده بود ...
سر ذوق آمده رو به محبوبه می گوید
- مزاحمتون نمیشم محبوبه جون؟
محبوبه میخندد : - نه دخترم این چه حرفیه؟
بهار با هیجان بیشتری ادامه میدهد
- پس بذارید برم لباس نو خریدم بپوشم بعد میام ..
محبوبه سری تکان میدهد : باشه دخترم در رو برات باز میذارم سریعتر بیا ...
- چشم
برگشته بود توی اتاقش...
بهترین لباسی که داشت را پوشیده بود
لباس نویی نداشت آن را هم دروغ گفته بود
پدرش پول تو جیبی نمیداد که خرج کند..
میگفت لیاقتش را ندارد .
با این حال بهترین لباسی که توی کمد داشت را تن میکند
دستی به سر و صورتش میکشد و سمت خانه محبوبه خانم راه می افتد...
از در حیاط داخل می رود
نزدیک در ورودی میشود و پیش از عقب هل دادن آن است که صدای خشمگین و بالا رفته دیاکو را میشنود
- واسه چی گفتی بیاد اینجا مادر من؟ دختره رو ننه باباش ادم حساب نمیکنن شب عید کنارشون باشه تو تعارف زدی بیاد؟
محبوبه با ناراحتی می گوید
- چه حرفیه میزنی مامان جان ، گناه داره طفل معصوم ...تنهاست
- بدرک که تنهاست ، زنگ بزن بگو نیاد ، من نمیتونم ریخت شیر برنج این دختره رو یک دقیقه هم تحمل کنم ، چه برسه به اینکه لحظه تحویل سال خانم بخواد جلو چشمم باشه و هی اون قیافه اشو ببینم ...
نفس میان سینه دخترک بیچاره نبود
حتی فکرش را هم نمیکرد که دیاکو هم همانند بقیه این چنین از او متنفر باشد
اشک چشمانش را پر کرده بود
محبوبه هنوز داشت پشتش درمی آمد
- خدا رو خوش نمیاد دیاکو ، دلش میشکنه ، زنگ بزنم چی بگم اخه؟ کسی مهمون دعوتیش رو پس میرفته؟
باز هم دیاکو بود که زهر میزند
- این دختره بمیره تو دریا هم بیفته ، دریا جنازه اشو پس میزنه ، بردار زنگ بزن بگو نیاد ، نه اصلا خودم میرم دم خونه اشون بهش میگم فکرشم نکنه بذارم اینور چرت شه ...
هر چه محبوبه صدا میکرد دیاکو گوش نمیداد
راه افتاده بود سمت در خانه ، میخواست خود تکلیف آن دختره کودن را مشخص کند...
در نیمه باز مانده خانه را عقب میکشد و به محض باز شدن آن است که چشمش به دخترکی که پیش چشمش همانند بید میلرزید می افتد...
میخواست دهان باز کند
چیزی نثار این دختر کند
بگوید اینجا چه غلطی میکند اما نگاهش پای آن چشمانی که اشک میانشان میجوشید میماند
دخترک مانند همیشه نگاهش نمیکرد
چشمانش سرد بود ، بی روح بود ، لبهایش دیگر نمیخندید ...
قبل از آنکه به خود بیاید این بهار است که با آن صدای بغض آلودش می گوید :
- من نمیخواستم مزاحم بشم دیاکو خان ...اصلا تنهایی هم راحت ترم ...
دست پیش میکشد ، کوزه ای که خود به مناسبت عید نقاشی اش کرده و حالا برای محبوبه آورده بود را سمت دیاکو میگیرد و با همان صدای لرز کرده اش ادامه میدهد
- اینو بدید محبوبه جون ، از طرف منم بهشون سال جدید و تبریک بگید ...با اجازه...
بهار رفته بود
دیاکو مانده بود و آن کوزه سفالی که در دست داشت ...
هنوز فکرش پیش آن چشمهای خیس از اشک مانده بود...
چشمهایی که امروز آخرین باری بود که می دیدشان...
بهار خانه شایگان ها از فردا نبود
آن لحظه ای که محبوبه پای سفره هفت سین دعا میخواند او ساکش را جمع کرده بود
آن لحظه که در خانه عزیز بزرگ و کوچک دور هم میگفتند و میخندیدند بهار رفته بود
بهاری که تازه از فردا نبودش ، جای خالی اش در آن خانه به چشم پدرش ..
مادرش...
خواهر و برادرهایش و آن مرد نامرد می آمد...
از فردا شب دیگر دختری نبود که صدای هق هق هایش دم پنجره به گوش دیاکو برسد و بخواهد بابتش بدخواب شود ...
از فردا دیاکو میماند و چراغ اتاقی که آرزو میکرد فقط یکبار دیگر روشن شود ...
https://t.me/+5g_jSVpHFBowNjc0
https://t.me/+5g_jSVpHFBowNjc0
https://t.me/+5g_jSVpHFBowNjc0
همه اشون دل بچه امو شکوندن🥲🥲
28 004
Repost from N/a
#انار_شکسته
#پارت_۱
ساعت سه و چهل و پنج دقیقه ی بامداد..
در سوز و سرمای زمستان..
درست که آش و لاش بود اما هنوز نمرده بود.
زنده بود..
نفس می کشید..
و از ضرب کتک بیهوش شده بود.
تا پای مرگ کتک خورده بود.
چیزی از زیبایی چهره ی گذشته اش مشخص نبود.
صورتش را تماما پرده ای از خون پوشانده بود.
جسم بی جانش روی زمین کشیده می شد.
در برهوتی خارج از شهر..
کمرش از شدت کشیده شدنش روی زمین زخم شده بود و خون مسیر را جارو می کرد.
بی رحمانه توسط دو برادری که از مرد بودن فقط نر بودن را به ارث برده بودند کشیده می شد.
مچ یک پایش اسیر یک کدامشان و مچ پای دیگرش اسیر دیگری..
رضا خطاب به مرتضی می پرسد:
_خیلی مونده؟
بی تاب است..
آری بی تاب برای هرچه سریع تر زنده به گور کردن خواهرکش و پاک کردن این لکه ی ننگ..
_نه چیزی نمونده..
به مقصد قبری که توسط آنها از قبل آماده شده بود.
آری قبر برای زنده به گور کردن دخترک..
برای گناهی نابخشودنی..
خیانتی که دهن به دهن میان مردم محل پیچیده و آواز بی غیرتی برادرانش گوش فلک را کر کرده بود.
و حال باید با زنده به گور کردنش صدای غیرتشان را فریاد می زدند.
رضا و مرتضی برادران خونی فرشته بالای قبر خالی که برای خواهرکشان آماده کرده اند می ایستند.
امان از دل بی رحمشان که ذره ای نمی لرزد.
رضا لبخند کریهی نثار چشمان بسته ی خواهرکش می کند و بی خداحافظی با یک ضرب پا خواهرکش را توی قبر می اندازد.
مرتضی کنارش می ایستد و دسته بیل را برمی دارد و می گوید:
_بذار خاکشم خودم بریزم روش..
و شروع به ریختن خاک روی تن بی جان دخترک می کند.
البته نیازی به خاک هم نیست با شرایطی که او دارد قطعا تا ساعاتی دیگر تمام می کند.
اما به نظر آنها کار از محکم کاری که عیب نمی کند.
باصدایی بیل بی حرکت درون خاک می ماند و سر هر دو به پشت می چرخد.
_کی اونجاست؟
و صدای شلیکی که در آن نیمه شب گوش آسمان را کر می کند.
ترسوتر از آنی بودند که کار نیمه تمامشان را تمام کنند.
بیل را همانجا روی زمین می اندازند و راه فرار را در پیش می گیرند.
مرد از خانه خرابه ی وسط بیابان بیرون می زند.
استایل کلاسیک سر تا پا مشکی و شیکش که از ده فرسخی بوی برندش به مشام می رسد اصلا مناسب این برهوت نیست!
نگاهی به اطراف می اندازد.
تاریکی مطلق است.
و خطاب به آدم هایش می گوید:
_بوی خون به مشامم می رسه..
همه جا رو بگردین..
دقایقی بعد یکی از افراد شاهرخ سر می رسد و باعجله ادا می کند:
_آقا یه جنازه پیدا کردیم یه دختر جوونه داشتن خاکش می کردن انگار با شنیدن صدامون فرار کردن فرستادم ردشون بگیرن البته اگه خودشون گم و گور نکرده باشن..
با این گفته شاهرخ از روی صندلی تاشویی که حتی در آن خرابه هم برای نشستنش برپا کرده بودند برمی خیزد.
مرد پیش رویش می پرسد:
_شاهرخ خان پس قرار داد چی میشه؟
شاهرخ بی آنکه نگاهی به آن ها بندازد یک کلام می گوید:
_کنسله..
از اول هم دلش با این ها نبود و به اصرار آقا بزرگش نبود حاضر به گفتگو به آن ها هم نمیشد.
سپس با چند گام بلند خودش را از خرابه بیرون می کشد و رو به بهنام دست راستش می پرسد:
_کجاست؟
***
بالای سر قبر می ایستد.
بهنام نور چراغ قوه ای که همراه دارد را داخل قبر می اندازد.
از دیدن تصویر چهره ی پر خون دخترک داخل قبر که خاک و خون روی صورتش درهم آمیخته شده اند ابروهایش فاصله کم می کنند.
دخترکی که قربانی سنت های زن ستیزانه ی شوهر و برادرانش شده بود.
او را بابت شرکت در یک گروه مختلط تلگرامی و حرف زدن با پسر نامحرم زنده به گورش کرده بودند.
با یک حرکت خودش را داخل قبر می اندازد.
و بهنام می نالد:
_قربان؟!
شاهرخ در جوابش تنها انگشت اشاره اش را روی دماغ استخوانی خوش تراش و مردانه اش قرار می دهد و تنها هشدار می دهد:
_هیس..
و با دست خاک را از روی صورت دخترک کنار می زند.
چشمانش بسته است.
و گویا پس از مشقت های فراوان حال راحت خوابیده است.
دو انگشت اشاره و میانه اش را روی شاهرگ گردن دخترک قرار می دهد.
و با حس کردن نبض او زیر انگشتانش تکخند پرغروری کنج لبش جا خوش می کند.
_زنده اس..
https://t.me/+Ygq0pd_ODEs3ZWRk
https://t.me/+Ygq0pd_ODEs3ZWRk
https://t.me/+Ygq0pd_ODEs3ZWRk
_وقتی اومدم بالا سرت داخل یه قبر بودی...زنده به گور شده و کفن پیچ!
پا روی پا انداخته و خطاب به دخترک لرزون مقابلم میپرسم
_چیکار کردی بچه؟ چه گناهی کردی که داشتن زنده به گورت میکردن؟
دخترک هق هقی کرده و جواب میده
_داداشام..داداشام فهمیدن دوست پسر دارم!
نیشخندی میزنم
چون فهمیدن دوست پسر داری داشتن زنده به گورت میکردن؟
https://t.me/+Ygq0pd_ODEs3ZWRk
https://t.me/+Ygq0pd_ODEs3ZWRk
یه مافیای کله گنده موقعی که داشته لب مرز بار رد میکرده داخل یه قبر خالی یه دختر ریزه میزه رو پیدا می‌کنه و تصمیم میگیره اونو با خودش ببره...😱❌
28 004
Repost from N/a
ـ سلام، پرستار خواسته بودین؟
صدای مرد از آیفون آمد گرفته.
ـ بله بیا تو.
بالاخره خانه را پیدا کرده بودم، محله‌ی اعیان نشینی بود، ادرس را در جیب گذاشته و از در خانه تو رفتم، یک خانه‌ی ویلایی بزرگ. گوشیم زنگ خورد.
ـ بله؟
صدای مرد از گوشی آمد، متعجب دنبال خودش گشتم، نبود.
ـ مستقیم بیا تو در بازِ ... اومدی تو دست راست...تند باش فقط.
مسئول شرکت گفته بود مرد هرروز پرستار عوض می کند، ادم بد قلقی بود. راهی را که گفت رفتم، مرد جوانی روی کاناپه دراز کشیده بود.
ـ سلام...
نگذاشت حرفم تمام شود. با اخم گفت.
ـ دیر کردی... اسمت چیه؟
لب گزیدم، نگاهم دنبال پیرمردی که باید پرستاری می کردم گشت، اما...
ـ ببخشید ادرس به من خیلی دور بود...پدرتون کجا هستن؟... براشون پرستار ...
با آخی آرام نشست و هنوز اخم داشت.
ـ کدوم پدر؟ برای خودم پرستار می‌خوام... اسمت چیه؟ هوی که نمی تونم صدات کنم.
بداخلاق! اگر می دانستم جوان است نمی آمدم، کسی هم حرفی نزده بود.
ـ افرا! ... به من نگفتن مرد جوون پرستار میخواد...
با کلافگی و عصبی نگاهم کرد.
ـ مرد جوون مریض نمیشه؟ ... نترس فقط امروز باش، با هم نساختیم یکی دیگه میاد.
معلوم بود درد دارد. مسئول شرکت جای خطرناک ما را نمی فرستاد.
ـ بگید باید چکار کنم؟
باز دراز کشید.
ـ اول یه چیزی درست کن من بخورم، دارو خوردم ضعف دارم.
خواستم بگویم من پرستارم نه خدمتکار اما حرفش ساکتم کرد.
ـ برای کارای اضافی پول اضافی می دم نترس مجانی کار ازت نمی کشم.
دست رو پیشانی گذاشت. خودم هم صبحانه نخورده بودم.
ـ آشپزخونه کجاست؟ اگر نون دارید نیمرو بزنم.
همانجور خوابیده گفت.
ـ همه چیز هست، برای ناهار و شام یه چیزی بذار، بعد سرم منو بزن.
با مریضی مثل او مواجه نشده بودم، عجیب بود، دلم میخواست بپرسم چی شده اما دهان بستم و به ادرسی که از اشپزخانه داد رفتم.
کلی خرید روی کانتر وسط آشپزخانه‌ی بزرگش بود. اول نیمرو عسلی برایش درست کردم، جای پرستار باید خدمتکار می گرفت.
ـ بشینین، براتون عسلی زدم.
باز با آخی سعی کرد بنشیند، کمکش کردم.
ـ برام لقمه بگیر، نمی تونم دستام و درست تکون بدم.
از نزدیک رد بخیه را پشت سرش دیدم، بی حرف جلوی پایش نشسته و برایش لقمه های کوچکی گرفتم.
ـ برای بچه مگه لقمه می گیری افرا؟
خندیدم.
ـ خیلی غر میزنید، عجله که نداریم، اروم بخورید.
نگاه عجیبی کرد و بی اعتراض همان لقمه های کوچک را با ولع خورد.
ـ سرم و آمپولایی که باید داخلش بزنی رو اون میز، پایه‌ی سرمم هست.
سر چرخانده و دیدم، سینی صبحانه اش را برداشته و به اشپزخانه رفتم، برای خودم وقت بود.
ـ خب میخواید برید تو اتاقتون رو تخت؟ راحت تر نیست؟
اخم نداشت، آرام نالید.
ـ جونشو ندارم، همین جا بزن.
دستش جای سوزن های متعدد بود، بسختی رگ پیدا کردم، ساکت فقط نگاه کرد، روی دست زدم، دردناک بود اما چیزی نگفت.
ـ پتو کجاست بیارم؟ ادم سرم که میزنه سردش میشه.
چشم بسته بود.
ـ برو پیدا کن، اتاقای بالا.
وقتی برگشتم انگار خواب بود، چند مسکن داخل سرم زده بودم، ارام پتو را رویش کشیده و پرده ها را هم کشیدم و به اشپزخانه رفتم. چندبار سر زدم خواب بود.
ـ افرا! ... کمک کن برم دستشویی...
بیدار بود! به آن هیکل آن همه ضعف نمی آمد. پایه‌ی سرم را گرفت و به من تکیه داد.
ـ بپرسم چتونه؟
آرام گفت:«نه، ولی روبراه می‌شم»
تا توالت فرنگی همراهش رفته و بعد بیرون آمدم. تا عصر کار زیادی نداشت، اهل حرف زدن هم نبود، خانه را مرتب کردم، حتی غر هم نمی زد. سر میزدم، برایش میوه بردم و کامل خورد، بی حرف.
ـ کمک می کنی لباس عوض کنم؟
برداشت بدی نکردم، یکدست لباس خانگی آوردم، پوشید. تنش عضلانی بود، اما رد بخیه های تازه را روی سینه اش می شد دید.
ـ مسکن آخر شبمو زدی ماشین بگیر برو.
اما تا آخر شب وقت زیاد بود.
ـ خیلی مونده اخر شب، تلویزیون روشن کنم؟
آرام گفت:
ـ برام کتاب بخون اگر حوصله داری.
گوشی ام را در آوردم.
ـ براتون رمان بخونم؟ من دوست دارم.
سر تکان داد و خوابید. اخر شب شماره حسابم را گرفت و پول پر و پیمانی برایم زد و تاکسی گرفت. همین...
ـ افرا! وقتت آزاده بیای شرکت؟
مدیریت زنگ زده بود، خودم را رساندم. خانم جمالی کاغذی جلویم گذاشت.
ـ اینو آقای مهندس که رفته بودی خونش فرستاده، قرارداد یکساله...
بهت زده نگاه کاغذ کردم، من پرستار مهندسی نبودم.
ـ کدوم مهندس؟ مگه نگفتین ثابت قبول نکنیم؟
لبخند زد.
ـ برادرم فرق داره، میدونستم با تو کنار میاد، از فردا برو...حقوق و بیمه میشی، خواستی همونجا بمون نخواستی...
حرفش تمام نشده بود گوشی ام زنگ خورد، شماره‌ی اخرین نفری که رفته بودم، همان مرد جوان...
ـ افرا گرسنمه نمیای؟
https://t.me/+vDcYATCWcNhhMmU0
https://t.me/+vDcYATCWcNhhMmU0
https://t.me/+vDcYATCWcNhhMmU0
