Ōne And Onlఌ

پس ریسکی که چویا پذیرفت فقط «مرگ خودش» نبود؛ او سرنوشت خودش و بخشی از یوکوهاما رو به این احتمال سپرد که دازای هنوز زنده‌ست و می‌تونه متوقفش کنه.

یعنی چویا با این آگاهی وارد اون وضعیت شد که اگر دازای واقعاً مرده باشه، ممکنه نه‌تنها خودش، بلکه بخش قابل‌توجهی از یوکوهاما هم در مسیر نابودی قرار بگیره.

در این صورت واقعاً چه تضمینی وجود داشت که اگر دازای نمی‌تونست قدرت چویا رو خنثی کنه، انرژی چویا دقیقاً بعد از نابود کردن اژدها تموم بشه؟ :)

ما می‌دونیم وقتی چویا از قدرت «فساد» استفاده می‌کنه، دیگه کنترلی روی قدرتش نداره و به نابود کردن هر چیزی که اطرافشه ادامه می‌ده تا تمام انرژی‌اش تموم بشه و در نهایت خودش هم بمیره.

اما نکته‌ای که هست اینه که چویا فقط روی زندگی خودش قمار نکرد.

توی Dead Apple دیدیم که چویا جون خودش رو وسط گذاشت و برای نجات دازای رفت؛ دازایی که حتی معلوم نبود هنوز زنده‌ست یا مرده.

چرا فکر کردم عکسش AIئه خدایا-

فقط دوتای آخریو دید-

متنفر بودن ارن..؟(((=

متنفر بودی ارن؟

متنفر بودی ارن؟

ازت متنفر بودم.

از وقتی بچه بودیم…

به ترتیب از ناروتو، هایکیو، تجسف، اسرافیل‌پایانی و اتکن.

یک امتیاز منفی برای شما🫵

بهش گفتم:«اونقدری بهت باور دارم که حاضرم از رویاهام دست بکشم و با سریع‌ترین اسبی که دارم سمت مرگ بتازم.» اما اون اونقدر نرد نبود که بفهمه دارم درمورد چی حرف میزنم.

بهش گفتم:«ازت دست نمیکشم حتی اگر به بهای نابودی خودم باشه.» اما اون اونقدر نرد نبود که بفهمه دارم درمورد چی حرف میزنم.

بهش گفتم:«برات هشتصد سال و یا حتی بیشتر صبر میکنم.» اما اون اونقدر نرد نبود که بفهمه دارم درمورد چی حرف میزنم.

بهش گفتم:«حتی اگه به این امید که کسی پیدات نکنه قایم بشی، من میام و پیدات میکنم.» ولی اون اونقدر نرد نبود که بفهمه دارم درمورد چی حرف میزنم.