🪽رِهــآن

باران می‌بارید. نه برای شستنِ شهر؛ برای اینکه بوی گندِ آدم‌ها کمتر به مشام برسد. زیر چراغی ایستاده بودم که بیشتر از من به خاموش شدن فکر می‌کرد. می‌دانستم نمی‌آید. بعضی انتظارها، فقط شکلِ دیگری از حماقت‌اند. نامه هنوز در کشو بود؛ چند کلمه که از هر فحشی بی‌رحم‌تر بودند. خواستم پاره‌اش کنم، اما بعضی چیزها با پاره شدن از بین نمی‌روند؛ فقط تکه‌تکه می‌شوند و در آدم می‌مانند. آن شب فهمیدم درد، رفتنِ آدم‌ها نیست؛ ماندنِ ردّشان است. باران هنوز می‌بارید. من هنوز مانده بودم. آدم‌ها نمی‌میرند، می‌پوسند. توی خاطره‌ها، توی نامه‌های مچاله، توی ته‌سیگارهای خیس‌خورده. و من، من می‌پوسم، آرام، با همان سرعتی که عشقِ او روزی پوسید. @rehan_sto|nazanin

کاری که من همیشه انجامش میدم اینه که تو آینه خودم حرف میزنم و خودم و خالی میکنم، یا خیلی وقتها هم فقط خودم و نگاه میکنم و میزارم گریم بگیره و بعد از اینکه خالی شدم صورتم و آب میزنم و ببخند میزنم. خیلی این بهم حس خوبی میده گفتم شاید به شما هم کمک کنه🚶🏻 و دویدن رو حتما تست کنین صبح زود خیلی بهتون کمک میکنه. نمیدونم چطوری مار میکنه ولی واقعا بعدش سبک میشین🤍

بنظرم باید به سگ سیاه افسردگی هم حتی بها داد و زمانی که خسته ایم تلاش نکنیم نمیدونم چطور اینو بگم ولی هرچیزی تایمی داره باید حواسمون به گلد تایممون باشه

و به خودتون فشار نیارید شما لازم نیست همیشه بهترین ورژن خودتون باشید بعضی مواقع حتی نفس کشیدن کافیه

و از ادم هایی هم که غمتون و کم میدونن تو اون بازه حداقل دوری کنید

بنظرم در اخر مهمترین چیز اینه به غمتون فضای رشد بدید و سرکوبش نکنید

برای move on کردن، اول باید بپذیریم که ناراحتیم و سعی نکنیم غممون رو خفه کنیم. وقتی ناراحتی، احساساتت رو بنویس، گریه کن یا با یه آدم امن حرف بزن؛ کسی که قضاوتت نکنه و مجبور نباشی پیشش وانمود کنی خوبی. از طرفی، هر بار ذهنت برگشت سمت گذشته، به‌جای سرزنش خودت، سعی کن حواست رو به چیزی که الان دست خودته برگردونی؛ یه کار، یه سرگرمی، بیرون رفتن یا حتی صحبت با یه دوست. و مهم‌تر از همه، خودت رو بابت اینکه هنوز دلتنگی یا نمی‌تونی راحت رها کنی قضاوت نکن. قرار نیست یک‌شبه خوب بشی. پذیرش یعنی احساسش کنی، بفهمیش، ولی کم‌کم یاد بگیری بدون اون اتفاق به زندگیت ادامه بدی.

منم تو این مورد چیز زیادی بلد نیستم ولی شاید بتونه بهتون کمک کنه:

ولی مهمترین چیز پذیرفتنه و بعد تلاش برای کنار اومدن و این مورد توی حرف اسونه و هیچ وقت یادمون ندادن چطور باید انجامش بدیم

چون همیشه یا ازمون خواستن مشکل غم یا هرچیزی که اسمشو میزارید و سرکوب کنیم

مشکل ما اینه که همیشه میدونیم کاره کار اشتباهیه و داره بهمون ضربه میزنه ولی راهی برای رهایی از دستش نداریم یا بهتر بگم بلد نیستیم

یا ساده تر امید مخدریست که ارام ارام تو را به استقبال مرگ میبرد با این تفاوت که تو خوشحال خواهی رفت

امید تدریجی ترین خودکشی است؛ با این تفاوت که قاتلت را می بوسی و به چشم هایش لبخند میزنی و گمان میکنی دارد نجاتت میدهد.

غم گذشته رو نخورید و بیش از حد به فکر اینده نباشید و حال رو هم از دست ندید