𖦹

کاش منم با تابستون تموم میشدم که مدرسه نمیرفتم.💔

روز آخر تابستون شبیه یه غروب جمعه‌ی دلگیره.

سادگی بالاترین حد پیچیدگی است.

جدی وارد آخرین روز تابستون شدیم .💔💔💔💔💔

چقدر بده که هرچیم بشه دوست دارم.

Pov:

همه‌چیز را پذیرفته‌ام؛ اما همیشه برای بعضی نشدن‌ها، غمگین میمانم.

خسته ام نمیکشم دیگه میرم یکم تو اینستا بچرخم حالم بدتر میشه میخوام آهنگ گوش بدم حالم بدتر میشه میرم قدم بزنم حالم بدتر میشه دوست دارم بدونم مجازات ما چیه که زنده موندیم و باید این چیزارو زندگی کنیم. خیلی سخته ندونی باید واسه چی ناراحت باشی و گریه کنی واسه هم نسل های خودت که پر پر شدن یا واسه اونایی که زنده موندن و هر روز دارن میمیرن؟ واسه ترس از آینده یا فرار از زمان حال؟ واسه سفید شدن موهات یا لرزش دستات؟ یا یا یا... واسه کدومش باید ناراحت باشمو افسرده؟ اصلا میخوام بدونم این چیزا ته داره؟ تموم میشه این کابوس ها یا نه و اینکه اگه هم تموم بشه میتونیم مثل آدمای معمولی زندگی کنیم یا نه میتونیم خوشحال باشیم؟ قلب شکستمون درست میشه؟ جوونیمون برمیگرده؟ آره اینا بخشی از فکرایی هست که تو سر منو خیلیای دیگه میگذره خیلی هم سخته جواب پیدا کردن واسه این سوال ها.

از زندگیه قبل تو چیز زیادی یادم نیست، قطعا خیلی حوصله سربر بوده.

از دختر های عاشق چه چیزی باقی ماند؟ جز چهره ای زیبا و چشم های غمگین.

کناره کسی که بیمارت کرده دنبال درمان نگرد

من نه اسپایدرمنم نه بتمن، بدبختمن هستم.

نفرینت نکردم ولی، منتظرت موندم بعدت زیاد انتظار سرت بیاد اِفِکت ترس نبودنت رومه اضطراب سرت بیاد