از دیدِ یک خیال پرداز.

جهانم را از تنهایی بنا کردم؛زیرا ازدحامِ دیگران بوی مرگ می‌داد.

یادم می‌مونه کیا فقط روزای خوب کنارم نبودن؛ کیا منِ خسته، کم‌حرف، بی‌حوصله و گاهی به‌هم‌ریخته رو هم دیدن، ولی نزدن به چاک.

داستان‌ها تمام می‌شوند؛ اما آهنگ‌ها،مکان‌ها،نگاه‌ها و عطرها باقی می‌مانند:)

آدما عجیبن چون خودشون رابطه موفقی ندارن تلاش میکنن بقیه ام رابطه موفقی نداشته باشن این موضوع هیچ ارتباطی با حسادت و حساسیت نداره...

هیچ کدامتان جسارت این را نداشتید که هم رنگ جماعت نشوید.

هیچوقت شروع کننده خوبی نبودم اما به موقعش خوب بلدم تموم کنم.

نجات دهنده اصلی آهنگامَن.

از آخر همونی شدم که نمیخواستم بشم.

اما نیرویی او را وا میداشت بگریزد به گوشه‌ای،کنجی،جایی دور از شهر،جایی دور از آدم‌ها

نقاب هایتان را که بردارید،هیچکس شما را نخواهد شناخت.

من شیفته ی عمقم؛ چه در نگاه،چه در حرف،چه در عشق.

برای بعضی‌چیزها جوابی ندارم؛ فقط بغل دارم.

روحش آسیب دیده بود ولی انتقامش را از جسمش میگرفت جنون باشکوهی بود

گاهی اوقات،سکوت بهتر از حرف زدن منظور آدمو می‌رسونه.

نمی‌دونم ولی آدم‌های تمیز و مرتب برام بیشتر قابل اعتماد هستن.

ترس از دست دادنی وجود نداره اگه برای شخصی اهمیت داشته باشی،هیچوقت تو موقعیتی قرارت نمیده که از دستش بدی.

خاطره‌ها عجیبن،گاهی باعث سرخ شدن گونه‌ها میشن و گاهی چشم‌ها

برای بار هزارم بهم ثابت شد از هرکسی، هرچیزی برمیاد.