17 ‘𝖲𝖾𝗅𝗈𝗋𝖾

دینو بایسد، اگه توی عکس دسته‌جمعی، همه به دوربین نگاه می‌کنن جز تو، قبل از هر چیزی تاریخ عکس رو چک کن، شاید هنوز گرفته نشده باشه.

دینو بایسد، اگه صدای خودت رو از اتاق خالی شنیدی، به هیچ‌کس نگو کدوم اتاق بود.

وونو بایسد، اگه همه یه خاطره رو تأیید می‌کنن جز تو، عجله نکن که باورش کنی.

وونو بایسد، از خواب‌هایی که جزئیاتشون رو قبل از بیدار شدن فراموش می‌کنی نترس؛ از روزی بترس که یکی دیگه همون خواب رو برات تعریف کنه.

ووزی بایسد، اگه آدمی که سال‌هاست ندیدیش، جزئیات آخرین دیدارتون رو اشتباه تعریف کرد، نذار با خاطره‌سازی تو رو قانع کنه، شاید اصلاً آخرین دیدارتون نبوده.

ووزی بایسد، از کسی که اشتباهاتت رو بهتر از خودت به یاد داره بترس مخصوصاً وقتی هیچ‌وقت شاهدشون نبوده.

سونگچول بایسد، به کسی که بیش از حد مشتاقه بدونه کی تنهایی، اطلاعات اضافه نده.

سونگچول بایسد، اگر فردا صبح دیدی در اتاقت از بیرون قفل شده، سعی نکن خودت رو آروم کنی. از داخل خونه کسی نباید دلیل قفل بودنش رو توضیح بده.

جونگهان بایسد، هر شب قبل از خواب، در ورودی رو قفل می‌کنی. دیشب هم قفلش کردی. صبح، وقتی برای برداشتن روزنامه در رو باز می‌کنی، می‌بینی روزنامه‌ی امروز از قبل داخل خونه‌ست؛ تاخورده و روی میز گذاشته شده.

جونگهان بایسد، یه روز متوجه می‌شی توی محله‌تون هیچ‌کس اسم خیابون کناری رو نمی‌دونه. حتی راننده‌های تاکسی. عجیب‌تر اینکه روی نقشه هم اون خیابون وجود نداره، با اینکه هر روز از کنارش رد می‌شی.

سونگکوان بایسد، توی یه جمع، همه مشغول حرف زدنن که یکی ازت می‌پرسه چرا از اول شب به صندلی خالی کنارت نگاه می‌کنی. می‌گی نگاه نمی‌کنی. جواب می‌ده: «پس چرا هر بار اون تکون می‌خوره، تو هم سرت رو برمی‌گردونی؟»

سونگکوان بایسد، توی یه تماس تصویری، دوستت ازت می‌خواد چند لحظه ساکت بمونی. می‌گه صدای تلویزیونت رو می‌شنوه. تلویزیون خاموشه؛ اما صدایی که از بلندگوی گوشیت میاد، داره مکالمه‌ی شما رو چند ثانیه زودتر تکرار می‌کنه.

هوشی بایسد، توی یه فرم معمولی، تاریخ تولدت رو وارد می‌کنی. سیستم خطا می‌ده و می‌نویسه: «این تاریخ قبلاً برای شما ثبت شده است.

هوشی بایسد، یه روز تصمیم می‌گیری تمام عکس‌های تکراری گالریت رو پاک کنی. بینشون عکسی پیدا می‌کنی که هرگز نگرفتی، عکس اتاقت از زاویه‌ی بالای کمد. تخت خالیه، اما سایه‌ی کسی روی بالش افتاده.

جاشوا بایسد، تا حالا شده توی آسانسور، درست قبل از بسته شدن در، احساس کنی یه نفر دیگه هم باید سوار می‌شده؟ عجیب‌تر اینه که وقتی در دوباره باز می‌شه، آسانسور خالیه اما دکمه‌ی طبقه‌ی تو روشن شده.

جاشوا بایسد، یه پیام معمولی از دوستت می‌گیری: «رسیدی خونه؟» جواب می‌دی «آره». چند دقیقه بعد می‌نویسه: «پس چرا هنوز جلوی در وایسادی؟»

ورنون بایسد، یه روز می‌فهمی لازم نیست برای هر جمعی نسخه‌ی قابل‌فهم‌تری از خودت ارائه بدی؛ بعضی آدما از همون اول با موجت جور درمی‌آن.

وونو بایسد، یه روز از یه پنجره‌ی معمولی عکس می‌گیری و چند سال بعد با دیدنش بیشتر از خود منظره، دلت برای آدمی تنگ می‌شه که اون روز بودی.