نعنایِ ژنرال/ rest
前往频道在 Telegram
شاید سرنوشتِ ما، در تقدیرِ این دنیا نوشته نشده بود، معبودِ من. @Easeyourselfandtrustmebot http://t.me/HidenChat_Bot?start=5704966397
显示更多未指定国家未指定类别
340
订阅者
-324 小时
-207 天
-6930 天
帖子存档
Repost from دیوآنهیِمُرده
حالا دیگر در پیعشق نخواهم گشت، زیرا تمام هستیِ من، تمام قلب و روحمن، آری آن کسی که با تمام جان و دلم عاشقش بوده ام مرا در میان هیاهوی جهان مانند تکه زباله ای دورانداخت، او دیگری را بجای عشقِ خالص من ترجیح داد، تا من را با تمام وجود نابود کند و حالا او موفق شده است.
اکنون من مانده ام خیره به دری که دیگر او از آن وارد خانه نمیشود.. نگاهم به دانههای قهوه میافتد،حالا دیگر در کنار قهوه هایم قندی وجود ندارد، فقط و فقط تلخی، گل های درون تراس را نگاهی میاندازم همه آن ها خشک و پژمرده شده اند، مانند منِ بی تو، باران که میبارد دیگر به جای آنکه دست در دست کنار پنجره بنشینیم و قهوه هایمان را بنوشیم، من ازخانه بیرون میزنمو زیر باران های شدید با یاد تو کل شهر را قدم میزنم. یادت است؟! دود و دَم را برای تو کنارگذاشته بوده ام، اما حالا هر نخِ سیگارمن با یاد تو روشن میشود جانا. نمیدانم اکنون بدون تو من چه هستم، از زمانی که خودت را از زندگی من گمو گور کرده ای من هم خودم را گمکرده ام ، و حالا در پی خود میگردم، تا ذره ای از منرا در منِ بدون تو یافت کنم . لحظات آخر چشمانت را از من دزدیدی و زیر لب زمزمه کردی:《 برایت آرزوی خوشبختی میکنم،بدون من زندگیات را خوببگذرانی》 خنده بلندی کردم، با خود گفتم آخر چه خوشبختی ای؟ چطور میتوانی این را بگویی عزیزکِمن! من تنها زمانی که کنار تو و در آغوش تو بوده ام و برای آینده ای دور برنامه ریزی میکرده ایم، خوشبختی را حس کرده ام. چه خوشبختی ای جانا..؟ وقتی عزیزکِ قلبمن دیگر در کنارمنیست .. من زندگی را با وجود تو حس کرده ام حالا چگونه زندگی را بگذرانم؟شاید یک روزی نبودنت برایم عادت شود اما هیچگاه قلب من از یاد نمیبرد که یک روزی دیوانه وار عاشقت بوده است و تو آن دیوانه یِ عاشق را تماماً کشتی . -یادداشتهاییکدیوانه.
02 9月, 01:59
04 9月, ~10:06
ATEEZ - Paradigm.mp37.52 MB
02 9月, 01:58
04 9月, ~10:06
+4
ྀ⃝ ๋ྀ𖦹 ๋⭑ ⃘𝇈 ⃘ ๋⭑⎥ #San ⎥⭑ ๋ ⃘𝇈 ⃘ ⭑ ๋𖦹ྀ⃝ ๋ྀ
02 9月, 01:58
04 9月, ~10:06
Repost from N/a
✦ خلاصه 𝙐𝙎 ꧇ 𝗔𝗨
𝖢𝗈𝗎𝗉𝗅︎𝖾𝗌:𝖢𝗁︎𝖺𝗇︎𝗆︎𝗂𝗇︎, 𝖢𝗁︎𝖺𝗇︎𝗀︎𝗃︎𝗂𝗇︎, 𝖬𝗂𝗇︎𝗌𝗎𝗇︎𝗀︎, 𝖩e𝗈𝗇︎𝗀︎𝗅︎𝗂𝗑︎
𝖦𝖾𝗇︎𝗋𝖾:𝖢𝗈𝗆︎𝖾𝖽𝗒, 𝖱︎𝗈𝗆︎𝖺𝖼︎𝖾, 𝖥𝗋𝗂𝖾𝗇︎𝖽𝗌𝗁︎𝗂𝗉, 𝖣︎𝖺𝗂𝗅︎𝗒 𝖫𝗂𝖿︎𝖾
𝖶︎𝗋𝗂𝗍𝖾𝗋:𝖠︎𝗋𝗂
توی یکی از بهترین دانشگاه های سئول دوتا دانشکده -مهندسی و هنر- مدت هاست درگیرن.
داستان از یه سوء تفاهم بین چان و سونگمین شروع شد، ولی کم کم بقیه رو هم درگیر کرد و ماجرای بین اون هشتا رو استارت زد.
شاید از بیرون یه کلکل بچه گونه بنظر بیاد، اما پشت صحنه این دعوا ها، هر کدومشون یه ماجرای مخفی دارن؛ احساساتی که بروز نمیدن، رابطه هایی که نصفه مونده، و چیزهایی که خودشونم ازش مطمئن نیستن.
این دانشگاه از بیرون کاملا معمولی بنظر میاد؛ اما برایدهشت تا بچه خوشگل داستان ما، بیشتر شبیه میدون جنگه که هر روز یه غافلگیری جدید داره.
هیچ کس نمیدونه این داستان دقیقا کی قراره تموم بشه.
-فقط اینکه همه چیز از «ما» شروع شد... و شاید به «ما» ختم بشه-
02 9月, 01:58
04 9月, ~10:06
Repost from N/a
+1
ᴵ ʷⁱˢʰ ᴵ ʷᵉʳᵉ ᵃ ˢᵗᵃʳ ᵃⁿᵈ ᴵ ᶜᵒᵘˡᵈ ᵇᵉ ᵗʰᵉ ˡⁱᵍʰᵗ ᵒᶠ ʸᵒᵘʳ ᵉʸᵉˢ. . ᴵ ʷⁱˢʰ ᴵ ʷᵃˢ ᵃ ᵈʳᵉᵃᵐ ᵃⁿᵈ ᴵ ʷᵃˢ ˢᵖⁱⁿⁿⁱⁿᵍ ⁱⁿ ʸᵒᵘʳ ᵗʰᵒᵘᵍʰᵗˢ.
ᴵ ʷᵃⁿᵗ ᵗᵒ ᵇᵉ ᵗʰᵉ ʳᵉᵃˢᵒⁿ ᶠᵒʳ ᵗʰᵉ ˢᵐⁱˡᵉ ʸᵒᵘ ʷⁱˡˡ ʰᵃᵛᵉ ᵒⁿ ʸᵒᵘʳ ᶠᵃᶜᵉ.
02 9月, 01:58
04 9月, ~10:06
Repost from N/a
فـــکـــر مــیکــنــی شـیـطـانــ...
───🤩🤩
𝑩𝒖𝒕 𝑰 𝒘𝒂𝒔 𝒘𝒓𝒐𝒏𝒈, 𝒉𝒊𝒔 𝒉𝒂𝒊𝒓 𝒊𝒔 𝒄𝒐𝒎𝒃𝒆𝒅 𝒂𝒏𝒅 𝒉𝒆 𝒘𝒆𝒂𝒓𝒔 𝒂 𝒔𝒖𝒊𝒕 𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒊𝒆
02 9月, 01:58
04 9月, ~10:06
Repost from دریاݼهنقرہاے(Closed)
شب، آن منطقهٔ متروکه را از جهان جدا کرده بود. انبار در دل تاریکی ایستاده بود؛ ساختمانی عظیم با دیوارهای نمکشیده، پنجرههای شکسته و سقفی بلند که تیرگیاش در هیچ نوری تمام نمیشد. بیرون، هیچ خانهای روشن نبود. هیچ ماشینی عبور نمیکرد. هیچ صدای انسانی از کیلومترها دورتر به گوش نمیرسید. فقط باد بود که گاهی از شکافهای دیوار عبور میکرد و صدایی شبیه زمزمهای خفه در راهروهای خالی میساخت. میان آن تاریکی ایستاده بود. یا بهتر بود گفت، دیگر ایستادن برایش معنایی نداشت. تمام توانش را در ماههایی جا گذاشته بود که دویده بود؛ شبهایی که بدون خواب گذرانده بود، خیابانهایی که با وحشت از آنها عبور کرده بود، درهایی که پشت سرش بسته بود و هر بار با شنیدن صدای قدمی، قلبش برای چند ثانیه از کار افتاده بود. اما حالا دیگر جایی برای رفتن نبود. نفسش لرزید و به اطراف نگاه کرد. سایهها میان ستونهای انبار کش آمده بودند؛ بعضی ثابت، بعضی لرزان، بعضی آنقدر دور که نمیشد فهمید واقعاً انساناند یا بازی چراغهای ضعیف با تاریکی. یک صدا آمد. تق. از جا پرید. چیزی نیفتاده بود. چند ثانیه گذشت. تق. این بار از سمت دیگری. سرش را چرخاند. هیچکس نبود. اما ترس، دیگر به چیزی احتیاج نداشت که دیده شود. در تمام بدنش پخش شده بود؛ سردیِ دستها، خشکی گلو، لرزش زانوها و آن احساس وحشتناکی که میگفت چیزی در تاریکی ایستاده و فقط منتظر است او متوجه حضورش شود و بعد، صدای قدمها آمد. آهسته. یکی. مکث. یکی دیگر. و بعد چند قدم همزمان. عقب رفت تا اینکه پشتش به دیوار خورد؛ دیگر نمیتوانست بدود. چشمهایش در تاریکی میگشتند، و آنوقت دیدشان. آدمهایی که از میان سایهها بیرون نمیآمدند؛ فقط کمکم معلوم میشدند. آنها از ابتدا آنجا بودند. منتظر. ساکت. بیعجله. یکی از آنها قدمی برداشت. دیگر عقب نرفت فقط نگاه کرد، وحشت در چهرهاش دیگر شبیه ترس نبود؛شبیه کسی بود که تمام امیدهایش را یکییکی از دست داده و حالا فقط منتظر آخرین نشانه است تا بفهمد کابوسی که ماهها از آن فرار کرده، واقعاً به پایانش رسیده است. کابوسی که پایانش حکم پایان زندگی ناچیزش را داشت اما در آن سوی سالن، جایی که نور چراغی ضعیف تنها بخشی از تاریکی را میشکافت، صندلیای قرار داشت. یک صندلی ساده، قدیمی. تنها یک صندلی بود و همین آن را ترسناک تر میکرد. انگار تمام آن انبار بزرگ برای یک نفر ساخته شده بود که قرار بود همانجا بنشیند و تماشا کند. در انتهای سالن، تاریکی آرام تکان خورد، ابتدا صدای قدمهایش شنیده شد؛ شمرده، آرام و با وقاری که انگار تمام انبار به حضورش عادت داشت. کتوشلوار تیرهاش بینقص بود. قامتش صاف و چهرهاش آرام؛ آنقدر آرام که ترسناکتر از هر خشمی به نظر میرسید. از کنار او گذشت، بیآنکه حتی نگاهی به او بیندازد. به صندلی نیمهروشن انتهای سالن رسید. لحظهای ایستاد، کت خود را مرتب کرد و با همان وقار آرام نشست، پا روی پا انداخت و دستش را روی دستهٔ صندلی گذاشت. سپس سر بلند کرد با چشم هایی که اطمینان را فریاد میزدند به او نگاه کرد.چند ثانیه سکوت کرد و بعد آرام گفت.
02 9月, 01:57
04 9月, ~09:57
Repost from ᯓ 𝘾𝙖𝙥𝙩𝙖𝙞𝙣 ᯓ
+4
𝘏𝘰𝘭𝘥 𝘮𝘦 𝘵𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘢𝘯𝘥 𝘤𝘰𝘮𝘦 𝘤𝘭𝘰𝘴𝘦𝘳.
𝘐𝘵’𝘴 𝘴𝘰 𝘣𝘦𝘢𝘶𝘵𝘪𝘧𝘶𝘭
𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘐 𝘤𝘢𝘯’𝘵 𝘣𝘦𝘭𝘪𝘦𝘷𝘦 𝘪𝘵’𝘴 𝘳𝘦𝘢𝘭.
02 9月, 01:52
04 9月, ~09:57
Repost from N/a
—بعضی چیزها آنقدر کوچکاند که از چشم میافتند؛ غافل از اینکه گاهی تمامِ جهان، در همان چیزِ کوچک جا میشود.
02 9月, 01:51
04 9月, ~09:51
