مـرثـیـه‌ فـرمـانـده ‌

- پست، پاکسازی درنظر گرفته می‌شه.

هیچگاه فکرش هم نمی‌توانستم بکنم آن دو چشمانِ به وسعت بی‌ کرانگی که گویی تمام جهان در ژرفای نگاهشان خلاصه می‌شد که مرا عاشقانه نگاه می‌کردند،‌یک روزی با دیدنشان تمام تنم از سردیِ شان یخ بزند، فکرش را نمیکردم جانای من که هر ثانیه آغوشم را می‌طلبید حالا یک روز دیگر حتی نمی‌خواهد در یک متری این دیوانه بایستد.

دیگران یادداشت‌های این دیوانه را می‌خوانند و چند باری یکی از آنها پرسید: جانا چیست؟ جانا کیست؟ که هر سری در یادداشت‌هایم اسمش را می‌آورم؛ کاش می‌توانستم بگویم که جانا تو هستی، اما تنها تو میدانی که تو جانای منی. جانا تو با من چه کرده‌ای که هرگاه یاد تو در ذهنم می‌آید تمام وجودم را غم می‌گیرد. حالا من تنها در گوشه‌ای از این زندگی عذاب آور نشسته ام، گاهی اوقات تو را در کنارم می‌بینم، ساعت‌ها با تو سخن می‌گویم،از دردهایم می‌گویم، از همان دردهایی که خودت دو دستی به من تقدیم کرده‌ای.. از دلتنگی‌ام می‌گویم، اما جانا نمی‌دانم چرا تا می‌خواهم در آغوشت بگیرم ناگهان ناپدید می‌شویی.. و ساعت‌ها با در و دیوار سخن می‌گویم که نکند اشتباهی کرده باشم که تو رفته‌ای، تو میدانستی که من از ناگهانی رفتن بدم می‌آید پس چرا مرا ناگهان به حال خود رها کرده‌ای..؟

من مدت ها پیش روح و جانم را به تو باختم؛ ولی حیف زمانی این را فهمیدم که دیگر دیر شده بود و تو در کنارم نمانده بودی. زمانی که به گذشته می‌نگرم؛تنها چیزی که می‌بینم لبخند های تو و تنها چیزی که می‌شنوم،صدای خنده های توست. آن صدایی که نوازنده‌ی روحم بود.بود؟نه،هنوز هم هست. تا ابد صدای تو موسیقی مورد علاقه‌ی من می‌ماند. ‌ تو صاحب روح و قلب من شده بودی؛از همان اول من آینده ام،خوشحالی هایم و غم هایم را در کنار تو میدیدم. از اینکه فرشته ای همچون تو من را به دنبال خود می‌برد خوشحال بودم؛خوشحال بودم از اینکه تو را داشتم. اما زمانی،این جانی را که آماده‌ی فدای تو شدن بود را ترک کردی؛شکستم،خورد شدم و خودم را از قبل تنها تر دیدم. ای جانِ جانانم؛من همیشه از اینکه تو روزی من را ترک کنی می‌ترسیدم،و حالا این ترس به واقعیت پیوست. دل تنگتم؛ دلتنگ روز هایی که با تو سپری می‌کردم؛ دلتنگ آغوش هایی از طرف تو که باعث روح بخش جانم بود؛ دلتنگ چشمانت،چشمانی که تا به حال به زیبایی آنها ندیده بودم.