𝖤𝖽𝗐𝖺𝗋𝖽'𝗌 𝖻𝖺𝗋 🍻

ادیت‌ها رو نبینین دچار افسردگی ماژور میشین_🎀

اگه عمری باشه در آینده درباره بند‌های مختلف زیاد باهاتون حرف میزنم. ولی به جاش میتونین بیاین چنل دوممون چون از اونجایی که من سگ و بنده این ژانرم، میخوام از فردا شروع کنم هرروز آهنگ‌های موردعلاقمو داخلش آپلود کنم و خب خوشحال میشم شنونده‌های بیشتری داشته باشم.🤩 @Edwardwpv

البته یه عالمه بند جذاب و خفن موندن که نشد دربارشون حرف بزنم باهاتون.

نمیدونین چقدر استرس داشتم ساعت دوازده بگذره و حرفام تموم نشه—

خب اینم از پست امشب، طبق معمول منتظر ری‌اکشن‌ها و نظراتتون هستم. و امیدوارم پرحرفیام حوصله‌تونو سر نبرده باشه و در عین حال خوب و قابل فهم حرف زده باشم نیلوفرای آبی :))🤩🫰🏻

امیدوارم این سفر کوتاه به دنیای راک باعث شده باشه که دفعه بعد که صدای یه گیتار الکتریک رو شنیدید، فقط به بلندی صدا یا سبک ظاهری نوازنده فکر نکنین؛ یکم عمیق‌تر گوش بدین و ببینین اون صدا داره چه احساس، تجربه یا قصه‌ای رو براتون روایت می‌کنه.

شاید از بینشون با صدای گیتارِ queen ارتباط بگیرین، شاید فضای تاریک Rolling Stones بیشتر به دلتون بشینه، شاید با دردِ Pearl Jam همراه بشید یا توی دنیای پیچیدهٔ Pink Floyd و Radiohead گم بشین.

این آهنگ‌ها قرار نیست تمام تاریخ راک یا همه شاخه‌های اون رو نمایندگی کنن؛ فقط چند در ورودی‌ان برای شروع یه مسیر بزرگ‌تر.

و در نهایت، برای اینکه ببینید راک چطور می‌تونه ساختارهای معمول رو بشکنه و به یه اثر چندلایه و مدرن تبدیل بشه، Paranoid Android از Radiohead رو گوش کنید؛ قطعه‌ای از آلبوم OK Computer. این آهنگ از چند بخش متفاوت تشکیل شده و بین فضاهای آروم، پرتنش، خشن و وهم‌آلود حرکت می‌کنه. ترکیب ساختار غیرمعمول، تنظیم پیچیده و فضای ناآرومش، نمونه مهمی از آلترناتیو و آرت راک دههٔ نوده.

اما اگه آماده‌این وارد دنیای پیچیده‌ترِ پراگرسیو راک بشین، آلبوم The Dark Side of the Moon از Pink Floyd رو از اول تا آخر گوش بدید. بهتره این آلبوم رو فقط به‌صورت چند آهنگ جدا تجربه نکنین، چون ترتیب قطعه‌ها و پیوند بین اون‌ها بخش مهمی از هویت اثره. بااین‌حال، Time یکی از بهترین نقطه‌های شروعه. این قطعه با صدای ساعت‌ها آغاز می‌شه و بعد، با تغییرهای موسیقایی و متن تامل‌برانگیزش، سراغ موضوع گذر زمان و آگاهی از محدود بودن عمر می‌ره.

برای لمس بخش آسیب‌پذیر و عاطفی گرانج، برید سراغ Black از Pearl Jam؛ قطعه‌ای از آلبوم Ten. اجرای ادی ودر از یه حسِ درونی و کنترل‌شده شروع می‌شه و کم‌کم شدت می‌گیره. این آهنگ نمونهٔ خوبی از اینه که موسیقی گرانج فقط خشم و صدای خشن نبود؛ می‌تونست غم، فقدان و آسیب‌پذیری رو هم با قدرت زیادی بیان کنه.