𝕭𝖑𝖔𝖔𝖉𝖇𝖔𝖗𝖓

-تصورش کردی؟ خم شدنم برای بوسیدنت رو تصور کردی شاهزاده؟

وجودش سراسر از عشقی لبریز بود که ناگهان ناپدید شد.

با گذشت زمان، روزهای زندگی‌اش طاقت‌فرساتر می‌شدند و همین، تکه‌ای سیاه در قلبش به جا گذاشته بود. زندگی با درد می‌گذشت و روح او بیشتر از قبل در اعماق تاریکی و تنهایی فرو می‌رفت. کسی نبود که او را نجات دهد؛ اما کسانی بودند که او را آزرده‌خاطر می‌کردند و دلیلی می‌شدند تا تنهاتر شود، خودش را سرزنش کند و در میان دل‌شکستگی‌هایش، برای خودش مرهمی باشد که بتواند با آن دوام بیاورد. هر بار که گمان می‌کرد دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد، درد تازه‌ای راهیِ قلبش می‌شد؛ گویی زندگی تصمیم گرفته بود او را با تمام زخم‌هایش تنها بگذارد. شب‌ها بیشتر از همیشه طول می‌کشیدند و سکوت، سنگین‌تر از هر حرفی روی شانه‌هایش می‌نشست. گاهی به گذشته خیره می‌شد و به آدمی فکر می‌کرد که زمانی بود؛ آدمی که هنوز می‌توانست بی‌دغدغه بخندد و به فردا امید داشته باشد. اما حالا، از آن آدم تنها تکه‌هایی مبهم در وجودش باقی مانده بود. یاد گرفته بود دردهایش را پنهان کند، لبخند بزند و وانمود کند که همه‌چیز خوب است؛ حتی وقتی درونش آرام‌آرام فرو می‌ریخت. دیگر منتظر دستی نبود که او را از این تاریکی بیرون بکشد. فهمیده بود گاهی نجات پیدا کردن، به معنای پیدا کردن کسی نیست؛ گاهی باید خودت دست‌های لرزانت را به سمت خودت دراز کنی و نگذاری تمام آنچه بر سرت آمده، تو را از خودت بگیرد. اما او آن‌قدر خسته بود که حتی برای نجات دادن خودش هم چیزی در وجودش باقی نمانده بود. کم‌کم آن تکه‌ی سیاهِ قلبش بزرگ‌تر شد؛ تا جایی که تمام نورهای باقی‌مانده را بلعید. لبخندهایش محو شدند، امیدهایش یکی‌یکی خاموش شدند و خاطراتی که روزی تنها دلیل ادامه‌دادنش بودند، به سنگینیِ زنجیری بر روحش تبدیل شدند. و سرانجام، در میان همان سکوتی که مدت‌ها با او زندگی کرده بود، فهمید دیگر منتظر فردایی نیست. نه به این خاطر که درد تمام شده بود؛ فقط دیگر چیزی در او نمانده بود که برای فردا بجنگد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ به نامِ تو، که هنوز آخرین دلیلِ انتظار منی. عزیزکرده‌ی من؛ نمی‌دونم وقتی این نامه رو می‌خونی، هنوز بارون می‌باره یا آسمون هم بالاخره از گریه کردن خسته شده. نمی‌دونم ساعت چنده، چند شب از رفتنت گذشته، یا چند بار اسمت رو زیر لب صدا زدم و دیوارهای این اتاق به‌جای تو جوابم رو دادن. فقط می‌دونم دست‌هام دیگه توان قبل رو ندارن و این کاغذ از اشک‌هام سنگین‌تر شده. نگاه کن، عزیزم‌؛ باز هم برات نامه نوشتم. درست مثل همه‌ی شب‌هایی که قول می‌دادم دیگه منتظرت نمونم و با طلوع آفتاب، دوباره کنار پنجره می‌نشستم. من حتی دروغ گفتن به خودم رو هم از تو یاد گرفتم. همه می‌گن دیگه برنمی‌گردی. می‌گن باید پنجره رو ببندم، شمع رو خاموش کنم و دیگه به صدای قدم‌هایی گوش ندم که شاید هیچ‌وقت توی این راهرو نپیچن. اما تو که اونا رو نمی‌شناسی، جونِ من. تو نمی‌دونی چطور دوستت داشتم؛ چطور از بین هزاران صدای غریبه، صدای تو رو پیدا می‌کردم. چطور با یه جمله‌ی ساده از تو، همه‌ی شب‌های تاریکم روشن می‌شدن. چطور هنوز وقتی باد پرده رو تکون می‌ده، سرم رو بلند می‌کنم و با خودم می‌گم: «خودشه... بالاخره اومد.» و هر بار، اتاق دوباره خالی می‌شه. امشب.. انگشت‌هام به جوهر آغشته نیستن؛ این رنگ سرخ از یه زخم قدیمی روی دست‌خط من مونده. عجیبه، نه؟ آدم گاهی اون‌قدر حرف نگفته داره که حتی کاغذ هم دیگه سفید نمی‌مونه. بااین‌حال، هنوز اسمت رو تمیز می‌نویسم. می‌ترسم اگه اسمت رو هم مثل بقیه‌ی خاطراتمون محو کنم، دیگه چیزی ازت برام باقی نمونه. زندگیم... چراغ اتاق داره خاموش می‌شه. نمی‌دونم از خستگی چشمامه یا از این شبِ لعنتی که خیال رفتن نداره. صدای ساعت رو می‌شنوم و با هر ضربه‌ش، یه چیزی توی وجودم می‌پرسه که آیا این بار واقعاً میای؟ من هنوز اینجام. با همون پیراهنی که دوست داشتی، همون فنجون لب‌پریده‌ای که برات نگه داشتم و همون قلبی که انگار یادش رفته چطور باید جز برای تو بتپه. اگه یه روز برگشتی و منو ندیدی، لطفاً فکر نکن که دوست داشتنت رو فراموش کرده بودم. بعضی انتظارها از عمر آدم طولانی‌ترن؛ بعضی آدما حتی وقتی دیگه نمی‌تونن چیزی بگن، همه‌ی حرف‌هاشون رو توی یه نامه جا می‌ذارن. فقط یه خواهش ازت دارم. اگه هنوز یه ذره از من توی خاطرت مونده، وقتی به این اتاق رسیدی، چند لحظه کنار پنجره وایسا. شاید باد، بوی آخرین شب‌هایی رو که منتظرت بودم، برات بیاره. شاید روی میز، بین نامه‌های ناتمام، آخرین جمله‌م رو پیدا کنی. و شاید، فقط شاید، برای اولین بار بفهمی که یه نفر توی این دنیا چقدر دلش می‌خواست قبل از تموم شدن قصه‌ش، یه بار دیگه تو رو ببینه. من ازت خداحافظی نمی‌کنم. چون هنوز توی خیالم، صدای کلیدت رو پشت در می‌شنوم. و من، حتی توی آخرین سطر این نامه، هنوز منتظر توام. برگرد، عزیزکرده‌ی من. این خونه هنوز تو رو یادشه؛ و من هنوز نمی‌دونم چطور باید به خونه بگم که دیگه قرار نیست بیای. از طرف کسی که اسمت رو حتی توی سکوت هم صدا می‌زنه..                                 December 21, 2001🪷      ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تنهایی، چنان با تار و پود جانم درآمیخته که گویی زخمی‌ست ترمیم‌ناپذیر بر پیکره‌ی روحم. نبودنت اما، حکایتِ شیشه‌ای‌ست که یک‌بار شکست و هرگز، هیچ‌چیز، آن را به پیش از فروریختن باز نگرداند.