𝐏𝐢𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐆𝐫𝐚𝐜𝐞
前往频道在 Telegram
مکانی برای آسیب روحی رایگان با طعم پای ✨ دفتر ثبت بحران های وجودی و جنایات احساسی و دریافت پایِ رایگان : @TheEmptyInboxbot ᴵ'ᵐ ᵍʳᵃᶜᵉ @almostsaidit ᵃⁿᵈ ˢʰᵉ ⁱˢ ᵖⁱᵉ @Yunelately
显示更多未指定国家未指定类别
282
订阅者
+1824 小时
+347 天
+3630 天
帖子存档
Repost from 𝐏𝐞𝐫𝐬𝐢𝐚𝐧 𝐒𝐮𝐩𝐞𝐫𝐧𝐚𝐭𝐮𝐫𝐚𝐥
دیگه همه چی رو مرتب کردم پارت ها رو لینک زدم، پین رو چک کنید همه چی کامله.
و شاید مهم‌تر از اون، وقتشه اجازه بدیم شخصیتا فراتر از نقشایی باشن که نویسنده‌ها و ما براشون تعیین کردیم.
چون اگه تمام چیزی که از کستیل میخوایم اینه که سرد، کنترل‌گر و غیرقابل‌نفوذ باقی بمونه، حتی وقتی داستان امکان دیگه‌ایو به ما میده، درواقع داریم همون کلیشه‌ایو بازتولید میکنیم که ادعا میکنیم شخصیتشو بر اساس اون میشناسیم.
کستیل لازم نیست برای اینکه همچنان کستیل باشه، همیشه تاپ باقی بمونه و اونم میتونه قدرتمند باشه و به مراقبت نیاز داشته باشه. میتونه مستقل باشه و به بقیه اعتماد کنه. میتونه انتخاب کنه که گاهی هدایت رو به دست بگیره و گاهی نه.
و هیچکدوم از اینا چیزی از شخصیتش کم نمیکنن. فقط اجازه میدن بیشتر از یه تصویر ثابت ازش ببینیم.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
#HunterTheory / #𝟎𝟒
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
کستیل میتونه یه شخصیت قدرتمند، سرسخت و حتی ترسناک باشه و در عین حال تو یه دیدگاه از رابطه‌ی دستیل، باتم باشه و این نه قدرتشو از بین میبره و نه اونو به یه شخصیت ضعیف و عجیب تبدیل میکنه.
شاید کستیل تو بعضی از فیکشنا و داستانا بخواد کنترلو به دست بگیره و شاید تو بعضی دیگه بخواد کنترلو واگذار کنه. شاید چیزی که از رابطه با دین میخواد، بسته به موقعیت و میزان اعتمادش متفاوت باشه.
هیچکدوم از این احتمالا به خودی‌دخود شخصیتشو غیرواقعی نمیکنن یا چیزیو راجب دستیل تغییر نمیدن.
حتی میشه تصور کرد که برای کستیل، واگذار کردن کنترل تو یه رابطه‌ی امن معنای خاصی داشته باشه. نه به این دلیل که توانایی تصمیم گرفتن نداره، بلکه چون برای یبارم که شده لازم نیست خودش مسئول همچیز باشه و همچیزو درست کنه.
کس تو بهشت اطاعت میکرد چون ازش انتظار اطاعت داشتن و از اول یاد گرفته بود باید مطیع قوانین بهشت باشه اما بعدها در برابر اون ساختار ایستاد چون خواست انتخابای خودشو داشته باشه.
اما اعتماد کردن به دین میتونه انتخاب متفاوتی باشه.. اینکه این بار خودش بخواد تصمیم گیریو به دیت بسپاره چون میدونه مجبور نیست برای حفظ استقلالش همیشه همچیزو کنترل کنه یا مطیع باشه.
این دوتا موقعیت یکی نیستن.
اطاعت اجباری با اعتماد داوطلبانه فرق داره. فداکاری از روی وظیفه با پذیرفتن مراقبت از روی اعتماد فرق داره. و کنار گذاشتن کنترل به انتخاب خودت، با نداشتن اختیار یکی نیست.
این برداشت نه تنها با قدرت کستیل تناقضی نداره بلکه میتونه جنبه‌ی تازه‌ای از شخصیتشو آشکار کنه.. کستیلی که لازم نیست همیشه جواب همچیزو بدونه.. کستیلی که میتونه خسته باشه.. نیاز داشته باشه و از کسی که دوستش داره بخواد کنارش بمونه.. کستیلی که گاهی بجای اینکه خودش تصمیم بگیره.. به دین اعتماد میکنه تا این بار اون پیش‌قدم بشه ولی نه چون دین ازش قوی‌تره یا همچین چیزی، بلکه چون اعتماد کردن به کسی که دوستش داری گاهی یعنی لازم نیست همیشه خودت تصمیم گیرنده باشی.
کستیل لازم نیست همیشه قوی‌ترین آدم باشه
بعضی از فنای سریال با وجود ساختار و داستان سوپرنچرال که خودشم بهمون نشون داد کستیل اون سرباز بی حس و مطیع نیست و هرچقدر جلوتر رفت بیشتر خودِ واقعی کستیل رو بهمون نشون داد همچنان معتقدن کستیل همیشه باید همون فرشته‌ی ساکت و غیرقابل‌نفوذ باقی بمونه و تصور کستیلی که لازم نیست هر بار خودشو پشت وظیفه، قدرت یا سکوت پنهان کنه.. کستیلی که میتونه به دین اعتماد کنه، اجازه بده دین مراقبش باشه و حتی گاهی بدون اینکه مجبور باشه همچیزو توضیح بده ازش پیروی کنه و بدون ترس از دست دادن ارزشش یا قدرتش به بقیه نیاز داشته باشه.. کسی که لازم نیست همیشه خودش رو فدا کنه تا ثابت کنه وفاداره.. کسی که میتونه چیزی بخواد، نه به عنوان پاداشی برای تمام فداکاری‌هاش بلکه بخاطر اینکه خواسته‌های خودشم به‌اندازه‌ی خواسته‌های دیگران اهمیت دارن و دین هم میتونه کسی باشه که این نیازها رو میبینه اما نه چون کستیل بدون اون نمیتونه از پس زندگی بربیاد بلکه چون مراقبت کردن از کسی که دوستش داری لزوما به معنای ضعیف‌تر بودن اون نیست براشون عجیب و غیرمنطقیه.
در نهایت، مشکل من با این نیست که کسی کستیلو تاپ تصور میکنه. من خودم معتقدم ورس بهترینه ☝🏻
اما مشکل از جایی شروع میشه که یه برداشت از شخصیتش به تنها برداشت قابل‌قبول تبدیل میشه، انگار برای اینکه کستیل همچنان قدرتمند، مستقل و وفادار به شخصیتش باقی بمونه حتما باید تو رابطه‌هاش هم همونطوری بمونه و بقیه هم حق ندارن برخلاف این فکر کنن.
کستیل برای قدرتمند بودن لازم نیست همیشه کنترلو در دست داشته باشه. برای مستقل بودن لازم نیست هیچوقت به کسی تکیه نکنه. و برای اینکه همچنان همون کستیل آشنای ما باشه مجبور نیست همیشه نیازهاشو پنهان کنه.
دین هم میتونه آسیب‌پذیر باشه بدون اینکه همیشه مطیع باشه. کستیل میتونه قدرتمند باشه، بدون اینکه همیشه مسلط باشه. هر دو میتونن مراقبت کنن و هر دو میتونن به مراقبت نیاز داشته باشن.
شاید وقتشه بجای اینکه بپرسیم کدوم یکی از این دو نفر باید همیشه مراقب اون یکی باشه به این فکر کنیم که چرا انقدر اصرار داریم یکی از اونا همیشه مراقب باشه و اون یکی همیشه تحت مراقبت قرار بگیره.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
#GraceAndPie #Cas #Dean
𝑪𝒂𝒓𝒓𝒚 𝑶𝒏 𝑺𝒎𝒊𝒍𝒊𝒏𝒈
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
#HunterTheory / #𝟎𝟑
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
در مقابل اگر شخصیتیو باتم تصور کرده باشیم ممکنه آسیب پذیریشو دوست داشته باشیم اما وقتی تصمیم قاطعی میگیره، عصبی میشه یا کنترل موقعیتو به دست میگیره، اونو ناسازگار با تصویری که ازش توی ذهنمون ساختیم بدونیم.
درحالی که آدما انقدر راحت قابل جداسازی نیستن. حتی تو دنیای واقعیم یه نفر میتونه تو یه موقعیت قاطع و کنترل‌گر باشه و تو موقعیتی دیگه بخواد مسئولیتو به یکی دیگه بسپره. میتونه احساساتشو به سختی بیان کنه اما نیاز عاطفی زیادی داشته باشه. میتونه از نظر جسمی قدرتمند باشه اما از این قدرت برای دستور دادن و سلطه‌گری استفاده نکنه و دنبال امنیت و اعتماد بگرده.
پس چرا باید انتظار داشته باشیم شخصیتای داستانی پیچیده‌تر از این نباشن و در قالب یه کلیشه‌ی تکراری قرار بگیرن؟
مشکل این نیست که کسی از یه نقش مشخص تو فیکشن لذت میبره. مشکل وقتی شروع میشه که یه ترجیح شخصی به یه قانون نانوشته تبدیل میشه. قانونی که میگه یه شخصیت فقط در صورتی باورپذیره که همیشه مطابق همون نقش رفتار کنه و بقیه هم حق ندارن مخالف این قانون حرف بزنن یا فکر کنن.
و وقتی بارها همین الگو رو تو داستانای فیکشن ها و فیلمای مختلف تکرار بشه، نتیجه این میشه که با وجود تفاوت شخصیت‌ها، روابطشون کم کم شبیه هم میشن.
فقط اسما، ظاهرا و جزئیات عوض میشن اما پویایی رابطه از قبل قابل پیش بینیه و بعد از مدتی، دیگه با دو تا شخصیت منحصر به فرد روبرو نیستیم بلکه با یه مجموعه نقش آشنا مواجهیم که صرفا لباس متفاوتی پوشیدن.
شاید یکی از دلایلی که بعضی از داستانا و فیکای دستیل برام تکراری میشن همین باشه. اینکه دین باید آسیب‌پذیر و نیازمند راهنمایی باقی بمونه و کستیل باید سرد، مغرور و کنترل‌گر باشه. حتی وقتی خود سریال بارها نشون داده که شخصیت هر دوشون پیچیده‌تر از این تقسیمبندی ساده‌ست.
اگه قرار باشه تمام رفتارای کستیل رو با این فرض تفسیر کنیم که اون تاپه یا باید تاپ باشه، آیا واقعا داریم شخصیتشو تحلیل میکنیم یا فقط دنبال شواهدی میگردیم که برداشت خودمونو تایید کنن؟
دین قرار نیست همیشه کسی باشه که باید نجات داده بشه
حتی خود دین هم قربانی همین کلیشه میشه. دین شخصیتیه که بخش بزرگی از هویتش حول مراقبت از دیگران شکل گرفته. اون از سم مراقبت میکنه، بار مسئولیت خانواده رو به دوش میکشه و اغلب درد و رنج خودشو پشت شوخی، خشم یا انکار پنهان میکنه.
اما این ویژگی دین به این معنا نیست که باید تو تمام روابطش نقش منفعلو داشته باشه و منتظر باشه یکی بیاد نجاتش بده یا همیشه آسیب پذیر باشه. نیاز داشتن به حمایت با ناتوانی تو حمایت کردن از کس دیگه‌ای فرق داره.
دین میتونه از صمیمیت و اعتماد کردن بترسه، اما همچنان کسی باشه که وقتی متوجه رنج کستیل میشه ازش دست نکشه. میتونه تو بیان احساساتش مشکل داشته باشه، اما این به معنای ناتوانیش تو تشخیص درد دیگران نیست.
توی دیدگاه ما از رابطه‌ی اونا، دین میتونه کسی باشه که از کستیل مراقبت میکنه، نه برای اینکه ثابت کنه ازش قوی‌تره. بلکه چون متوجه شده فرشته‌ای که همیشه کنارش بوده خودشم گاهی به کسی احتیاج داره که کنارش بمونه و کستیل هم میتونه این مراقبتو بپذیره بدون اینکه استقلالشو از دست بده.
مراقبت یه مسابقه نیست که یکی همیشه برنده و یکی دیگه همیشه بازنده باشه.
لازم نیست برای اینکه یکی آسیب‌پذیر باشه، طرف مقابل از نظر عاطفی شکست‌ناپذیر بشه. لازم نیست یکی همیشه هدایت کنه تا طرف مقابل اجازه داشته باشه به کسی اعتماد کنه.
رابطه‌ای که در اون هر دو نفر میتونن تو موقعیتای مختلف مراقبت کنن و مراقبت دریافت کنن، هم از لحاظ منطقی قابل اثبات تره و هم جذابیت بیشتری نسبت به موقعیت‌های تکراری داره
و برای شخصیتی مثل کستیل که بخش بزرگی از وجودشو صرف اطاعت از دیگران کرده و بعدتر تلاش کرده اختیار زندگی خودشو به دست بگیره این امکان جالبه که خودش انتخاب کنه چه زمانی هدایتو به دست بگیره و چه زمانی به بقیه ( دین ) اعتماد کنه.
کستیل میتونه باتم باشه بدون اینکه ضعیف‌تر از دین باشه
چرا تصور باتم بودن کستیل برای بعضیا با تصویر قدرتمندی که ازش دارن جور درنمیاد؟
شاید چون ناخودآگاه باتم بودنو با تسلیم عاطفی، نیازمندی یا ضعف یکی گرفتیم. شاید چون عادت کردیم شخصیت مسلط‌ترو کسی بدونیم که کمتر احساساتشو نشون میده و شخصیت مطیع ترو کسی که بیشتر نیاز داره و توجه میخواد.
اما باتم بودن به معنی ضغیف و بی‌عرضه بود نیست. همونطور که تاپ بودن مترادف با کنترل‌گری، غرور یا توانایی مراقبت دائمی از بقیه نیست.
نقش جنسی یه شخصیت قرار نیست خلاصه‌ی تمام ویژگیای روانی و عاطفی و رفتاری اون باشه.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
#GraceAndPie #Cas #Dean
𝑪𝒂𝒓𝒓𝒚 𝑶𝒏 𝑺𝒎𝒊𝒍𝒊𝒏𝒈
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
#HunterTheory / #𝟎𝟐
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
کسی که همیشه به دیگران توجه میکنه خودشم میتونه نیازمند توجه باشه
یکی از چیزایی که درباره‌ی کستیل برام عجیبه اینه که چقدر راحت میتونیم تصور کنیم اون تو نقش کسی قرار بگیره که باید مراقب دیگران باشه اما وقتی جای این نقشا رو عوض میکنیم ناگهان تصویرش برای بعضیا غیرقابل قبول میشه.
کستیل میتونه مراقب دین باشه دردشو ببینه و در لحظات سخت کنارش بمونه. اما چرا باید تصور اینکه دین هم همین کار رو برای کستیل انجام بده عجیب باشه؟
چرا کستیل همیشه باید کسی باشه که جواب میده، نجات میده، تصمیم میگیره یا خودشو برای دیگری به خطر میندازه؟
تو فصل چهارم تو اپیزود On the Head of a Pin دین درباره‌ی شکنجه‌هایی که تو جهنم تحمل کرده صحبت میکنه. کستیل تو موقعیتی قرار میگیره که باید با رنج دین روبرو بشه و به حرفاش گوش بده. این صحنه بخشی از آسیب‌پذیری دین رو آشکار میکنه که معمولا پشت شوخی‌ها و دفاع‌های همیشگیش پنهان میمونه.
حالا اگر همین امکانو تو جهت مخالف تصور کنیم چی؟ اگه کستیل هم کسی باشه که تو یه لحظه‌ی صمیمی دیگه مجبور نیست شنونده نجات دهنده یا تصمیم گیرنده باشه؟ اگه دین این بار متوجه سکوتش بشه، بدون اینکه کستیل مجبور باشه دردشو با کلمات توضیح بده؟ اگه دین به جای انتظار برای اینکه کس دوباره خودشو جمع و جور کنه، ازش بخواد بشینه، استراحت کنه و برای یبارم که شده چیزیو به دوش نکشه چی؟
این تصویر با شخصیت کستیل تناقضی نداره. اتفاقا از همون ویژگی‌هایی میاد که بارها توی وجودش میبینیم: دشواری تو بیان نیازهای شخصی، تمایل به فداکاری و عادت به قرار دادن خودش تو جایگاه کسی که باید برای دیگران کاری انجام بده اما انگار تصور کردن چیزی خلاف این، برامون غیرممکن شده. انگار کستیل همیشه باید همون فرشته‌ی جدی و نجات دهنده باشه و خودش حق نداره هیچ نیازی یا آسیب پذیری‌ای باشه.
کسی که همیشه به دیگران گوش میده، لزوما کسی نیست که نیازی به شنیده شدن نداره.
کسی که از دیگران مراقبت میکنه، لزوما کسی نیست که نمیخواد ازش مراقبت بشه.
و کسی که میتونه در برابر یه ارتش وایسه، لزوما نمیدونه چطور باید به یه نفر بگه که خسته‌ست.
گاهی به نظرم کستیل بیشتر از چیزی که نشون میده به کسی احتیاج داره که متوجهش بشه. نه فقط وقتی در آستانه‌ی مرگه یا وقتی قراره دنیا رو نجات بده، بلکه وقتی هیچ کار بزرگی برای انجام دادن نداره. وقتی لازم نیست مفید باشه، فداکاری کنه یا ثابت کنه که هنوز ارزش موندن داره.
کسی که متوجه بشه " خوبم " گفتنش همیشه به معنای خوب بودنش نیست. کسی که لازم نباشه برای دریافت توجه، اول خودشو تا مرز نابودی برسونه. کسی که گاهی به جای شنیدن اینکه چه وظیفه‌ای داره، بشنوه که میتونه استراحت کنه به جای اینکه ازش انتظار داشته باشن همچیزو تحمل کنه اجازه داشته باشه چیزیو تحمل نکنه.
این به معنی تبدیل کردن کستیل به شخصیت ضعیف و درمونده نیست. به معنی پذیرفتن اینه که اونم، درست مثل دین، میتونه بخشایی از وجودشو داشته باشه که به ندرت فرصت نشون دادنشونو پیدا میکنه.
مشکل فقط تصورمون از دستیل نیست، کلیشه‌ایه که از تاپ و باتم ساختیم
اینجا به نظرم باید از خود شخصیتا کمی فاصله بگیریم و به الگویی نگاه کنیم که فیکشن‌ها ناخواسته تو ذهن ما تثبیت کردن.
تو خیلی از فن‌فیکشن ها به‌مرور یه تقسیم بندی تکراری شکل گرفته. اینکه تاپ باید سرد، غیرقابل پیش‌بینی، مسلط، کنترل شده و از نظر عاطفی بی‌نیاز باشه و باتم باید احساساتی‌تر، آسیب‌پذیرتر، نیازمندتر و غیرقابل‌کنترل باشه.
یکی باید احساساتشو پنهان کنه و اون یکی باید اونارو آشکار کنه. یکی باید تصمیم بگیره و اون یکی باید تصمیماشو بدون چون و چرا بپذیره. یکی باید مراقبت کنه و اون یکی باید مراقبت دریافت کنه.
این الگو اونقدر تکرار شده که گاهی دیگه حتی متوجه نمیشیم داریم بجای شخصیت‌ها، از روی چندتا نشونه‌ی ظاهری دربارشون تصمیم میگیریم.
یه شخصیت جدی و کم حرفه؟ پس حتما تاپه.
یه شخصیت احساساتی و بامزه‌ست؟ پس حتما باتمه.
یکی خونسردتره؟ پس باید کنترل رابطه رو به دست بگیره.
یکی آسیب‌پذیرتره؟ پس همیشه باید کسی باشه که تحت مراقبت قرار میگیره.
اما اینا بیشتر از اینکه ویژگی‌های ذاتی تاپ و باتم باشن، برداشتایی هستن که از تکرار یه نوع داستان به وجود اومدن.
حتی بدتر از اون، این کلیشه‌ها گاهی باعث میشن ویژگی‌های یه شخصیتو فقط تا جایی بپذیریم که با نقش از پیش تعیین شده‌ش سازگار باشن.
اگه شخصیت موردعلاقمونو تاپ تصور کرده باشیم، ممکنه سردی و سکوتشو نشانه‌ی قدرت بدونیم، اما وقتی همون شخصیت نیازمند توجه میشه یا میخواد کنترلو به کس دیگه‌ای بده، احساس کنیم از شخصیت اصلی خودش فاصله گرفته.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
#GraceAndPie #Cas #Dean
𝑪𝒂𝒓𝒓𝒚 𝑶𝒏 𝑺𝒎𝒊𝒍𝒊𝒏𝒈
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
#HunterTheory / #𝟎𝟏
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
یکی از چیزایی که درباره‌ی فندوم دستیل برام جالبه اصرار عجیبیه که روی تصویر مشخصی از دین و کستیل وجود داره. دینِ آسیب‌پذیر، مطیع و نیازمند راهنمایی، در مقابل کستیلی که همیشه مسلط، مغرور، ساکت و کنترلگره. انگار شخصیت این دو نفر از قبل به دو نقش مشخص تقسیم شده و هر چیزی که با این تقسیمبندی جور درنیاد باید نادیده گرفته بشه.
اما چرا؟
چرا باید خودداری کستیل رو معادل تسلطش بدونیم ولی اطاعتشو نبینیم؟ چرا سکوتش نشونه‌ی قدرتش تلقی میشه اما ناتوانیش تو بیان نیازای خودش کمتر مورد توجه قرار میگیره؟ چرا آسیب‌پذیری دین رو بخشی از شخصیتش میدونیم اما وقتی نوبت به کستیل میرسه انگار پذیرفتن اینکه اون هم ممکنه به مراقبت احتیاج داشته باشه تصویر ذهنیمونو به هم میریزه؟
اگر قرار باشه درباره‌ی کستیل حرف بزنیم باید از همون شخصیتی شروع کنیم که سریال به ما نشون داده.. فرشته‌ای که برای انجام وظیفه تربیت شده و اراده‌ی مافوق‌هاش رو بالاتر از خواسته‌های خودش قرار داده و بارها ثابت کرده که برای چیزی که بهش باور داره حاضر به کنار گذاشتن خودش میشه.
کستیل یاد گرفت سرپیچی کنه اما لزوما یاد نگرفت از خودش مراقبت کنه
کستیل از ابتدا شخصیتی نبوده که به راحتی خواسته‌های شخصیشو بیان کنه. اون تو جهانی بزرگ شده که اطاعت، وظیفه و فداکاری، ارزش محسوب میشدن. ارزششو نه بر اساس چیزی که میخواست بلکه بر اساس کاری که باید انجام میداد تعریف کرده بودن.
حتی وقتی شروع به زیر سوال بردن دستورات بهشت کرد این به معنای رهایی کاملش از همون الگوی قدیمی نبود. کستیل یاد گرفت برخلاف دستورها عمل کنه اما لزوما یاد نگرفت که خودشو در اولویت قرار بده.
و این تفاوت مهمیه چون سرپیچی از یه دستور با توانایی درخواست مراقبت فرق داره.
کستیل میتونه در برابر بهشت بایسته تصمیمای بزرگی بگیره و خودشو در موقعیتایی قرار بده که هیچکس نتونه کنترلش کنه، اما همچنان وقتی پای نیازهای شخصی خودش وسط میاد سکوت کنه، دردشو پنهان کنه یا به سادگی بپذیره که باید بهای همچیزو خودش بپردازه.
قدرت داشتن با بلد بودنِ مراقبت از خود یکی نیست و همچنین مستقل بودن به این معنی نیست که آدم هیچوقت نمیخواد به کسی تکیه کنه.
این همون تناقضیه که به نظرم تو تحلیل شخصیت کستیل کمتر بهش توجه میشه. انگار ما اونو تو موقعیتایی میبینیم که قدرتمند و بی نیازه. فارغ از اینکه قدرتش لزوما به این معنا نیست که میدونه چطور باید از خودش مراقبت کنه.
کستیل میتونه در برابر یه ارتش وایسه اما وقتی خسته‌ست ندونه چطور از کسی بخواد کنارش بمونه.
میتونه تصمیمی بگیره که سرنوشت جهانو تغییر بده اما نتونه به راحتی بگه که خودشم به توجه احتیاج داره.
این دوتا تصویر با هم تناقضی ندارن. اتفاقا کنار هم قرار گرفتنشونه که شخصیتشو جالب میکنه.
حتی رابطه‌ش با دین هم از همین زاویه قابل بررسیه.
کستیل بارها برای دین از مرزهای خودش عبور میکنه. تصمیمایی میگیره که زندگی خودشو به خطر میندازن و با وجود مخالفت دیگران به دین وفادار میمونه و حتی وقتی دین ازش عصبیه، همیشه واکنشی متناسب با شدت اون عصبانیت نشون نمیده. گاهی توضیح میده.. گاهی مخالفت میکنه.. اما گاهی فقط میپذیره و کنار میکشه.
نمیخوام بگم کستیل هیچوقت در برابر دین مقاومت نمیکنه. چون کستیل بارها با دین مخالفت کرده و حتی در بعضی موقعیتا تصمیم گرفته راه خودشو بره. مسئله اینه که توانایی مخالفت کردن تو بعضی موقعیت‌ها، نیاز داشتن به تایید، توجه یا مراقبت در موقعیتای دیگه رو از بین نمیبره.
کستیل میتونه تو یه موقعیت تصمیم خودشو به دین تحمیل کنه و تو یه موقعیت دیگه، با وجود رنجی که میکشه نتونه بهش بگه که به کمک احتیاج داره. این دوتا متناقض نیستن و ممکنه هر دو از بخشای متفاوت یه شخصیت پیچیده بیان.
چیزی که نباید فراموش کنیم اینه که کستیل اول به عنوان فرشته‌ای وارد زندگی دین میشه که ماموریت داره اونو از جهنم بیرون بیاره. اما رابطه‌ی اونا به مرور از یه ماموریت فراتر میره. دین برای کستیل به شخصی تبدیل میشه که به خاطرش انتخابایی میکنه که دیگه نمیشه صرفا با اطاعت از بهشت توضیحشون داد.
با این حال، این وفاداری گاهی با الگویی همراهه که تو اون کستیل حاضر میشه از خودش بگذره، اما نمیدونیم وقتی نوبت به خواسته های شخصی خودش میرسه چه انتظاری از دین داره.
آیا میتونه کنار دین بمونه، بدون اینکه لازم باشه چیزیو نجات بده؟ آیا میتونه کمک بخواد، بدون اینکه اول ثابت کنه لیاقتشو داره؟ آیا میتونه انتظار داشته باشه که دین متوجه حالش بشه حتی وقتی خودش چیزی نمیگه؟
به نظرم این سوالا به مراتب جالب تر از اینن که صرفا مشخص کنیم کدوم یکی از اونا توی رابطه مسلط تره.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
#GraceAndPie #Cas #Dean
𝑪𝒂𝒓𝒓𝒚 𝑶𝒏 𝑺𝒎𝒊𝒍𝒊𝒏𝒈
Repost from 𝐽𝑒𝑛𝑠𝑒𝑛ℎ𝑒𝑎𝑟𝑡𝑒𝑑“
+2
جدید منتشر شده از جنسن در کانونشن ونکوور…❤️🔥
امشب جنسن پنل داره
خیلیا بخاطر پیرهن زرشکی حاجی یاد دیمن دین افتادن😎@𝐽𝑒𝑛𝑠𝑒𝑛ℎ𝑒𝑎𝑟𝑡𝑒𝑑
