خورشیدِ نارنگی.

برای اولین بار توی 10 دقیقه یه چیزی رو نوشتم 💃🫱🏻‍🫲🏻

ای گردالیِ پُر از سیاهی، اما پُر از نورِ امید؛ هر بار که به آسمانِ سیاه نگاه می‌کنم، تو با همان نورِ کم‌رنگت رغبتِ نگاه کردن به آسمان را در من زنده می‌کنی. شاید خودت ندانی، اما گاهی همین نورِ کم برای آدمی که در تاریکی مانده، تمامِ چیزی‌ست که لازم دارد. -برای ماه خانوم 🌚 از طرف خورشیدِ بی نور فِروغ.✍🏻

ناامیدی کارش رو بلده، بالاخره تمومت می‌کنه.

تنها چیزی که تو این مملکت ارزونه، جون آدمیزاده.

                              وقتی داشتی                               جون میدادی                                   آراز!                                             چند بار                                               صدام کردی                                                  من نبودم                                                 آراز؟                                            آراز اولین                               باره که من                             دیر رسیدم!!!                              آراز..                              من دیر                            رسیدم مامان                            منو ببخش....

امروز، حتی نور هم دیر به پنجره رسید.

ایران خانوم؛ غم‌های تو با غم‌های بچه‌هایت یکی‌ست، انگار هر زخمی که روی تنت نشسته، روی تنِ ما هم نشسته. خیلی از بچه‌هایت رفتند و هنوز بازنگشتند، غمِ آن‌ها هنوز در دل ماست... هنوز هر گوشه‌ات، قصه‌ی یکی از آن‌ها را تعریف می‌کند.

آن‌قدر شمارِ کشته‌شدگان زیاد است که باید هر روز، تولدِ یکی از آن‌ها را جشن بگیریم؛ کسانی که سهمشان از زندگی فقط چند شمعِ خاموش‌نشده بود...

زیرا؛ که مُردگان این سال عاشق ترین زندگان بودند.

به یاد پزشکانی که سهمشان از رویای تحقق‌یافته‌شان، مشتی از خاک شد.

روزتان در آسمان‌ها خجسته‌باد فرشتگانِ‌ایران🖤

خوش اومدین به این گوشه 🌞

«دو برابر مرگم مرده‌ام و نصف زندگی‌ام را زندگی نکرده‌ام.» _افرا؛ بهرام بیضایی.

هر چه درخت ،در تنهایی درخت تره آدم ،هم در تنهایی آدم تر .    *عباس کیارستمی *