𝖲︎𝖺𝗆︎𝗆︎𝗒'𝗌 𝖻︎𝗈𝗒𝗌

شی‌شی : به نظرم الان بارون میاد.. تو همچین روز بارونی باید چیکار کنم؟ خیلی دلم برات تنگ شده ژاژائو : امروز آسمون خیلی ابریه.

مگه تو روزای بارونی چیکار میکردی که میگی دلم برات تنگ شده)))) د اخه جمع کنین بند و بساطتونو)))

oh my god zhazhao?))))

خونه خراب شدم)) خیلی خوشگلن یعنی چی؟)

شی‌شی رسما چلوندش) والا دیگه آدم از یه جایی به بعد کیوتیو نمیتونه

ژاژائو چیکار میکنی؟)

حالا نوبت اینه که از کارای ژاژائو خونه خراب بشیم)

بوی کاغذهای تازه و صدای زنگی که در راهروهای مدرسه می‌پیچید، با چین‌های مرتب لباس فرم گره خورده بود.

آن دو، میان روزهای تکراری و در عین حال تکرارنشدنی نوجوانی، بخشی از منظره همیشگی کلاس بودند؛ کنار پنجره‌ای که نور کم‌رنگ صبح را روی پیراهن‌های اتوکشیده‌شان می‌ریخت و روی میزهایی که رد مداد و خاطره را در خود نگه داشته بودند. نیمکت سرد ایستگاه قطار، پس از پایان ساعت‌های درس، پناه سکوت‌های کوتاهشان می‌شد. جایی میان صدای عبور قطارها و باد عصرگاهی، لباس‌های فرمشان هنوز بوی کلاس، تخته‌سیاه و کتاب‌های ورق‌خورده را با خود حمل می‌کرد.

انگار جوانی در همین جزئیات ساده زندگی می‌کرد؛ در آستین‌های تاخورده که کمی نامرتب شده بود، در نگاه‌هایی که از پشت شیشه‌های قطار به غروب خیره می‌ماند.

چقدر محافظانه) به پسرش غذا میده)))

گیم دیت هم اضافه شد)

امروز هم باهم)

اما جناب کریکت زیادی شبیه دریاس)

ژاژائو اینجا دیگه جای همیشگیت شده؟) اگه دیدین طی روزای آینده شی‌شی با کمر خم راه میره بدونین بخاطر کول کردنای پیاپی ژاژائوئه)

15 ژوئن شاهکار در راهه)

عشق و شجاعت؛

پسری که در زمستان متولد شده است، بدون انتقام رضایت بخش هیچ قهرمان اژدهاکشی در این داستان وجود ندارد. قلبی از جنس برف و نوری که هرگز خاموش نمیشود.

با این حال هنوز هم انتخاب میکند که فردی از نور باشد.

تقدیم به همه کسانی که شب طولانی را به تنهایی پیموده‌اند. ما میخواهیم داستانی درباره «شوالیه شب» تعریف کنیم.

beautiful)))))

زیبایی به وسعت دریا)

gay transportation 😔

قشنگ مشخصه دل شی‌شی داره براش ضعف میره))

ژاژائو دوربینو فراموش کرد سرتو از گردنش بیار بیرون کافیه))))))

وایبشون واقعا قشنگه)))) خیلی به هم میان یعنی چی؟