My cup of tea.

وقتی از دفتر تیتی بیرون اومد، هنوز صدای آخرین جمله‌اش توی سرش می‌پیچید. "می‌خوام باهام بیای قرار." لعنتی. پور در حالی که از راهرو رد می‌شد دستش رو بین موهاش کشید. انگار هرچی بیشتر سعی می‌کرد بهش فکر نکنه، بیشتر بهش فکر می‌کرد. چند نفر از کارمندها از کنارش رد شدن و بهش سلام کردن. پور فقط سری تکون داد. حتی مطمئن نبود جواب سلامشون رو داده یا نه. ذهنش یه جای دیگه بود. وقتی وارد بخش ادیت شد، اولین چیزی که دید توتور بود که تقریباً روی میز ییم خوابیده بود. ییم بدون اینکه نگاهش کنه گفت: "اگه یه بار دیگه موس منو برداری، قسم می‌خورم دستت رو می‌شکنم." "ولی مال من گم شده." "پس برو مال خودت رو پیدا کن." "من مال تو رو پیدا کردم." "توتور." "جانم؟" "خفه شو." پور بی‌اختیار خندید. همون لحظه ییم سرش رو بلند کرد. "بالاخره خندید." توتور هم برگشت سمتش. "منم همینو می‌گفتم. از صبح انگار یکی جنازش رو گذاشته پشت در." "گمشو." کیفش رو روی نزدیک‌ترین صندلی انداخت و نشست. اما کمتر از ده ثانیه بعد دوباره بلند شد. بعد دوباره نشست. ییم چند لحظه نگاهش کرد. "خب." "خب چی؟" "چی شده؟" "هیچی." "دروغ نگو." "شماها قسم خوردین امروز رو اعصاب من باشین؟" توتور سریع گفت: "نه، این برنامه فرداست." پور بالش کوچیکی که روی مبل بود رو برداشت و پرت کرد سمتش. خنده توی اتاق پیچید. اما اوتو نخندید. اوتو از همون گوشه اتاق که نشسته بود، فقط نگاهش می‌کرد. اون نگاه رو خوب می‌شناخت. نگاه آدمی که چیزی می‌دونه. و دقیقاً به همین دلیل بود که پور چند ثانیه بعد خودش بلند شد. "بیا بیرون." اوتو لبخند کجی زد. "بالاخره." راهرو تقریباً خالی بود. صدای دستگاه‌های تهویه از سقف شنیده می‌شد. چند نفر دورتر در حال رفت و آمد بودن. پور خودش رو کنار پنجره رساند. آفتاب عصر روی شیشه افتاده بود. اوتو کنارش ایستاد. "خب." پور بدون نگاه کردن بهش گفت: "هیچی نگو." "حتی یه کلمه؟" "حتی یه کلمه." "باشه." سکوت. سه ثانیه. چهار ثانیه. پنج ثانیه. "پس ازت خواسته بری قرار؟" پور چشم‌هاش رو بست. "خفه شو." اوتو زد زیر خنده. "ببخشید." "نه نمی‌بخشم." چند لحظه هر دو ساکت شدن. بعد اوتو آروم‌تر پرسید: "خب؟" این بار پور جواب نداد. دست‌هاش رو روی لبه پنجره گذاشت. و به محوطه شرکت خیره شد. واقعیت این بود که خودش هم نمی‌دونست. اگر دو ماه پیش کسی بهش می‌گفت یه روز می‌رسه که برای جواب دادن به درخواست قرار تیتی مردد بشه، احتمالاً به صورتش می‌خندید. همون تیتی‌ای که از روز اول اعصابش رو خرد کرده بود. همون تیتی‌ای که هر پنج دقیقه یه بار یه حرف رو اعصاب جدید پیدا می‌کرد. همون تیتی‌ای که قرار بود ازش خوشش نیاد. اما... مشکل این بود که توی این مدت چیزهایی دیده بود. چیزهایی که نمی‌خواست دیده باشه. یادش اومد شبی که پدرش وسط مراسم جلو همه تحقیرش کرده بود. همون شبی که تقریباً همه به چشم پسر لوس و قدرتمند یه سیاستمدار نگاهش کرده بودن. اما تیتی نکرده بود. حتی یه بار هم نگفته بود باید قدردانش باشی. فقط کنارش نشسته بود. گوش داده بود. همین، و لعنتی... گاهی همین از هر دلداری‌ای بیشتر ارزش داشت. بعد یاد اون شب افتاد. شب بار. شب سالگرد مرگ پدر تیتی. تصویرش هنوز واضح توی ذهنش بود. تیتی مست بود، خیلی مست. اما بیشتر از مست بودن... شکسته بود. انگار سال‌ها خودش رو نگه داشته بود و اون شب بالاخره همه چیز فرو ریخته بود. پور هنوز یادش می‌اومد وقتی تیتی سرش رو روی شونه‌اش گذاشته بود و صدای لرزونش بین گریه‌ها گم می‌شد. اون لحظه هیچ شباهتی به مردی که توی شرکت همه ازش حساب می‌بردن نداشت. فقط یه آدم بود. یه آدم زخمی. یه آدم تنها. و شاید همین قسمت ماجرا بود که بیشترین دردسر رو برای پور درست کرده بود. چون از اون شب به بعد، هر بار می‌خواست از تیتی بدش بیاد و فکر کنه همون آدم رو اعصابه روز اوله... اون تصویر جلوی چشمش می‌اومد. اوتو که مدتی بود ساکت دیدش، بالاخره گفت: "داری زیادی بهش فکر می‌کنی." پور آهی کشید. "می‌دونم." "و این یعنی اوضاع خرابه." این بار گوشه لب پور بالا رفت. "شاید." اوتو نگاه کوتاهی بهش انداخت. "فکر می‌کنی آدم خوبیه؟" سوال ساده‌ای بود. اما جوابش ساده نبود. پور چند ثانیه به حیاط شرکت خیره موند. بعد خیلی آروم گفت: "فکر نمی‌کنم آدم بدی باشه." و برای اولین بار وقتی این جمله رو گفت... خودش هم فهمید چرا جواب دادن به درخواست قرار تیتی اینقدر سخت شده بود.

تیتی چند دقیقه به صفحه گوشی خیره موند. پیام آخر ویو هنوز باز بود. "قبول کن واقعاً می‌ترسی ردت کنه." پوزخند تلخی زد. "چرا باید برام مهم باشه؟" بعد از چند ثانیه مکث، شماره داخلی بخش عکاسی رو گرفت. "پور اونجاست؟" چند ثانیه بعد جواب اومد. "آره." "بهش بگین بیاد دفتر من." و تماس رو قطع کرد. تقریباً بلافاصله پشیمون شد. دستش رو روی صورتش کشید. "احمق." خودش هم نمی‌دونست چرا مضطربه. قرار بود فقط یه قرار دعوتش کنه. همین. کار سختی نبود. حداقل برای کسی مثل تیتی. اما انگار این بار فرق داشت. صدای در باعث شد سرش رو بلند کنه. "بیا تو." پور وارد اتاق شد. یه پوشه زیر بغلش بود. "گفتن کارم داری." "آره." پور روی صندلی نشست. "خب؟" تیتی دهانش رو باز کرد. و هیچ چیزی نگفت. پور چند ثانیه منتظر موند. "ادامه بده." "دارم ادامه میدم." "نه." پور ابروش رو بالا برد. "داری به دیوار پشت سرم نگاه می‌کنی." تیتی ناخودآگاه خندید. "باشه." سکوت کوتاهی بینشون افتاد. بعد تیتی آروم گفت: "اوتو بهت گفته." پور چند لحظه نگاهش کرد. بعد خیلی راحت گفت: "کدوم قسمت رو؟" "اون قسمتی که فکر می‌کردم مخ زدن یه استراتژی عالیه." گوشه لب پور تکون خورد. "آره." تیتی آه کشید. "می‌دونستم." "از کجا؟" "اوتو اندازه یه بلندگو دهنش گشاده." این بار پور خندید. خنده کوتاهی. اما واقعی. و لعنتی... تیتی از دیدنش خوشش اومد. بیشتر از چیزی که باید. "پس؟" پور پرسید. "پس چی؟" "برای همین منو صدا کردی؟" تیتی چند ثانیه ساکت موند. برای اولین بار احساس کرد هیچ جمله آماده‌ای نداره. هیچ نقشه‌ای. هیچ بازی‌ای. فقط خودش و این خیلی ترسناک‌تر بود. "نه." پور منتظر موند. "پس؟" تیتی به صندلی تکیه داد. نفس عمیقی کشید. و مستقیم به چشم‌هاش نگاه کرد. "می‌خوام باهام بیای بیرون." چند ثانیه سکوت شد. طولانی، خیلی طولانی. بعد پور گفت: "الان مگه بیرون نیستیم؟" "می‌دونی منظورم چیه." "مطمئن نیستم." "پور." "تیتی." لعنتی. داشت عمداً اذیتش می‌کرد. و خودش هم می‌دونست. بالاخره تیتی گفت: "دارم ازت می‌خوام باهام قرار بذاری." سکوت. پور پلک زد. بعد دوباره پلک زد. انگار مطمئن نبود درست شنیده. "جدی؟" "نه." "تیتی." "آره جدی." پور چند ثانیه فقط نگاهش کرد. نه می‌خندید. نه جواب می‌داد. فقط نگاه می‌کرد. و همین داشت بیشتر مضطربش می‌کرد. تیتی که از سکوتش کلافه شده بود گفت: "یه چیزی بگو." "دارم فکر می‌کنم." "انقدر طولانی؟" "خب شوکه شدم." "چرا؟" پور پوزخند زد. "چون فکر می‌کردم تو فقط بلدی لاس بزنی." "بی‌انصافی بود." "نبود." "بود." برای چند لحظه هر دو خندیدن. و فضا سبک‌تر شد. بعد پور آروم‌تر گفت: "اگه بخوام راستشو بگم..." "بگو." "نمی‌دونم." تیتی ساکت شد. پور نگاهش رو ازش گرفت. "یعنی..." "ازت بدم نمیاد." "این تعریف خیلی عاشقانه‌ای بود." "خفه شو." تیتی خندید. و قلب پور لعنتی یک ثانیه جا افتاد. "ولی هنوز نمی‌دونم باید چیکار کنم." این بار تیتی چیزی نگفت. فقط گوش داد. "پس..." پور از جاش بلند شد. "باید بهش فکر کنم." تیتی حس کرد جوابش رو گرفته. نه. اما نه بدی هم نبود. و همین باعث شد بیشتر از چیزی که انتظار داشت خوشحال بشه. پور به سمت در رفت. اما قبل از بیرون رفتن مکث کرد. دستش روی دستگیره موند. بعد بدون اینکه برگرده گفت: "راستی." "هوم؟" "اگه واقعاً می‌خوای ازم درخواست قرار کنی..." بالاخره برگشت سمتش. چشم‌هاش می‌خندیدن. "دفعه بعد کمتر شبیه جلسه کاری باشه." و قبل از اینکه تیتی بتونه جواب بده از اتاق بیرون رفت. در بسته شد. و تیتی چند ثانیه همونجا نشست. بعد آروم خندید. برای اولین بار بعد از مدت‌ها... احساس کرد یه چیزی توی زندگیش داره درست پیش میره. و دقیقاً همین بود که بعداً قرار بود بیشتر از همه نابودش کنه.

پس اون مرد کی بود؟ چرا انقدر راحت با پدر پور حرف می‌زد؟ چرا انگار سال‌ها بود می‌شناختش؟ و چرا وقتی از اون پرونده حرف زد... فضا اونقدر سنگین شد؟ کنگ آروم گفت: "تمام این سال‌ها دنبال یه داستان دو نفره بودی." "ولی من فکر می‌کنم آدم‌های بیشتری توی اون داستان بودن." تیتی نگاهش رو از روی میز برداشت. برای اولین بار از شروع بحث... هیچ جوابی نداشت. فقط یه حس آزاردهنده. حسی که از مراسم دست از سرش برنداشته بود. اینکه شاید... شاید هنوز همه حقیقت رو نمی‌دونه. ___ در که پشت سر تیتی بسته شد، دفتر دوباره ساکت شد. چند ثانیه کنگ به همون در خیره موند. بعد آهی کشید و خودش رو روی صندلی رها کرد. "لعنتی." هر بار که با تیتی درباره اون پرونده حرف می‌زد، حس می‌کرد دوستش داره بیشتر و بیشتر توی یه باتلاق فرو میره. اما فعلاً کاری از دستش برنمی‌اومد. نگاهش روی چند پوشه افتاد که از صبح روی میزش مونده بودن. چند ثانیه بهشون نگاه کرد. بعد آروم هولشون داد اون طرف میز. "بعداً." صدای تقه‌ای به در خورد. "بیا تو." در باز شد و نامپینگ وارد شد. یه پوشه آبی دستش بود و تبلتش رو هم بغل گرفته بود. برخلاف بیشتر آدم‌های شرکت، وقتی وارد دفتر کنگ می‌شد نه مضطرب به نظر می‌رسید، نه هیجان‌زده. انگار وارد دفتر یه همکار معمولی شده بود. و همین موضوع هنوز برای کنگ عجیب بود. نامپینگ بدون معطلی پوشه رو روی میز گذاشت. "این قراردادها هنوز امضا نشدن." کنگ نگاهی بهشون انداخت. "هوم." "هوم یعنی چی؟" "یعنی دیدمشون." "سه روز پیش هم دیده بودین." کنگ چند ثانیه ساکت موند. بعد با خونسردی گفت: "پس پیشرفت کردم." نامپینگ چشم‌هاش رو بست. انگار داشت تا ده می‌شمرد. کنگ لبخندش رو پنهان کرد. واقعاً از دیدن این واکنش‌ها لذت می‌برد. نه چون عصبانیش می‌کرد. بلکه چون واقعی بودن. هیچ تلاشی برای تحت تأثیر قرار دادنش وجود نداشت. هیچ چاپلوسی‌ای. هیچ نگاه خاصی. هیچ‌کدوم از اون چیزهایی که از وقتی یادش می‌اومد از آدم‌ها دیده بود. نامپینگ بالاخره دوباره چشم‌هاش رو باز کرد. "شما رئیس این شرکتین." "در تئوری." "چی؟" "در عمل تیتی رئیس شرکته." نامپینگ چند لحظه فقط نگاهش کرد. "شوخی می‌کنین؟" "نه." "واقعاً؟" "من پولشو دادم، اون شرکت رو می‌چرخونه." "این افتخارآمیزترین اعترافی بود که تا حالا شنیدم." کنگ خندید. "خوشحالم." "من نیستم." "معلومه." نامپینگ پوشه رو دوباره جلوش هل داد. "امضا." "دستور میدی؟" "بله." "اگه اخراجت کنم چی؟" "پس مجبور میشین خودتون برنامه جلساتتون رو تنظیم کنین." کنگ بی‌درنگ خودکار رو برداشت. "ببخشید." برای اولین بار گوشه لب نامپینگ تکون خورد. خیلی کوتاه. اما کنگ دیدش. و متأسفانه بیشتر از چیزی که باید از دیدنش خوشحال شد. چند ماه قبل اگر کسی بهش می‌گفت یه لبخند نصفه‌نیمه می‌تونه روزش رو بهتر کنه، احتمالاً به صورتش می‌خندید. اما این پسر عجیب بود، خیلی عجیب. نه از اون مدل آدم‌هایی که خودش معمولاً دنبالشون می‌رفت. زیادی اجتماعی نبود. زیادی پرحرف نبود. و مهم‌تر از همه... انگار اصلاً تحت تأثیر کنگ قرار نمی‌گرفت. نه اسمش. نه پولش. نه موقعیتش. نه حتی لاس زدن‌های احمقانه‌اش. و شاید دقیقاً همین موضوع داشت دیوونه‌اش می‌کرد. نامپینگ مشغول مرتب کردن چند برگه روی میز شد. کنگ لبخند زد. اما این بار لبخندش زود محو شد. یاد صورت تیتی افتاد. اعصاب خرد. نگران. درگیر. و برای لحظه‌ای حال و هوای اتاق عوض شد. نامپینگ هم متوجه شد. "اتفاقی افتاده؟" کنگ چند ثانیه سکوت کرد. بعد شونه بالا انداخت. "فقط یه پرونده قدیمی." "پرونده کاری؟" "کاش." نامپینگ چیزی نپرسید. و همین باعث شد کنگ دوباره نگاهش کنه. اکثر آدم‌ها همون لحظه کنجکاو می‌شدن. سوال می‌پرسیدن. فضولی می‌کردن. اما نامپینگ فقط فهمیده بود که نمی‌خواد جواب بده. و ازش رد شده بود. به شکل عجیبی... کنگ این اخلاقش رو دوست داشت. خیلی بیشتر از چیزی که باید. و همین بود که برای اولین بار بعد از مدت‌ها، باعث شد به جای فکر کردن به اینکه چطور یه نفر رو برای یه شب به دست بیاره... به این فکر کنه که چطور می‌تونه فردا هم یه بهونه پیدا کنه که نامپینگ چند دقیقه بیشتر توی دفترش بمونه.

تیتی تقریباً نیم ساعت بود که سعی می‌کرد روی گزارش روی میزش تمرکز کنه، تقریباً. چون هر بار چشمش روی یه خط می‌افتاد، ذهنش برمی‌گشت به مراسم، به پدر پور. به نگاه عجیب کنگ وقتی از کنارش رد شده بود. گوشیش روی میز لرزید. تیتی بدون اینکه نگاهش کنه تماس رو جواب داد. "چی می‌خوای؟" "سلام منم خوبم ممنون." "کنگ." "دفترم." "الان؟" "آره." "چرا؟" "بیا بعد میگم." "حوصله بازی ندارم." "منم حوصله توضیح تلفنی ندارم." "کنگ-" اما تماس قطع شد. تیتی چند ثانیه به صفحه گوشی خیره موند. بعد زیر لب گفت: "عوضی." و از جاش بلند شد. چند دقیقه بعد جلوی دفتر مدیرعامل ایستاده بود. بدون زدن در وارد شد. و بلافاصله از تصمیمش پشیمون شد. کنگ روی مبل کنار پنجره نشسته بود. نامپینگ روبه‌روش. و فاصله بینشون به شکل مشکوکی کم بود. "پس من میگم ساعت هشت." "نه." "هفت و نیم؟" "نه." "هفت؟" "نه." کنگ دستی روی قلبش گذاشت. "داری قلبم رو می‌شکنی." نامپینگ حتی سرش رو هم بالا نیاورد. "متأسفم." از لحنش مشخص بود اصلاً متأسف نیست. "خب هشت و نیم؟" "نه." "تو خیلی بی‌رحمی." "شما خیلی سمجی." "به نظرم این یه تعریف بود." "نبود." کنگ داشت جواب بعدی رو آماده می‌کرد که چشمش به تیتی افتاد. چند ثانیه سکوت کرد. بعد خیلی راحت گفت: "آه، رسیدی." تیتی دست به سینه کنار در ایستاد. "مزاحم شدم؟" "یکم." نامپینگ از جاش بلند شد. کنگ هم با تأسف اغراق‌آمیزی آه کشید. "فکر کنم باید جلسه رو تا وقت دیگه‌ای موکول کنیم." "جلسه؟" تیتی ابروش بالا رفت. "اسمش جلسه بود؟" "من اسمش رو گذاشته بودم جلسه." نامپینگ کیفش رو برداشت. قبل از رفتن نگاه کوتاهی به کنگ انداخت. "کارتون که تموم شد، اون قرارداد رو امضا کنین." "می‌بینی؟" کنگ رو به تیتی کرد. "فقط به خاطر قرارداده که سراغم میاد." "خداحافظ آقای کنگ." و بدون کوچک‌ترین توجهی از اتاق بیرون رفت. در که بسته شد، تیتی خندید. "به منشی‌ای که خودم استخدام کردم هم رحم نمی‌کنی؟" کنگ خودش رو روی مبل پرت کرد. "زمان‌بندیت عالی بود." "چی؟" "بالاخره نزدیک بود درخواست شامم رو قبول کنه." تیتی چند ثانیه نگاهش کرد. بعد بالش روی مبل رو برداشت و پرت کرد سمتش. "احمق." کنگ بالش رو گرفت. "هی!" "خودت زنگ زدی بیام." "درسته." "بعد الان میگی زمان‌بندیت عالی بود؟" "می‌تونستی ده دقیقه دیرتر بیای." "می‌تونستی اصلاً منو صدا نکنی." "اونم درسته." تیتی سرش رو تکون داد. "خدایا." "جدی میگم." کنگ دستش رو روی سینه گذاشت. "این یکی فرق داره." تیتی همون لحظه مکث کرد. "چی؟" "نامپینگ." "فرق داره." تیتی خندید. بلند. انقدر بلند که کنگ اخم کرد. "داری مسخرم می‌کنی؟" "بله." "عوضی، آخه تو؟" "من چی؟" "کسی که اسم نصف آدم‌های یه سال گذشته رو یادش نمیاد، الان میگه این یکی فرق داره؟ تو و نورث یچیزیتون هست." کنگ چند ثانیه چیزی نگفت. و همین باعث شد لبخند روی صورت تیتی کم‌رنگ بشه. چون... کنگ داشت جدی نگاهش می‌کرد. خیلی جدی. "آره." این بار خبری از شوخی نبود. "فرق داره." برای چند لحظه سکوت بینشون افتاد. بعد تیتی نفسش رو بیرون داد. "خب این دیگه مشکل آینده خودته." کنگ پوزخند زد. "احتمالاً." بعد لیوان روی میزش رو برداشت، اما این بار لبخندش محو شد. تیتی هم همون لحظه فهمید، موضوع اصلی تازه شروع شده. "خب." روی صندلی روبه‌روش نشست. "چرا منو کشوندی اینجا؟" کنگ چند لحظه به لیوانش خیره موند. بعد گفت: "اون شب با سوپاکارن حرف زدم." تمام بدن تیتی منقبض شد. "بعد؟" "حس می‌کنم یه چیزی درست نیست." تیتی پوزخند زد. "باز شروع شد." "دارم جدی میگم." "منم جدی میگم. اون مرد باعث شد بابام خودکشی کنه." "تیتی." "چیه؟" "گوش کن." لحن کنگ آروم بود، اما محکم. از اون لحن‌هایی که وقتی استفاده می‌کرد یعنی واقعاً روی حرفش ایستاده. "من نگفتم بی‌گناهه، نگفتم آدم خوبیه، منم ازش متنفرم." تیتی چیزی نگفت. کنگ ادامه داد: "ولی یه جای داستان مشکل داره." "چه مشکلی؟" "اون مرد." "کدوم مرد؟" "همونی که وسط مراسم بهش گیر داد." تیتی اخم کرد. "تو می‌شناختیش؟" "نه." "منم نه." کنگ لیوانش رو روی میز گذاشت. "ولی اون می‌دونست درباره چی حرف می‌زنه." "خب؟" "خب یعنی یه نفر دیگه هم هست، یه نفر دیگه که از پرونده خبر داره، یه نفر دیگه که به بابای پور کینه داره و یه نفر دیگه که وقتی اسم اون ماجرا اومد، سوپاکارن رو عصبی کرد." تیتی کم‌کم اخمش عمیق‌تر شد. چون داشت بهش فکر می‌کرد. و از همه بدتر... داشت می‌فهمید کنگ بیراه نمیگه. اگر تمام ماجرا فقط بین دو نفر بود...