born to DEVIATE🏳️‍🌈🏳️‍⚧️

توی بی اصالت هیچ میدونی کوروش کی بود..؟؟؟ زمان کوروش رو دیدی اصلاً؟؟؟ اه درفش کاویانی بخوره تو سرت عرب پرست

همه زنا از نظرشون جندن btw

همچینم میگن عربا بی‌فرهنگ و زن‌ستیز و... بودن انگار ایرانِ باستان prime time فمینیسم بود

"نه ببین من زن‌ستیز نیستم من جنده‌ستیزم هارهارهار" کاش دهنت رو ببندی و خفه شی

من می‌پیوندم

از این به بعد کافیه یه مرد سیس ببینم تو سوشال مدیا که تاپلسه؛ چنان تو کامنتا برم برینم به هیکلش. جدی باید این ترندو راه بندازیم تو سوشال مدیا اصلا هم شوخی نمی‌کنم.

این به نظر من علاوه بر جلوه های آشکار زن ستیزانه ای که داره، یه پیام هم داره که شهوت مرد ها رو چقدر بیشتر ولید می‌دونن.

تازه تو فیلما از تاپ لس هم گذشتن و دائما دارن «آلت جنسی» مردای سیس رو می‌کنن تو چشممون (حتی تو فیلمای بدون محدودیت سنی) بعد از اونور به زنا که می‌رسه توی همون نپیل گیر میکنن.

پستان زن اصلا اندام جنسی نیست دقیقا مثل نپیل مرد اینکه سکشوالایز شده و به یک چیزی تحریک کننده تبدیل شده کاملا اجتماعیه و طبیعی نیست اگه هر چیزی که ممکنه یکیو تحریک کنه بپوشونیم که باید نپوشیدن جوراب هم تابو شه😭

می‌دونید جالب چیه؟ مردا کاملا بالاتنه لخت تو انظار عمومی هستن، تو پروفایلشون می‌ذارن و اتفاقا باید بهبه بگیم. ولی دخترا وقتی حتی نپیلشونم پوشوندست و بازم کاملا تاپ لس نیستن، می‌شن جنده.😹

اینا همشون همینایین که عاریایین و تو کامنت همه می‌نویسن کیا رفتن کیا موندن؟ کوروش شرمندتیم☝️

اصلا برو یونجه بردار بکن‌تو‌حلقت از گوه بقیه بهتره.

مرد ایرانی برو زندگی بگیر برو کار پیدا کن برو یه جایی برای خودت بچر

کامنتاش روانم رو می‌خراشه اه

هر جایی می‌تونید شیر کنید بچه ها.

بچه ها لطفا بی تفاوت نباشید!!

زن‌ستیزیِ مدرن. همون آش و همون کاسه، فقط با ظاهر جدید. یه کانال آخوندصفت عکس یه دخترِ زیبا که به زیبایی از خودش عکاسی کرده رو از توی توییتر برداشته و با هدف تحقیر، آزار و زن‌ستیزی توی کانالش منتشر کرده. فقط کافیه کامنت‌های زیر پست رو بخونید تا ببینید با چه حجم چندش‌آوری از ابژه‌سازی، کالاانگاری و ادبیات جنسی و تجاوزمحور طرفیم. اگه حتی یه ذره از این فرهنگ متعفنِ زن‌ستیزانه متنفرید، لطفاً چند دقیقه وقت بذارید و گزارشش کنید. https://t.me/khabari_18/68052?single ‌ بعد از باز کردن پست: ‌

Report → Personal photo → Private photo

و توی قسمت توضیحات این متن رو بفرستید:

This channel reposts photos of women from Twitter in a harassing and degrading context. The comments contain misogynistic abuse, sexual harassment, and threats of rape and sexual violence.

لطفاً فقط ریپورت نکنید و رد بشید. اگه امکانش رو دارید و بلدید. گزارشش رو برای تلگرام بفرستید تا این‌جور محتوا بی‌هزینه باقی نمونه.

اگه در مورد تلگرام اطلاعات دارید باهام ارتباط بگیرید کار فوری دارم.

شیر و ری اکشن و این حرفا 🫵💞 (۴ ساعت و نیم مشغول نوشتنش بودم😭)

قربانی قرار نیست داستانش رو خوب تعریف کنه تا ما باورش کنیم یه انتظار جامعه از قربانی‌های تجاوز اینه که انگار باید بتونن اتفاقی رو که براشون افتاده، مثل یه گزارش دقیق و مرتب تعریف کنن. باید یادشون باشه دقیقاً چه ساعتی بوده، چه اتفاقی اول افتاده، بعد چی شده، چه کسی کجا ایستاده و خودشون توی هر لحظه چه واکنشی نشون دادن. اگر یه جایی از روایتشون ناقص باشه، ترتیب اتفاق‌ها رو دقیق یادشون نیاد یا چند وقت بعد جزئیاتی رو به یاد بیارن که قبلاً نگفته بودن، خیلی سریع شک شروع می‌شه: «پس چرا اون موقع اینو نگفتش؟» یا «چرا حرفش عوض شده؟» و بنظرشون اگر نتونی چیزی رو با دقتی که انتظار دارن تعریف کنی، خودبه‌خود از اعتبار میفتی. در حالی که حافظه اصلاً اون چیزی نیست که ما انتظار داریم. مخصوصاً وقتی پای یه تجربه‌ی شدید و آسیب‌زا وسط باشه، رابطه‌ی آدم با خاطره می‌تونه خیلی پیچیده‌تر بشه. ممکنه یه جزئیات خیلی واضح توی ذهن بمونه و یه بخش دیگه اصلاً روشن نباشه. ممکنه آدم مدت‌ها نتونه درباره‌ی یه قسمت حرف بزنه و بعدتر چیزهایی رو به یاد بیاره. ممکنه ترتیب بعضی اتفاق‌ها براش مبهم باشه. همینطور واکنش های اون شخص ممکنه طبق انتظارمون نباشه، ممکنه یه قربانی خشکش بزنه، ممکنه یکی بترسه و نتونه واکنش نشون بده، ممکنه یکی جیغ بزنه، ممکنه یکی هر چقدر تلاش کنه نتونه صداش رو بلند کنه، همه اینا ممکنه و هیچکدوم غیرمنطقی نیست! اما ما معمولا این ها رو در نظر نمی‌گیریم. یه تناقض کوچیک پیدا می‌کنیم و بعد به خودمون اجازه می‌دیم کل داستان و تجربه قربانی رو ببریم زیر سوال! چرا؟ چون ما یه تصویر مشخص از «قربانی واقعی» توی ذهنمون داریم. قربانی واقعی، توی ذهن خیلی از ماهل، باید بترسه، گریه کنه، فوراً اعتراض کنه، سریع گزارش بده، از متجاوز فاصله بگیره و بعد هم بتونه همه‌چیز رو دقیق و ثابت تعریف کنه. اگر این تصویر به هم بخوره، ذهنمون شروع می‌کنه دنبال توضیح گشتن. اگر کسی دیر حرف زده باشه، می‌پرسیم چرا. اگر بعد از اتفاق به زندگی عادی‌اش ادامه داده باشه، می‌پرسیم چرا. اگر هنوز با اون آدم ارتباط داشته باشه، می‌پرسیم چرا. اگر فورا اعتراض نکرده باشه، اگر عصبانی نشده باشه، اگر حتی بخشی از ماجرا رو یادش نباشه، باز هم به ما توضیح بدهکار میشه. ظاهراً داریم دنبال حقیقت می‌گردیم، ولی در واقع داریم بررسی می‌کنیم که آیا این آدم به اندازه‌ی کافی شبیه تصویری هست که ما از «قربانی» توی ذهنمون ساختیم یا نه. قربانی به ما تصویر بدهکار نیست، گریه بدهکار نیست، روایت بی نقص بدهکار نیست. قربانی بودن یه تیپ شخصیتی نیست. آدمی که مورد تجاوز قرار گرفته، قرار نیست از اون لحظه به بعد تبدیل بشه به یه آدم کاملاً قابل‌پیش‌بینی که طبق یه الگوی مشخص رفتار می‌کنه. یکی ممکنه همون روز حرف بزنه، یکی ماه‌ها سکوت کنه. یکی ممکنه خشمگین بشه، یکی ممکنه ظاهراً کاملاً عادی رفتار کنه. یکی ممکنه بخواد همه‌چیز رو تعریف کنه و یکی حتی نتونه اسم اتفاقی رو که براش افتاده به زبون بیاره. ما دوست داریم برای آدم‌ها نسخه‌ی مشخص داشته باشیم: اگر فلان اتفاق افتاد، باید فلان واکنش رو نشون بدن. چون وقتی واکنش قابل‌پیش‌بینی باشه، دنیا برای ما قابل‌فهم‌تر می‌شه. اما انسان همچین موجودی نیست، مخصوصا وقتی داریم راجع به یک اتفاق شدید و خشونت آمیز صحبت می‌کنیم. ممکنه یه نفر واقعاً چیزی رو تجربه کرده باشه و نتونه همه‌ی جزئیاتش رو دقیق تعریف کنه. ممکنه حافظه‌اش توی بعضی جزئیات اشتباه کنه و در عین حال، تجربه‌ی اصلی کاملا واقعی باشه. ممکنه حتی سال‌ها طول بکشه تا خودش بفهمه دقیقاً چه اتفاقی براش افتاده و اسمش چی بوده. این پیچیدگی‌ها حقیقت رو از بین نمی‌برن؛ فقط باعث می‌شن حقیقت شبیه یه داستان مرتب و از پیش نوشته‌شده نباشه. ما نباید از قربانی انتظار داشته باشیم بین اتفاقات وحشتناکی که براش افتاده یه شاهد بی نقص باشه؛ کسی که باید همه‌چیز رو دقیق یادش باشه، هیچ تناقضی نداشته باشه، واکنش «درست» نشون داده باشه و بتونه یکی از وحشتناک ترین اتفاقات زندگیش رو مثل یک گزارش یا داستان کامل برامون تعریف کنه. حقیقت انسانی همیشه این شکلی نیست. گاهی تکه‌تکه‌ست. گاهی مبهمه. گاهی دیر فهمیده می‌شه. گاهی حتی خود آدمی که تجربه‌اش کرده، مدت‌ها نمی‌دونه چطور باید درباره‌اش حرف بزنه. و در نهایت نتیجه همه اینا اینه که ما به قربانی‌ها یاد می‌دیم سکوت کنن... اگر قربانی بدونه قبل از اینکه حرف بزنه، باید برای محاکمه‌ی خودش آماده باشه، بعد دیگه حق نداریم سکوتش رو به پای خودش بذاریم. وقتی از همون اول بهش می‌فهمونیم که باید برای تک‌تک جزئیات جواب داشته باشه، واکنشش قراره قضاوت بشه و کوچک‌ترین تناقضی می‌تونه علیه خودش استفاده بشه، طبیعیه که خیلی‌ها ترجیح بدن اصلا حرف نزنن.وقتی شنیده شدن مساوی با محاکمه شدن باشه، ممکنه سکوت انتخاب امنی بنظر برسه...