مـرثـیـه‌ فـرمـانـده ‌

من مدت ها پیش روح و جانم را به تو باختم؛ ولی حیف زمانی این را فهمیدم که دیگر دیر شده بود و تو در کنارم نمانده بودی. زمانی که به گذشته می‌نگرم؛تنها چیزی که می‌بینم لبخند های تو و تنها چیزی که می‌شنوم،صدای خنده های توست. آن صدایی که نوازنده‌ی روحم بود.بود؟نه،هنوز هم هست. تا ابد صدای تو موسیقی مورد علاقه‌ی من می‌ماند. ‌ تو صاحب روح و قلب من شده بودی؛از همان اول من آینده ام،خوشحالی هایم و غم هایم را در کنار تو میدیدم. از اینکه فرشته ای همچون تو من را به دنبال خود می‌برد خوشحال بودم؛خوشحال بودم از اینکه تو را داشتم. اما زمانی،این جانی را که آماده‌ی فدای تو شدن بود را ترک کردی؛شکستم،خورد شدم و خودم را از قبل تنها تر دیدم. ای جانِ جانانم؛من همیشه از اینکه تو روزی من را ترک کنی می‌ترسیدم،و حالا این ترس به واقعیت پیوست. دل تنگتم؛ دلتنگ روز هایی که با تو سپری می‌کردم؛ دلتنگ آغوش هایی از طرف تو که باعث روح بخش جانم بود؛ دلتنگ چشمانت،چشمانی که تا به حال به زیبایی آنها ندیده بودم.