🖤

حرف زدن با تو شبیهِ بغل کردنِ هزارتا ابره.

حوصله‌ی آدم جدید رو ندارم، کاش تو برام آدم بهتری بودی.

بلدم شعر ببافم بلدم ناز کنم بلدی گیس ببافی؟ بلدی باز کنی؟ تو که استاد سخن نام گرفتی امروز بلدی عشق خودت را به من ابراز کنی؟

حیف باغی که میتونست بهشت باشع ولی نصیب آفات شد

آدم به خودش میاد می‌بینه چقدر صبوری کرده، چقدر تحمل کرده چقدر دندون رو جیگر گذاشته و دم نزده چقدر جاهایی که باید حرف می‌زده سکوت کرده و جاهایی که باید می‌رفته مونده

پس فردا همین موقع ها چی؟ اون موقع هم دوسم داری؟

کلمه‌ی ”دخترم“ و ”بچم“ واقعاً ذوق زدم میکنه.

تو نمیتونی ازش متنفر بشی اونم نمیتونه تورو دوست داشته باشه.

:)

احساس ناکافی بودن هیچوقت بیخیال من نشد،‌‌ فقط تو شکل‌های مختلف بیشتر و بیشتر شد.

‏اگرچه فاصله بین ما زیاد است ‏و نمی‌شود دائم یکدیگر را ببینیم، ‏اما هر درد و رنج تو، ‏گلوله‌ای است که قلب مرا نشانه می‌گیرد.

من اون رو عاشقانه که نه ، خالصانه دوست داشتم، جوری که هیچ وقت هیچ کسی عین من نمیتونه عاشقش باشه :)

بهم پیام بده و باهام حرف بزن، به اندازه تمام آدمایی که حوصلشونو ندارم، حوصله‌ی تورو دارم.

تو منو داری :) بفرست براش .

دیگه هیچی نمیتونه منو ناراحت کنه چون تقریبا همه‌ی اتفاقا افتاده.

مرسی بد نیستم، شاید خودمو پرت کنم پایین.