‹جآن دَرد›

تقصیر تو هم نیست؛ شاید فقط برای من مهم بود.

یکی هنوز از خودش میپرسد آیا توهم گاهی به او فکر میکنی

ما روزی، دوشادوش هم، به سرزمینِ زیتون‌ های چندهزارساله،خواهیم رسید؟ و تابِ کودکانمان را،فردای جنگ، به شاخه‌های تنومندِ زیتون‌،خواهیم بست؟ و روزی،از حرارتِ تیر خصم،در میان سینه‌هایمان،شقایق خواهد روید؟

_

«این جا شدید باران میبارد. باران را دوست دارم. باران را عاشقم. باران این چند روز باران نیست شاید. زهرابهٔ آسمان است. شاید هم دعاهای همه‌ی این چند سال است که راهی به بالاتر پیدا نکردند و مأیوس شدند و خود را رها کردند؛عجیب است.»

حال چند وقتی است که پاییز رسیده است؛ و بارانی که منتظرش بودی بارید بگو ببینم عزیز اندوه تورا باران شست؟

میبینمت زِ دور و دلم می‌تپد زِ شوق می‌بینی ام برابر و سر بر نمی‌کنی...

عزیزِ دورِ من

سکوت، عطرخیابانِ خیس،تنهایی بگو به فکر منی،این هوا هوای من است…

راستی...چطور آدم باید از اگر میشد هایی که نشد،عبور کند؟

گفت:گرم است به هم پشت رقیبان پی قتلم؛

اگر ارتباطمان قطع شد،همدیگر را یا در قدس می‌بینیم؛ یا در بهشت. والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.

کَس تاب نگهداری دیوانه ندارد...

من حل شده‌ام در شعر؛ او شعر نمیخواند...

_منو برگردون

به اشتباه مرا گل صدا زدی و هنوز تمام شهر مرا می‌شناسد از بویم…

او مرا رها کرد؛ بدون اینکه یک ثانیه پشت سرش را نگاه کند، یا پایش بلغزد و تنها یک قدم، به عقب برگردد. در تمام روزهایی که او را کنار خود داشتم، می‌دانستم که درون دلش، حالا هر نقطه‌ای که می‌خواهد باشد، هر احساسی پیدا می‌شود، به جز دوست داشتنِ من؛ از یک جایی به بعد هم، دیگر آن سوال کلیشه‌ای و مسخره را نپرسیدم،‌ که « آیا مرا می‌خواهی؟ » زیرا شنیدنِ دروغ، همانند دیدن سرابی در یک صحرای بی‌ آب و علف است. او هم نمی‌پرسید از من؛ نمی‌پرسید که « من را چقدر دوست داری؟ » بی‌تفاوتی از نگاهش جاری بود، حتی برایش سوال نبود که « اصلا او، چرا این‌قدر من را می‌خواهد؟ » البته پاسخ این پرسش را خود نیز نمی‌دانستم؛ من فقط با او در ذهن خود می‌زیستم، نه روی زمین،‌ چرا که او خودش کنار من بود، اما دلش جای دیگری. من با او یک مرزی داشتم که حتی در شیرین‌ترین رویاها هم نمی‌گنجید. من دلم می‌خواست، قطرات آبی باشم، که موقع شستن دست‌هایش، بر روی آن‌ها می‌نشست. حتی دوست داشتم کلاهی باشم، که برای اذیت نشدنش توسط نور خورشید، بر سرش می‌گذاشت. در خیالاتم یک گل بودم، گلی که او از سر محبت و علاقه، دست نوازش بر روی گلبرگ‌هایش می‌کشید، یا بچه‌ گربه‌ای بودم که با حالت و ذوقی بچگانه، در آغوشش می‌گرفت و با آن حرف می‌زد. هرچه که بود، خود را محتاج کمترین نگاه و توجه، از سمت او می‌دیدم. انگار که غرور و عزت نفس را، بوسیده و کنار گذاشته بودم، خود را نمی‌شناختم، تمامِ من، فقط او بود. زمانی که دل به کسی می‌دهی، در خیالات خود، گاهی در بالاترین جایگاهی و گاهی در پَست‌ترین مقام. یک بار دوست داری ماه باشی، چرا که او عاشق ماه است و در روز، حداقل ده‌ها بار، آسمان را برای دیدن آن، با چشم‌هایش نوازش می‌کند. یک بار هم دلت می‌خواهد فرش اتاقش باشی، مگر اینکه برای راه رفتن، تو را لمس کند. عشق هم عالمی دارد، برای کسانی که آن را دریا که نه، اقیانوسی عمیق می‌پندارند. حتی اگر آن کسی که باید،در کنارت نباشد.

عزیزِ دورِ من

آخرین‌بار از اولین‌بار، غریبه‌ تر بودی...

عزیزِ دورِ من

بله دوستان هم اکنون شاهدِ پرواز جنگنده بر فراز تهران هستیم؛ گل و شیرینی فارغ‌التحصیلی رو بیارید سر قبرمون،باتشکر از تیم تدارکات خدانگه‌دار:)

میویی بگوی و بگذر؛)

میویی بگوی و بگذر؛)