شیرکاکائو؛

چَند شَبِ، عادت کَردم، بِدونِ لآلایی خوابَم نِمیبره:)

امان از آن روز که به قلبم برسند؛ آن‌جا که سالیان سال، در پسِ دیوارهای ستبرِ سکوت، نام تو را چون ودیعتی مقدس در خشت‌خشتش حک کرده‌ام آبیِ من. آن‌جا که هر تپش، حکایتِ مکتومی از تو دارد و هر رگ، راهی‌ست به سوی احساسی که مجالِ تبلور نیافت. می‌ترسم پیش از آن‌که به انتهای این مأوای خاموش برسند، از انبوهِ عشقی که هرگز بر زبان نیاوردم، سرگردان شوند. چه می‌دانند آن حشراتِ بی‌خبر از تمنّا، که در این سینه چه غوغایی به پا بوده و چه عواطفِ سترگی، در انزوای مطلق، بی‌آن‌که حتی نامی از خویش بر جای بگذارند، زیسته‌اند؟ آیا اثر انگشتانِ کشیده‌ات در پستوی گردنم به چشمانشان خورده است؟ آیا ردِ بوسه‌هایت را در جای‌جایِ تن و صورتم حس کرده‌اند؟

وقتی زیر خاک باشم و بدنم در حالِ تجزیه شدن باشه؛ و حشره ها یکی یکی برسن به ذهنم، تمامِ احساساتی که بهت نگفتم رو میخورن.

سطح هندل کردنِ بحثم واقن ستودنیه. مثلا اول یخ میزنم، میلرزم.بعد احساساتم منفجر میشن و میگم بعدهم گریه میکنم-

من خیلی شل دستم وقتی تایپ میکنم🧑‍🩰

؛

؛

بارون:))

اَشکِ مَن مهم تر بود یا غرورِت؟

اَشکِ مَن مهم تر بود یا غرورِت؟

hehehe

شهر عجیبیه؛ یبار میگن دوسم داری شبیهم شدی؟یبار میگن ادامو در نیار مگه خودت نمیدونی چی بگی. د آخه بیتربیت

شهر عجیبیه یبار میگن دوسم داری شبیهم شدی؟ یبار میگن ادامو در نیار مگه خودت نمیدونی چی بگی.