بیمارِ پارانوئید♊
前往频道在 Telegram
193
订阅者
无数据24 小时
-1577 天
-58430 天
帖子存档
کیست این مَن؟!
این مَنِ با مَن زِ مَن بیگانه‌تر؟!
این مَنِ مَن مَن کنِ از مَن کمی دیوانه‌تر؟!
مرا با وی، شوریدگی‌ای‌ست ورای حدّ تعبیر؛ ز فتنهٔ دو دیده‌اش، خرد در محاق افتاده و ز سِحرِ لبانش، دل در قیدِ تمنّا اسیر گشته‌ست. نه جان را مجالِ قرار، نه خاطر را یارای گریز؛ و این چه بلیّهٔ شیرین است که هم آتشِ جان است و هم جانِ آتش
خسته و فرسوده،
میان حیوان هایی به نام انسان،
مجسمه هایی بی احساس و بی روح، با لایه‌ای از خاکِ تردید، اندوه و شکست.
تنها برای دست و پا زدن در لجن زندگانی نکبت بار و مزخرفشان زاده شده‌اند.
با نقاب های زرّین و زیبا بر صورتی تهوع آور؛
خنجر های از پشت زده، شمشیر های از رو بسته، و صفات شیطانی در عمق وجودشان.
چگونه میتوان بی محابا چرخید و رقصید و آواز خواند؟
این حیوان صفت ها خون هر پروانه‌ای را خواهند ریخت...
آغاز فصلی نو
از پس تیرگی ها و سیاهی های زندگانی‌ام؛
شاید تو نیز
باید در گذشته میماندی و میمردی
تا بتوانم از دل این خاک سرد
دستی به گرمای خورشید برسانم...
و در آخر
خاتمه‌ی نیکوترین خاطراتمان در جای جای ذهن و قلب و کوچه پس کوچه های این شهر غریب،
خواهیم پذیرفت؟!
نفهمیدم چه شد که تمامم شدی،
هر چه که دارم و ندارم شدی،
یک آن غمم را خوردی و نور چشمم شدی،
تو را میپرستم گویی خدایم شدی.
♡/\/\♡
-N
تو آمدی و شب از چشم آسمان افتاد،
هزار پنجره در سینه‌ی جهان باز شد.
نه نور سایه چشمان تیره‌ات را برد،
نه عشق مانع باریدن ستاره ها شد.
تو ماه قصه من نیستی که صبح برود،
تو آن سکوتی که با ترانه هم صدا شد.
اگر سپیده نزد اگر جهان شب ماند،
دلم به شوق تو روشن، دلم به عشق تو شادان شد.
-M
و بودنت،
طعم جرعه‌ای چای داغ در کنار شومینه،
عطر دلنشین عود،
و دیدن تپه هایی از برف در آنسوی پنجره،
و رفتنت،
چوب هایی بود که در این زمستان سرد، آرام آرام در شومینه‌ی کنار خانه میسوزند و خاکستر میشوند،
و تو،
لذت بخش ترین آمیختگی درد و آرامش...
-M
