مَه دیس🐆

آرزوهام بلوط بود و من اون سنجابه توی عصر یخبندان. @mahdis_refia

هیچ‌چیز مثل گذشته آدم را زنده به گور نمی‌کند. @mahdis_refia

عزیزم! این غم است که مارا به هم محرم می‌کند. @mahdis_refia

گاهی دلم به اندازه‌ی جنگلی که همه‌ی درخت‌هایش سوخته‌اند، می‌گیرد… @mahdis_refia

دل بستن همون لحظه‌ایه که با دستای خودت طناب غم رو دور گردنت می‌ندازی. @mahdis_refia

برای او نوشت: عزیزِ من تو نه زشت هستی، نه افسرده و نه ناموفق تو فقط توسط آدم‌های نادرست محاصره شده‌ای. @mahdis_refia

ما همه چیز را به شوخی می‌گیریم، چون طاقت جدی گرفتن دردهایمان را نداریم. @mahdis_refia

تو تنها زخمِ من نبودی تو عبرت و درسِ من از زندگی بودی؛ عبرتم از عشق و اعتماد. @mahdis_refia

شما آدم‌ها با آن سکوت تحقیر‌آمیزتان من را راندید. درست در برهه‌ای که پرشورترین احساساتم را نثارتان می‌کردم، جواب اشتیاقم را با آزار دادید، و تا آخر عمر رنجیده خاطرم کردید. حالا من مسلما حق دارم بین شما و خودم دیوار بکشم. @mahdis_refia

مرا در کودکی شوق دگر بود خیالم زین حوادث بی‌خبر بود... «پروین اعتصامی» @mahdis_refia

- نوش دارو پس از مرگِ سهراب را شنیده‌ای ؟ به گمانم داستان من و توست . چرا که بلاخره‌ نامه‌ات به دستم‌ رسید ، اما درست زمانی که نامت را برای‌ِ همیشه از یاد برده بودم :)! @mahdis_refia

"آن دنیا هم به دنبالت خواهم گشت." @mahdis_refia

ای غمِ تو دوای من... @mahdis_refia

گاهی آدمی به آدمی زنده‌ست... @mahdis_refia

"من احتمال اینکه تو دوستم بداری را دوست داشتم..." @mahdis_refia

فردا اگر ز راه نمی‌آمد من تا ابد کنار تو می‌ماندم

فروغ فرخ‌زاد

@mahdis_refia