“مُــحِــبْ”

پدرو مادرم خیر ببینند ؛حسین جان که مرا ، از کودکی عاشق دربار تو بار آوردند.

یـا‌ابـو‌فرجـة یـابوفاضل ..

ای کاش الان شارع العباس رو به روی حرم ابوفاضل نشسته بودم :))…

هنوز گوشه‌ی مشکت رطوبتی دارد رباب روی همانش حساب کرده، بیا..

اما کیست این سردار؟! که از میان چهار هزار سوار ِنیزه دار عبور کرده است، و خود را به آب رسانده است، بی آنکه آب در دلش تکان بخورد، این عباس ِعلی است. عباس فرزند علی‌بن‌أبی‌طالب..

من شـِکستم دل ِاو را ، دل من را نـَشکست ، این همه سال مـُراعات ِمرآ کرد حـُسین‌ن .

«کسی که غیرت داشته باشه، پای حق وایمیسته.»

خاک بر سر دنیایی که حسین؛ بریده شدن دستان عباس‌ع رو دید…

خون ِمن حلال ِگوشه ابروی‌ شکسته‌ات.

آب به خیمه نرسید فدای سرت..

ما بعد از حاج قاسم[رحمة‌الله] فهمیدیم، علمدار بره و برنگرده یعنی چی..

مارا کسی‌نخواست‌ حسین جان ، طُ‌ هم‌ گر‌نخواستی ، در‌گوشمان‌ بگو‌ که‌ بمیریم‌‌ گوشه‌ای . . .

شـکر خـدا را کـه در پنـاه حسیـنم “گیتی از این خوب تر پناه ندارد”

اونقده گریه میکنم مَشک تو پر شه….

من به تو تا ابد بدهکارم:)