‌‌نوراَختر

طنین نور، پژواک خاطرات ⊹آسمان، نه فقط یک بوم که آینه‌ای است از گذشته. وقتی خورشید از پشت پرده‌ی غبار، انگشتان طلایی‌اش را به زمین می‌رساند، انگار که دریچه‌ای به سوی خاطرات دور گشوده می‌شود. هر پرتوی نور که از لابه‌لای شاخه‌های درختان می‌گذرد داستانی است که از سفری طولانی بازگشته. این خطوط نورانی، نه فقط مسیر امروزبلکه رد پای زمان‌اند؛ یادآور آن روزهای روشن، آن لحظات شیرین، آن صداهای گمشده. شاید همین پرتوها، زمانی بر چهره‌ی عزیزانمان تابیده بودند، در همان بیشه، کنار همان رودخانه. انگار که نور، پیام رسان کسانی است که دیگر نیستند، اما یادشان در جان ما زنده است. ذرات معلق در هوا، نه فقط رنگ‌دهنده‌ی نور، که غبار فراموشی زمان‌اند. نوری که از میان این غبار می‌گذرد، انگار که از صافی خاطرات عبور کرده باشد؛ تلخ و شیرین، شفاف و مبهم. هر شعاع، آینه‌ای است کوچک که بازتابی از لبخندی گمشده، یا اشکی که بر گونه چکیده، را به ما نشان می‌دهد.این پرتوهای مشائیل، برای منِ هنرست، نه فقط یک منظره‌ی زیبا، که سمفونی خاطرات‌اند. نوری که روح را لمس می‌کند، گذشته را زنده می‌سازد، و به ما یادآوری می‌کند که هر آنچه بوده، بخشی از نور ابدی وجود ماست. و این نور، حتی وقتی که آسمان تاریک می‌شود، در درون ما همچنان خواهد درخشید.

نور لطیفی بر شکوفه‌ای سپید نشست؛ در خلوت باغ، بی‌تماشا و بی‌صدا. باد آمد و زیبایی را برد و نور، بر جای خالی آن شکوفه، همچنان می‌تابید.

درخت، شاخه‌هایش را باز نگه می‌دارد؛ نه از بی‌مهری بلکه از فهم رفتن.

"شاید فردا... شاید این بار، نور از سمت تو بیاید."

شکوفه‌ی‌اندوه؛

پروانه‌ای درون حبابی از رویا؛