صداهای تو سرم.

عی

من برای اینا هم مخاطب ندارم ولم کنید

اگر الان یک کاریو بکنم ۵ دقیقه بعد بهش فکر می‌کنم و تصمیم می‌گیرم که باید اون‌کارو می‌کردم یا نه.

شاید هم هورمونه.

چیشد که ادما تصمیم گرفتن تو کار بقیه دخالت کنن؟ چیشد که ادما تصمیم گرفتن به بقیه احساس ناکافی بودن بدن؟ چیشد که ادما تصمیم گرفتن خودخواه بشن؟ چیشد که ادما انقدر بد شدن؟ چیشد که ادما تصمیم گرفتن زندگیو برای خودشون و بقیه سخت کنن؟

چیشد که ادما باعث شدن حتی تو چنل‌هامم راحت نباشم؟

هربار می‌خوام تو پابلیک صحبت کنم و یک کاری انجام بدم از ادما می‌ترسم

بیخیال چی بگم. کیر تو ج.ا.

چقدر پیام‌هام مخاطب دارن ولی ندارن

اصلا چرا نباید ازشون صحبت کنی تا یک غریبه یک درصد فکر کنه تو عرزشی‌ای. بیخیال.

کلا دنبال پنهان کردن سیاست نباشید.

هرچقدر هم انسان بدی باشم بابت اینکه جرئت صحبت کردن راجع بهشون در هر لحظه و هرجایی و جلوی هر ادمیو دارم و می‌دونم کدوم‌ وری‌ام و بقیه‌ام می‌دونن کدوم وری‌ام خوشحالم و متشکر.

برام مهم نیست که چقدر تو ذهنتون ممکنه منفور به نظر بیام اما به نظرم وقتی هزاران نفر از اول تا الان به خاطر زندگی، به خاطر من و تو، به خاطر ایران کشته شدن تو غلط می‌کنی بگی بهشون نمی‌خوام فکر کنم که حالم بد نشه، می‌ترسم ازشون صحبت کنم که کاریم کنن و ..

مرگ براتون عجیب نیست؟ یعنی چه‌ می‌دونم،کلی چیز هست که ما راجع بهشون حداقل یک درصد می‌دونیم اما مرگ؟ سیاهی مطلق. هیچی.

ادم داره کارت‌هارو می‌شماره که یهو یادش میفته چندهزار نفر کشته شدن.‌کشته شدن. کشته شدن.

حتی پاستا هم خوشحالم نکرد.

بنگ بنگ.

نمی‌تونم شلوغیو جدی.

حتی ادمایی که روحشون شلوغه هم برام سختن

جسمم می‌تونه شلوغ باشه ولی روحم نه