مجله راست ایرانی
前往频道在 Telegram
مجله راست ایرانی، یک مجله اینترنتی است که با هدف ارتقای آگاهی عمومی، ترویج مواضع راستگرایانه و پاسداشت منافع ملی ایران تاسیس شده است. 🔹مدیر و نویسنده: آرمان بهنسب لینک دیگر شبکه های اجتماعی در نخستین پیام: https://t.me/Iranian_right_wing/3
显示更多未指定国家未指定类别
344
订阅者
+3624 小时
+1017 天
+13330 天
帖子存档
بهویژه نشان خواهم داد که تجارت آزاد و مهاجرت محدود، نه تنها سیاستهایی کاملاً سازگار، بلکه متقابلاً تقویتکننده یکدیگرند؛ یعنی نه مدافعان تجارت آزاد و مهاجرت محدود، بلکه طرفدارانِ تجارت آزاد و مهاجرت آزاد هستند که دچار اشتباه شدهاند. من امیدوارم که با این تحلیل، تغییری در وضعیت فعلی افکار عمومی ایجاد کرده و زمینهسازیِ مجددِ سیاستگذاریِ منطقی را تسهیل کنم.
ترجیح، بر «زندگی مادی بالاتر» و «فاصله کمتر» و دقیقاً داوطلبانه بودنِ مطلقِ معاشرت و جدایی انسان -یعنی فقدان هر شکلی از ادغام اجباری- است که روابط مسالمتآمیز (تجارت آزاد) میان افرادی را که از لحاظ نژادی، قومی، زبانی، مذهبی یا فرهنگی متفاوت هستند، امکانپذیر میسازد. رابطه بین تجارت و مهاجرت، یک رابطه جانشینی منعطف است (به جای انحصارِ انعطافناپذیر): هرچه بیشتر (یا کمتر) از یکی داشته باشید، کمتر (یا بیشتر) به دیگری نیاز دارید. با در نظر گرفتن شرایط برابر، کسبوکارها به سمت مناطق با دستمزد پایین و نیروی کار به سمت مناطق با دستمزد بالا حرکت میکنند؛ بنابراین، تمایل به یکسانسازی نرخ دستمزد و همچنین بومیسازیِ بهینه سرمایه ایجاد میشود. با جدا کردنِ مرزهای سیاسیِ مناطق با دستمزد بالا و دستمزد کم، و با اعمال سیاستهای ملی (در سراسر کشور) در تجارت و مهاجرت، این گرایشهای عادی -مهاجرت و صادرات سرمایه- با «تجارت آزاد» تضعیف شده و با «حمایتگرایی» تقویت میشود. تا زمانی که محصولات مکزیکی (یک منطقه کمدستمزد) بتوانند آزادانه وارد یک منطقه با دستمزد بالا مانند ایالات متحده شوند، تمایل مکزیکیها برای مهاجرت به ایالات متحده کاهش مییابد. در مقابل، اگر از ورود محصولات مکزیکی به آمریکا جلوگیری شود، مهاجرت مکزیکیها به آمریکا افزایش مییابد. به همین ترتیب، زمانی که تولیدکنندگان آمریکایی آزادانه با تولیدکنندگان و مصرفکنندگان مکزیکی خرید و فروش کنند، صادرات سرمایه از ایالات متحده به مکزیک کاهش خواهد یافت.
بدیهی است که در مناطق با دستمزد بالا -آمریکا و اروپای غربی- در حال حاضر مهاجرت به یک نگرانی عمومی و اضطراری تبدیل شده است. با توجه به افزایش پیوسته فشار مهاجرت از سوی مناطق کمدستمزد جهان، سه استراتژی کلی برای رویارویی با مهاجرت پیشنهاد شده است: «مهاجرت آزادِ بدون قید و شرط»، «مهاجرت آزادِ مشروط» و «مهاجرت محدود». در حالی که دغدغه اصلی ما دو مورد اخیر خواهد بود، بررسیِ جایگزینِ مهاجرت آزادِ بیقید و شرط، اگر نشاندهنده میزان ورشکستگیِ فکری آن باشد، مناسب خواهد بود. به گفته طرفداران مهاجرت آزادِ بیقید و شرط، منطقه پردرآمدِ آمریکا همیشه از مهاجرت آزاد بهره میبرد؛ از این رو باید سیاستهای بازِ مرزی را بدون توجه به شرایط موجود اعمال کند، یعنی حتی اگر آمریکا در دام حمایتگرایی و رفاهِ داخلی گرفتار شده باشد. با این حال، مطمئناً چنین پیشنهادی برای یک فرد معقول، فوقالعاده عجیب به نظر میرسد. فرض کنید که ایالات متحده، یا بهتر بگوییم سوئیس، اعلام کند که دیگر هیچگونه کنترل مرزی وجود نخواهد داشت و هر کسی که بتواند کرایه سفر را بپردازد ممکن است وارد کشور شود و پس از آن، به عنوان یک مقیم، حق دریافت هرگونه خدمات رفاهی «عادی» داخلی را داشته باشد. آیا شکی وجود دارد که چنین چیزی در دنیای کنونی تا چه حد میتواند فاجعهبار باشد؟ ایالات متحده و سوئیس توسط میلیونها مهاجرِ جهانسومی تسخیر خواهند شد؛ زیرا زندگی در داخل خیابانهای آمریکا و سوئیس در مقایسه با زندگی در خارج از آنها بسیار راحتتر است. در این صورت، هزینههای رفاهی سر به فلک میکشد، اقتصاد خفه شده و متلاشی میشود و سرمایه انباشتهشده (به عنوان معیشتِ موجودیِ گذشته) غارت خواهد شد.
🔹@Iranian_right_wing
29 8月, 06:29
تجارت آزاد و سیاست مهاجرتی محدود
نویسنده: هانس هرمان هوپ
غالباً گفته میشود که «تجارت آزاد» با «مهاجرت آزاد» و «حمایتگرایی» با «مهاجرت محدود» سنخیت دارند؛ یعنی این ادعا مطرح میشود که اگرچه ترکیبِ «حمایتگرایی با مهاجرت آزاد» یا «تجارت آزاد با مهاجرت محدود» غیرممکن نیست، اما این مواضع از نظر منطقی ناسازگار و در نتیجه نادرست هستند. از این رو، تا جایی که مردم به دنبال پرهیز از خطا باشند، باید این موارد را استثنا دانست نه قاعده. شواهد نیز تا حدی که با موضوع مرتبط باشند، با این ادعا همخوانی دارند. به عنوان مثال، همانطور که انتخابات مقدماتی ریاستجمهوری جمهوریخواهان در سال ۱۹۹۶ نشان داد، بیشترِ طرفداران تجارت آزاد، نسبتاً (حتی اگر نه کاملاً) طرفدار سیاستهای مهاجرتی آزاد و بدون تبعیض هستند، در حالی که بیشتر حمایتگرایان از سیاستهای مهاجرتیِ بسیار محدودکننده و گزینشی حمایت میکنند. با وجود این ظواهر، من استدلال خواهم کرد که این تز و ادعای ضمنی آن، اساساً اشتباه است.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
29 8月, 06:28
«جنبش های محیط زیستی، جنبش های ضد انسانی هستند كه به حقوق حیوانات، حشرات، کوهها و هر چیزی به غیر از انسان اهمیت میدهند؛ اینها اغلب گونهگرا هستند به عکس ما که انسانگرا هستیم و معتقدیم اولویت تصمیمات باید خود انسان باشد..»
🎙️موری نیوتن روتبارد
🔹@Iranian_right_wing
29 8月, 03:31
«یک عده از قوم گرایان ادعا میکنند که زبان فارسی تحمیلی است؛ خیر اینطور نیست، زبان فارسی زبان ملی هست. چه کسی نظامی گنجوی یا حکام ترک تبار را مجبور میکرد که زبان فارسی شعر بگویند و نامه بنویسند؟ زبان فارسی مگر زبان یک قوم است؟ قوم فارس ما نداریم. قوم کرد و آذری و لر و.. داریم که زبان مشترک اینها فارسی است.»
🎙️موسی غنینژاد
🔹@Iranian_right_wing
28 8月, 07:56
با این حال، این جریان فکری با واقعیتی بیولوژیک و پزشکی روبهرو است که ادعاهای اخلاقی آن را از منظر علمی مخدوش میسازد. از منظر زیستشناسی تکاملی و پزشکی فیزیولوژیک، مصرف گوشت و فرآوردههای دامی نه یک انتخاب حاشیهای، بلکه ضرورتی صددرصد برای بقا و توسعه بهینه فیزیولوژی انسانی است. ساختار دندانها، طول روده و نیازهای پیچیده ریزمغذیها در بدن انسان، جملگی گواهی بر این حقیقتاند که انسان در طول هزارهها با اتکا به پروتئینهای باکیفیت حیوانی رشد یافته و تمدنسازی کرده است. نادیده گرفتن این ضرورت بیولوژیک، در واقع نادیده گرفتن تاریخِ تکاملِ مغزِ انسان است که مستقیماً با مصرف پروتئینهای متراکم مرتبط بوده است. بنابراین، اصرار بر حذف این منبع حیاتی، به نوعی مبارزه با خودِ طبیعتِ بیولوژیک انسان محسوب میشود.
در لایهای عمیقتر، وگانیسمِ ایدئولوژیک به تقابل مستقیمی با مبانی سرمایهداری و صنایع توسعهگرای انسانی برمیخیزد. این جریان، کل زنجیره تأمین، صنعت دامپروری و تولیدات کشاورزی صنعتی را به عنوان نمادهای «استثمار» بازتعریف میکند؛ در حالی که همین صنایع، ستون فقرات تأمین امنیت غذایی و زیرساختهای لازم برای رشد جمعیت و رفاه عمومی در جوامع مدرن هستند. نقد این جنبش به سرمایهداری، نه نقدِ ناکارآمدی اقتصادی، بلکه حمله به خودِ منطقِ بهرهوری و توسعه است. با تقدسبخشی به حیات غیرانسانی، این گفتمان درصدد است تا صنایع پیشران که مولد ثروت و تأمینکننده کالری مورد نیاز میلیاردها انسان هستند را با برچسب غیراخلاقی بودن محدود یا متوقف کند. در نهایت، آنچه در پسِ این شعارهای حقوقبشری و زیستمحیطی نهفته است، ترویج نوعی ریاضتطلبی است که نه تنها با نیازهای فیزیولوژیک انسان در تضاد است، بلکه عملاً تیشه به ریشه آن نظم اقتصادی میزند که امکان حیاتِ مدرن و توسعهیافته را برای انسان فراهم آورده است.
🔹@Iranian_right_wing
28 8月, 05:36
سبز های به شدت سرخ
نویسنده: آرمان بهنسب
وگانیسم در ساحت گفتمانهای معاصر، بیش از آنکه یک انتخاب رژیم غذایی یا یک سبک زندگی فردی باشد، به عنوان یک ایدئولوژی برآمده از بطن «چپ فرهنگی» قابل تحلیل است؛ جریانی که با بازتعریف مفاهیم بنیادین اخلاق، درصدد است دایره شمول «حقوق بشر» را به قلمرو حیات غیرانسانی نیز گسترش دهد. در این دیدگاه، تمایز هستیشناختی میان انسان و حیوان به نفع یک مساواتطلبی رادیکال کنار گذاشته میشود و حق زیستن، فارغ از کارکرد ابزاری یا جایگاه تکاملی، به تمامی موجودات ذیشعور تعمیم مییابد. این تطابقسازی، در واقع تلاشی است برای شمولگرایی اخلاقی که در آن رنج حیوان با رنج انسان همتراز انگاشته شده و از این رهگذر، ساختارهای سنتی اخلاق که بر محوریت انسان استوار بودند، به چالش کشیده میشوند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
28 8月, 05:35
«مستبد کسی است که اموال افراد را تصاحب میکند و آن را هدر میدهد، چرا که رذایل ناپسند شهوت، طمع، ظلم و کلاهبرداری او را به این کار سوق میدهد... در واقع، مستبدان سعی میکنند به همه آسیب برسانند و آنها را نابود کنند، اما حمله مستقیم خود را به ویژه متوجه مردان ثروتمند و کار آفرینان درستکار در سراسر قلمرو میکنند.»
👤خوآن د ماریانا
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
28 8月, 03:29
«دلیلِ منحصربهفرد بودنِ ریگان بهعنوانِ رئیسجمهور، اعتقادش به این بود که آزادی میتواند و باید به کشورهایی گسترش داده شود که بیرون از دایرهی نفوذ آمریکا هستند. (از جمله اروپای شرقی)»
👤دیوید برن
📚زندگینامه فکری رونالد ریگان
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
27 8月, 16:32
در دفاع از مواضع دکتر غنی نژاد من باب جایگاه مالکیت خصوصی در فقه امامیه
دکتر غنینژاد: فقها اعتقادات عمیقی به مالکیت خصوصی و تجارت آزاد دارند و شریعتی بهشدت از اینها بیزار است چون او بهنوعی اسلام مارکسیستی اعتقاد پیدا کرده است و تصور میکند رگههای اقتصاد آزاد و تجارت و مالکیت خصوصی که در اسلام بوده، برساختههای بعدی برای قلب اسلام واقعی، خدشه وارد کردن به اسلام حقیقی و تحریف آن هستند.
در این مدت بسیاری از آزادیخواهان و مدافعان اقتصاد آزاد این سخنان دکتر غنی نژاد را نتیجه توجیه اعتقادات شخصی و حتی به قول خودشان سفید شویی فقه امامیه دانستند که از نظر آنها مواضع سوسیالیستی در آن بسیار است.بحث بر سر نسبت فقه شیعه با مفاهیمی چون مالکیت خصوصی و آزادی مبادله، یکی از مناقشات بنیادین در تاریخ اندیشه معاصر ایران است. برخلاف تصور رایجی که در دهههای پیش از انقلاب تحت تأثیر ادبیات چپ و سوسیالیسم اسلامی شکل گرفت، سنت فقهی امامیه در طول تاریخ همواره بر اصالت اراده فردی، تقدس مالکیت خصوصی و نفی مداخلات قهرآمیز در سازوکار طبیعی بازار استوار بوده است. شکاف عمیقی که میان خوانشهای ایدئولوژیک و انقلابی از دین با دستگاه فقاهت سنتی پدید آمد، دقیقاً از همین نقطه آغاز میشود؛ جایی که فقه، حقوق فرد و امنیت سرمایه مشروع را در کانون توجه قرار میدهد، اما ایدئولوژی در پی بازتوزیع اجباری و تحدید سرمایه به نفع جامعه است. در هسته سخت اندیشه فقهی، تسلط انسان بر داراییها و دسترنج خویش همتراز با حق حیات و حرمت جان آدمی شمرده شده است. این تلقی از حقوق فردی چنان ریشهدار است که هرگونه دستاندازی یا تصرف در مال دیگری، بدون رضایت قلبی و طیب نفس مالک، باطل و در زمره غصب قرار میگیرد. در این منظومه، ثروتِ حاصل از راههای مشروع هیچ سقف و حد معینی ندارد و انباشت سرمایه فینفسه امری مذموم یا نامشروع تلقی نمیشود؛ مشروط بر آنکه دیون و تکالیف مشخص دینی ادا شده باشد و حقوق دیگران پایمال نگردد. نمود عینی این نگاه را میتوان در رویکرد فقه به سازوکار بازار مشاهده کرد. در سنت اصیل دینی، نظام عرضه و تقاضا و آزادی طرفین معامله در تعیین شروط و قیمتها محترم شمرده شده و قیمتگذاری دستوری و اعمال زور از سوی قدرت حاکم، جز در موارد استثنایی احتکار مخل نظم، ناروا و نامشروع قلمداد میشود. مبنای مشروعیت مبادلات، تراضی و رضایت آزادانه طرفین عقد است و الزام افراد به پایبندی به قراردادهای خصوصی، شالوده نظم اقتصادی فقهی را میسازد. از همین روست که حتی در مواجهه با طرحهای دولتی تحدید مالکیت، مانند تقسیم اجباری اراضی در تاریخ معاصر، صدای اعتراض نهاد فقاهت بلند شد؛ چرا که سلب مالکیت از صاحبان دارایی بدون رضایت آنان، با مبانی قطعی شریعت در تضاد بود. اما در سده اخیر، با نفوذ مفاهیم مارکسیستی به خاورمیانه، جریانی شکل گرفت که کوشید تاریخ و آموزههای دینی را در قالب مفاهیمی چون ستیز طبقاتی، نفی انباشت سرمایه و اصالت اشتراک بازتعریف کند. در این قرائت ایدئولوژیک، ابعاد حقوقی و قراردادی فقه به حاشیه رانده شد و مالکیت خصوصی بهمثابه عارضهای تحمیلی و ابزار استثمار تصویر گشت. در حالی که فقهای سنتی تجارت و انباشت مشروع را نماد رونق و استقلال فردی میدیدند، خوانشهای چپگرایانه آن را نشانه سرمایهداری و تحریف آرمانهای اولیه دین تلقی کردند تا جاییکه موسی صدر، تئوریسین اقتصاد اسلامی در کتاب «اقتصادنا» خود واضحا تایید میکند که سرمایه داری در صدر اسلام وجود داشته اما میگوید حتی با وجود این موضوع نیز امروز تکلیف مسلمانان اینست که با غرب و سرمایه داری مبارزه کنند. همچنین درباره درگیری فقهای شیعه با شریعتی نیز حق با دکتر غنی نژاد است! تنها دو مورد از آنها را اشاره میکنم: به عنوان مثال علامه طباطبایی یکی از جدیترین منتقدان معرفتی شریعتی بود و بهصراحت اعلام کرد که نوشتهها و سخنان شریعتی با اصول عقاید شیعه و روش فهم معارف دینی منافات دارد و اسلام را با اگزیستانسیالیسم و مارکسیسم آمیخته است. آیتالله سید ابوالقاسم خویی نیز در پاسخ به استفتائات مقلدین درباره مطالعه کتابهای شریعتی، خرید و فروش و خواندن کتب او را به دلیل اشتمال بر اشتباهات عقیدتی و بدعتها، جایز ندانستند یا مشروط به توانایی نقد و رد کردند. 🔹@Iranian_right_wing
27 8月, 08:53
پیل در سال 1788 زاده شد و در فضای بریتانیای پس از انقلاب صنعتی و پس از جنگهای ناپلئونی رشد سیاسی کرد. او در آغاز بیشتر یک تکنوکراتِ منظم و مدیرِ اداری بود تا یک ایدئولوگ پرشور. نخستین شهرت مهمش در وزارت کشور به دست آمد، جایی که با سازماندهی بهتر پلیس و اصلاحات اجرایی شناخته شد. تأسیس پلیس متروپولیتن لندن در 1829 یکی از ماندگارترین دستاوردهای اوست؛ نهادی که بهتدریج الگوی پلیس مدرن در جهان انگلیسیزبان شد.
در سیاست پارلمانی، پیل از چهرههای انتقالی میان توریهای قدیم و محافظهکاری جدید بود. او در «مانیفست تامورث» در 1834 کوشید توریسم را از یک نیروی صرفاً دفاعی و اشرافی به یک حزب اصلاحپذیر و ملی تبدیل کند.
در مقام نخستوزیر، مهمترین بحران سیاسی پیل به مسئلهی قوانین غلات و فشار برای لغو آنها بازمیگردد. او سرانجام در 1846 با لغو این قوانین، عملاً علیه بخش بزرگی از پایگاه سنتی حزب خود ایستاد. او به سمت آزادسازی تجارت حرکت کرد، چون آن را با منافع ملی، ثبات قیمت غذا، و سازگاری با اقتصاد صنعتیِ جدید هماهنگتر میدید؛ لغو قوانین غلات مهمترین نشانهی این چرخش است. این قوانین از منافع مالکان زمین حمایت میکردند، اما به قیمت بالا نگهداشتن قیمت نان و فشار بر طبقات کارگر و مصرفکننده تمام میشدند.
همچنین تعبیر او از وطندوستی از نوع دولتمحور و نهادمحور بود، نه ناسیونالیسم شعاری. او معتقد بود کشور را باید قدرتمند، منظم، و از نظر مالی و اداری سالم نگه میداشت. در نگاه او، خدمت به وطن یعنی حفظ ثبات کشور، کاهش تنشها و پرهیز از سیاستهای عوامفریبانه.
همچنین او در سنت مشروطهخواهی انگلیسی و وفاداری به تاجوتخت عمل میکرد. او سلطنت را جزء مهمی از نظم سیاسی بریتانیا میدانست اما شاهدوستی او را نباید با سلطنتپرستی رمانتیک یا وفاداری شخصیِ مطلق اشتباه گرفت. او بیش از آنکه مدافع اقتدار شخص پادشاه باشد، مدافع نهاد سلطنت در کنار پارلمان و قانون بود..
🔹@Iranian_right_wing
27 8月, 03:16
سر رابرت پیل: بزرگمرد محافظهکاری مدرن و دولتمرد برجسته تاریخ بریتانیا کبیر
نویسنده: آرمان بهنسب
سر رابرت پیل یکی از مهمترین رجال سیاسی بریتانیا در قرن نوزدهم است؛ سیاستمداری که نام او با شکلگیری حزب محافظهکار مدرن، اصلاحات اداری، بازسازی اقتدار دولت، و در نهایت لغو قوانین غلات گره خورده است. او از یک سو به نظم، اقتدار، قانون و دولت کارآمد باور داشت، و از سوی دیگر در برابر تحولات بزرگ اقتصادی و اجتماعیِ عصر صنعتی ناچار شد بخشهایی از سنت محافظهکارانهی کلاسیک را با منطق جدید بازار و تجارت آزاد سازگار کند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
27 8月, 03:16
#تاریخ_نگار
«چهارم شهریورماه زادروز پدر ایرانزمین کوروش بزرگ، مردی که قدرت را نه در ویرانی و بندگی ملتها، بلکه در بخشایش، دادگستری و احترام به عقاید و آزادی مردمان معنا کرد و البته سالروز جشن ملی شهریورگان یا همان آذر جشن، گرامی باد!!
آذرجشن را ایرانیان جشنی برای آتشهایی میدانستند که در خانههای مردم افروخته میشد. همچنین جشن شهریورگان با پادشاهان خوشنام، فلزات و جواهرات و یاری رساندن به تهیدستان هم مرتبط بوده است.»
🔹@Iranian_right_wing
26 8月, 06:00
«برای جهان در حال توسعه، نیم قرن گذشته زمان امیدهای مکرر و ناامیدیهای مکرر بوده است. امواج بزرگ تغییر، از فروپاشی هژمونیهای استعماری در اواسط قرن بیستم تا فروپاشی اخیر امپراتوریهای کمونیستی، چشمانداز را درنوردیدهاند. اما اغلب، آنچه برای جایگزینی نظم قدیمی هجوم آورد، امیدهای پوچ بود - نه تنها در جذابیت کاذب سوسیالیسم دولتی، عدم تعهد و حکومت تک حزبی، بلکه در شکوه کاذب ناسیونالیسم رمانتیک و قبیلهگرایی تنگنظرانه، و طلوع کاذب فردگرایی افسارگسیخته....»
👤آقاخان چهارم؛ چهل و نهمین امام مسلمانان نزاری
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
26 8月, 02:02
«احساسات برابریخواهانه در میان نسلهای جدید و نوجوانان، همواره بیشتر وجود دارد. نوجوانان، به ویژه از نوع پسر، به دلیل رشد ذهنی ناقص خود در این سن، همیشه مستعد پذیرش چنین ایده هایی هستند...»
👤هانس هرمان هوپ
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
25 8月, 14:19
این چرخش از «محتوای نمادین» به «ساختار زبانی»، ناخودآگاه جمعی را از معنای یونگیِ آن (که شامل تجربیات مشترک بشری برای رشد فردی است) تهی کرده و آن را به یک «ساختار اجتماعی-زبانی» تبدیل میکند. در این نگاه، آنچه ما ناخودآگاه یا غریزه مینامیم، در واقع محصولِ درگیری ما با «امر بزرگ» یا همان نظم نمادین جامعه است. از این رو، ناخودآگاه در دیدگاه لاکانی دیگر یک قلمرو برای کشف خرد فردی نیست، بلکه میدانی است که در آن سوژه توسط زبان و ساختارهای جمعی شکل میگیرد و بازتولید میشود.
این رویکرد، با ماهیت ساختارگرایی، به طور ناخودآگاه در خدمت اهداف جمعگرا قرار میگیرد؛ چرا که اگر روانِ انسان محصولِ ساختارهای زبانی و اجتماعی است، پس «فردیت» یا همان «خودِ» یونگی، تنها یک توهم یا محصولِ ساختار است. در این پارادگی، قدرتِ تغییر و تحول از ارادهی فردی (که در فردگرایی یونگ محور است) به سمت اصلاح یا بازسازی ساختارها (که در سیاستهای جمعگرا و چپگرای ساختارگرا اهمیت دارد) تغییر جهت میدهد. وقتی ناخودآگاه به عنوان یک ساختارِ زبانی و اجتماعی تعریف شود، مسئلهی روانکاوی از «رشد فردی» به «تحلیل ساختارهای قدرت و زبان» تبدیل میشود. در واقع، با تقلیل دادن روان به یک بازی زبانی، لاکان راه را برای نگاهی هموار میکند که در آن انسان نه یک موجود مستقل با سرنوشت روحی منحصربهفرد، بلکه جزئی از یک کلِ ساختارمند و از پیش تعیینشده است؛ نگاهی که در آن آزادی فردی در برابر ضرورتهای ساختاری و جمعی، رنگ میبازد و روان، ابزاری برای فهم و در نهایت، هدایتِ سوژه در جهت مطابقت با نظمهای اجتماعی و سیاسی میشود.
🔹@Iranian_right_wing
25 8月, 07:22
روانکاوی لاکانی: ناخودآگاه در خدمت اهداف جمعگرایانه
نویسنده: آرمان بهنسب
تقابل میان روانشناسی تحلیلی کارل یونگ و روانکاوی ساختارگرای ژاک لاکان، تقابلی میان «معنای درونی» و «ساختار بیرونی» است که پیامدهای سیاسی و اجتماعی عمیقی به همراه دارد. در حالی که یونگ ناخودآگاه را منبعی از خرد کهن، تجربیات زیسته و الگوهای الهامی (آرکیتایپها) میبیند که هدف نهایی آنها فراتر از کلمات، یعنی دستیابی به «خودسازی» یا فردگرایی است، لاکان با انتقال مرکز ثقل روان به قلمرو زبان، این حریم مقدس را بازتعریف میکند. از منظر لاکانی، ناخودآگاه نه یک مخزن از نمادهای عرفانی، بلکه ساختاری است که دقیقاً مانند زبان عمل میکند؛ یعنی مجموعهای از نشانهها و روابط تقابلی که پیش از آنکه فرد بتواند حتی «خود» را تصور کند، بر او تحمیل شدهاند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
25 8月, 07:22
یوگسلاوی با مدل «خودگردانی کارگری» و باز کردن درها به روی کالاهای غربی، توانست تصویری از یک سوسیالیسمِ متفاوت ارائه دهد. اما واقعیت این بود که این رفاه نه بر پایه بهرهوریِ ساختاری، که بر پایه «وامهای کلان خارجی» استوار بود.
آنها با جایگزینی «مالکیت دولتیِ خشک» با «مدیریت کارگری»، سعی کردند تضادها را حل کنند؛ اما عملاً بازاری ایجاد کردند که موتور محرکش نه رقابت آزاد، بلکه بدهیهای خارجی بود.
وقتی بهره وامها در دهه ۸۰ میلادی بالا رفت، حبابِ «رفاهِ مصنوعی» ترکید. تورم، بیکاری و صفهای طولانیِ نان، نشان داد که وقتی ایدئولوژی قدرت تولید ثروت ندارد، «آزادیِ مصرف» تنها در گروِ استقراض است که در نهایت به ورشکستگی ختم میشود.
چینِ امروز، نسخهی ارتقاءیافته (و البته سرکوبگرتر) از همان «سوسیالیسمِ بازار» تیتو است. دنگ شیائوپینگ با شعار «ثروتمند شدن باشکوه است»، سوسیالیسمِ ارتدوکس را کنار گذاشت تا با جذب سرمایه غربی، بقای حزب کمونیست را تضمین کند. اما چین اکنون در همان تلهای گرفتار شده که یوگسلاوی را زمینگیر کرد:
همانطور که یوگسلاوی به وامهای غرب وابسته بود، چین به زنجیره تأمین و بازارهای مصرفی غرب وابسته است. هر تکانهای در اقتصاد جهانی (مانند آنچه در یوگسلاوی رخ داد)، اکنون کمرِ اقتصاد چین را خم میکند.
چین نیز همانند یوگسلاوی، با معضل «بهرهوری پایینِ بخش دولتی» دستوپنجه نرم میکند. غولهای املاک (مانند اورگرند) و بدهیهای سنگین دولتهای محلی، نمودی از همان «رفاه مصنوعی» است که بر پایه بدهی ساخته شده نه تولید واقعی.
هر دو سیستم برای حفظ «وحدت»، چارهای جز سرکوب پلیسی ندارند. نئومارکسیسم در یوگسلاوی و چین، همواره به «کیش شخصیت» و «امنیتمحوری» نیاز داشته تا شکافهای ناشی از بازارِ نیمهآزاد را بپوشاند.
شکستِ سوسیالیسمِ بازار، یک شکستِ اقتصادیِ صرف نیست؛ یک شکستِ «معرفتی» است. سیستم نمیتواند همزمان «کنترل سیاسی مطلق» را حفظ کند و «آزادیِ اقتصادیِ کارآمد» داشته باشد. بازار به کارآفرینی و ریسکپذیری نیاز دارد، در حالی که سوسیالیسمِ ارتدوکس به کنترل مرکزی نیاز دارد. این دو در نهایت یکدیگر را خنثی میکنند.
تزریق سرمایه خارجی (وام یا سرمایهگذاری مستقیم) میتواند برای مدتی طولانی «توسعه» را جعل کند، اما نمیتواند «ثروت» ایجاد کند. وقتی جریان سرمایه قطع شود یا نرخ بهره تغییر کند، لایههای زیرینِ ناکارآمدیِ سیستمِ دولتی عیان میشود.
یوگسلاویِ تیتو پیشقراول این تراژدی بود و چین اکنون در فصلی قرار دارد که تضاد میان «کنترل سیاسی» و «بازار جهانی» به اوج رسیده است. تجربه تاریخی نشان میدهد که هیچ رژیمی نمیتواند برای همیشه «شیرینیهای سرمایهداری» را به کام مردم بریزد، بدون آنکه اجازه دهد «منطقِ سرمایهداری» (آزادی عمل و مالکیت خصوصی واقعی) قدرت را از انحصارِ دولت خارج کند...
🔹@Iranian_right_wing
25 8月, 04:21
سوسیالیسم بازار و حربه نئومارکسیسم، شکستی شکوهمندتر از رفقای کلاسیک؛ از یوگسلاوی تیتو تا شاید چین کنونی
نویسنده: آرمان بهنسب
سوسیالیسمِ بازار (Market Socialism) در ادبیات سیاسی مدرن، بیش از آنکه یک ایدئولوژی منسجم باشد، یک «حربه بقا» در دستان نئومارکسیستها و تکنوکراتهای چپگراست. این مدل، تلاشی است برای تزریق سرمایهداری تعدیل شده به پیکرهی «ماتریالیسم تاریخی» تا فجایع ناشی از برنامهریزی مرکزی و اقتصاد دستوری (مدل شوروی استالین و مارکسیسم ارتدوکس) پوشانده شود. اما بررسی تجربهی یوگسلاویِ تیتو و روند کنونی در چین نشان میدهد که این «اصلاحات»، تنها به تعویق انداختنِ فروپاشیِ اجتنابناپذیر است.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
25 8月, 04:21
«دوستان و دلسوزان حقیقی مردم انقلابیون و مترقیان نیستند بلکه سنتگرایان هستند. چنانچه پولس رسول میگوید: تو را ستایش میکنم زیرا در همه چیز مرا به یاد میآوری و به سنت ها پایبند هستی، همانطور که من آنها را به تو سپردم.»
👤پاپ پیوس دهم
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
24 8月, 08:18
یکی از برجستهترین ویژگیهای نیوهمپشایر، رویکرد آن به مالیات و هزینههای دولتی است. این ایالت فاقد مالیات بر درآمد ایالتی است. این سیاست ساده اما قدرتمند، پیام روشنی به سرمایهگذاران و نیروی کار ارسال میکند: «سرمایه و تلاش شما در اینجا پاداش میبیند، نه تنبیه.»
همچنین با کاهش موانع ورود به بازار و کاهش قوانین بازدارنده، نیوهمپشایر محیطی ایدهآل برای کارآفرینی ایجاد کرده است. این ایالت بر این باور است که بازار، بهترین ابزار برای تخصیص منابع است، نه برنامهریزیهای مرکزی دولتی.
به علاوه تمرکز بر بودجههای محدود، باعث شده تا ایالت کمتر به بدهیهای سنگین دچار شود و فضای بیشتری برای رشد اقتصادی طبیعی ایجاد گردد.
برخلاف برخی ایالتهای ساحلی که با موجهای کنترلنشده مهاجرت روبرو هستند، نیوهمپشایر رویکردی متمرکز بر حفظ نظم و قانون دارد. محدودیتها و کنترلهای مهاجرتی در این ایالت با هدف حفظ پایداری زیرساختهای اجتماعی و امنیت شهروندان اعمال میشود. این رویکرد باعث میشود که رشد جمعیت با رشد اقتصادی و ظرفیتهای ایالتی همخوانی داشته باشد.
و نکته آخر اینست که البته نیوهمپشایر تنها یک منطقه تجاری نیست، بلکه تکیهگاهی برای ارزشهای سنتی در ایالات متحده آمریکا است. حضور پررنگ نهادهای مذهبی و جامعه مسیحی، بستری برای حفظ سنت ها و رشد اخلاقیات عمومی فراهم کرده است.
به طور مثال برخلاف جو مدرنیته افراطی در مراکز سوسیالیستی، در نیوهمپشایر اهمیت خانواده و پیوندهای اجتماعی سنتی همچنان در کانون توجه است.
همچنین این بنیانها باعث افزایش اعتماد میان شهروندان و کاهش نیاز به نظارتهای پلیسی و دولتیِ مداوم میشود.
🔹@Iranian_right_wing
24 8月, 01:22
