‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ 𝚳𝗈𝗌𝖼𝗈𝗐 •

برای تو می‌نویسم؛ برای کسی که رفت, اما رفتنش هیچ‌ وقت تمام نشد. تو رفتی, اما خاطراتت هنوز جایی میان روز های من نفس می‌کشند. هنوز بعضی شب‌ ها, بی‌ دلیل به گذشته برمی‌گردم و با خودم فکر می‌کنم شاید هنوز می‌شد ادامه داد, شاید هنوز چیزی برای نجات دادن باقی مانده بود. اما تو با خودت چیزی را بردی که دیگر پیدا نشد؛ قلبی که زمانی به بودن تو ایمان داشت. بعد از تو, لبخندها دیگر شبیه قبل نبودند. خنده‌ها می‌آمدند, اما معنایشان جا مانده بود؛ همان‌جایی که آخرین بار تو ایستاده بودی. من ماندم و خاطراتی که هرگز یاد نگرفتند فراموش شوند. و تو رفتی, بی‌آنکه بدانی بعضی آدم‌ها حتی وقتی از زندگی‌مان می‌روند, از قلبمان بیرون نمی‌روند.

𝖨 𝗅𝖾𝖺𝗋𝗇𝖾𝖽 𝗇𝗈𝗍 𝗍𝗈 𝖿𝖾𝖺𝗋 𝖽𝖾𝖺𝗍𝗁, 𝖻𝗎𝗍 𝖨 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝗅𝖾𝖺𝗋𝗇𝖾𝖽 𝗁𝗈𝗐 𝗍𝗈 𝗅𝗂𝗏𝖾 𝖺𝗐𝖺𝗒 𝖿𝗋𝗈𝗆 𝗒𝗈𝗎; 𝖾𝗏𝖾𝗋𝗒 𝖽𝖺𝗐𝗇 𝗋𝖾𝗆𝗂𝗇𝖽𝗌 𝗆𝖾 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗍𝗁𝖾𝗋𝖾 𝗂𝗌 𝗌𝗍𝗂𝗅𝗅 𝖺𝗇 𝖾𝗍𝖾𝗋𝗇𝗂𝗍𝗒 𝖻𝖾𝗍𝗐𝖾𝖾𝗇 𝗎𝗌.