دلباختهِ خانوم .

۲۰۰ شبه که نیستی، آقاسیدعلی خامنه‌ای عزیزم... و من هنوز نتونستم با خودم کنار بیام که چطور ممکنه من هنوز اینجا باشم، هنوز نفس بکشم، هنوز صبح از خواب بیدار بشم و روزم رو شروع کنم، توی دنیایی که تو دیگه توش نفس نمی‌کشی. ۲۰۰ شبه که هر شب، قبل از اینکه چشم‌هام رو ببندم، نبودنت یه جایی از ذهنم جا می‌گیره. انگار مغزم هنوز دنبال راهیه برای اینکه این حقیقت رو انکار کنه؛ برای اینکه بگه شاید اشتباهی شده، شاید هنوز صدات جایی هست، شاید هنوز می‌شه بودنت رو لمس کرد. اما صبح که می‌شه، دوباره با واقعیت روبه‌رو می‌شم؛ با جای خالی تو، با سکوتی که بعد از رفتنت بیشتر از همیشه به چشم میاد، و با خودم که هنوز نمی‌فهمم چطور باید به زندگی ادامه بدم وقتی یکی از عزیزترین آدم‌های ذهن و قلبم دیگه کنارم نیست. ۲۰۰ شب گذشته، اما برای من انگار فقط یک شب گذشته؛ همون شبی که فهمیدم بعضی رفتن‌ها، فقط رفتن یک آدم نیستند؛ انگار بخشی از دنیای آدم هم با آن شخص می‌رود. من هنوز با نبودنت کنار نیومدم. هنوز گاهی دلم می‌خواد همه‌چیز فقط یک خواب طولانی بوده باشه و با باز کردن چشم‌هام، دوباره جهان همون جهانی باشه که تو توش حضور داشتی. می‌گن زمان می‌گذره و آدم عادت می‌کنه. شاید درست می‌گن؛ اما من فکر می‌کنم آدم به نبودن بعضی آدم‌ها عادت نمی‌کنه، فقط یاد می‌گیره چطور با جای خالی‌شون زندگی کنه. من هم این ۲۰۰ شب رو با همین جای خالی گذروندم؛ با خاطره‌ها، با دلتنگی‌ها، با سؤال‌هایی که جواب ندارن و با حرف‌هایی که هیچ‌وقت گفته نشدن. گاهی به خودم می‌گم دنیا عجیبه... چطور ممکنه همه‌چیز بعد از رفتن یک نفر ادامه پیدا کنه؟ چطور خیابون‌ها همون‌قدر شلوغ باشن، صبح‌ها همون‌قدر روشن بشن و مردم همون‌طور به زندگی‌شون ادامه بدن، وقتی برای من چیزی برای همیشه تغییر کرده؟ ۲۰۰ شبه که نیستی، و من هنوز وقتی به نبودنت فکر می‌کنم، قلبم باور نمی‌کنه که این «دیگه نیستی» واقعیه. شاید دلتنگی همین باشه؛ اینکه یک نفر از دنیا رفته باشه، اما هنوز در تمام گوشه‌های ذهن تو زندگی کنه. من هنوز با خودم کنار نیومدم... هنوز نمی‌دونم چطور باید پذیرفت که کسی که روزی بخشی از جهان تو بوده، حالا فقط در خاطره‌ها باقی مونده. فقط می‌دونم ۲۰۰ شب گذشته، و من هنوز دلم برایت تنگ می‌شود. ۲۰۰ شب است که نیستی، اما برای من، هنوز همان شب اولِ رفتنت است.. ✍🏻 دلباختهِ خانوم ؛