صداهای تو سرم.

تا حالا به این فکر کردی که داری همونی می‌شی که می‌خواستی؟

روی قلب من نوشته،مانی سرور عشقه.

تا بتونم ازتون صحبت می‌کنم.

از ادمایی که از صحبت کردن پشیمونم می‌کنن متنفرم.

امیدوارم بمب انرژی باشم. امیدوارم بلند صحبت کنم. امیدوارم همیشه صحبت کنم. امیدوارم همیشه بخندم. امیدوارم حتی گریه کنم. امیدوارم انسان جالبی باشم.

سلامتی. الان ۲ ساعته که قراره ۱۰ خواب باشم.

دلم برای دوستی‌هایی تنگ می‌شه که خودم تمومشون کردم. ناراحت کننده‌ست.

نمی‌دونم اون نورها چی‌ان. شاید اینکه وقتی به موهام دست می‌زنم و نرمیشون رو حس می‌کنم نور باشه. شاید وقتی مامان بغلم می‌کنه و می‌گه دلم برات تنگ شده نورم باشه. شاید وقتی بابا صدام می‌زنه و پیشمه نورم باشه‌. شاید صحبت کردن با ادمایی که خوشحالم می‌کنن و دیدن اینکه بهم اهمیت می‌دن نورم باشه. شاید اینکه درسی رو بلدم نورم باشه. نمی‌دونم، دلم می‌خواد به این چیزها اهمیت بدم نه قیمت دلار و کوفتو زهرمار.

نمی‌خوام تماما از چیزهای بد زندگیم صحبت کنم، به نظرم زندگیم هنوز هم یک سری نور داره که می‌تونم از اونا صحبت کنم؟

از اینکه مدام منفی‌نگر باشم و از همه‌چیز بد بگم متنفرم. خسته‌ام. نشد. نمی‌تونم. خوش نمی‌گذره. فلان شد فلان نشد.

امیدوارم همیشه یک رد خوبی از من تو زندگیتون باشه. خوشحال می‌شم!!

ایرانی بودن بار سنگینیه، با تمام زیبایی‌هاش بار سنگینیه روی دوش هر ایرانی.

انقدر برام عادیه که دیگه از جنگ صحبت نمی‌کنم.

لعنت به من و تو اگر اون ۲ شب به بعد و اون ادم هارو فراموش کنیم.

ای کاش حداقل تهرانی چیزی داشتیما.

من واقعا ادم "اگر حرف نزنم میمیرم"ی هستم.

راستش برام اهمیتی نداره که چجوری منو میبینین، شمام اگه چیزی که من پشت سر گذاشتمو پشت سر میذاشتین میمردین.

پری. پری.